Forum     Forum - powrót na pocztek forum Portal - powrót na ADHD.org.pl Office Bogdan Mizerski

Rzeszów - 22.09.2006

Moderator: Moderatorzy

Halina

Awatar użytkownika

Licencjonowana ADHD-owa Czarownica

Posty: 5819


Rejestracja:
08-03-2005 22:32

Lokalizacja: Górny Śląsk

Dzieci: Piotrek 24 CZR z cechami ADHD i Krzyś 15 gimnazjalista ZA z cechami ADHD

Ja: ADHD zdiagnozowane przez lekarzy moich dzieci

Post 21-09-2006 14:47

Rzeszów - 22.09.2006

Program konferencji "Społeczne aspekty ADHD"

8.00 – 9.00 – rejestracja uczestników

9.00 – 9.10 – czytanie fragmentu książki – P. Iwona Górka

9.10 – 9.25 – rozpoczęcie konferencji. Powitanie przybyłych gości. Przedstawienie programu

9.25 – 10.00 –„Problemy medyczne dzieci z ADHD w świetle współczesnych badań naukowych” – prof. n. med. Ludwika Sadowska

10.00 – 10.15 –Trudności pielęgnacyjno - wychowawcze w relacjach rodziców dzieci z ADHD”- fragment wspomnień rodzica

10.15 – 11.00 –„ADHD z punktu widzenia lekarza psychiatry”- psychiatra dziecięcy i młodzieżowy lek. Med. Marzena Pelc - Dymon

11.00 – 11.20 – PRZERWA NA KAWĘ ( 20 min.)

11.20 – 12.00 – „Możliwości rehabilitacji dzieci z nadpobudliwością psychoruchową i z deficytem uwagi”- mgr rehabilitacji Barbara Mazurek, mgr Maria Dykman,
mgr Grażyna Wieczorek

12.00 – 12.45 – „Wpływ żywienia na nadpobudliwość psychoruchową” – dr Grażyna Pająk

12.45 – 13.45 – PRZERWA OBIADOWA ( 60 min.)

13.45 – 14.45 – „Zastosowanie biofeedbacku w leczeniu dzieci z ADHD”- wykład połączony z prezentacją, prowadzony przez pracowników EEG Instytutu z Warszawy

14.45 – 15.00 – Zakończenie konferencji. Wydawanie zaświadczeń.


Skróty wystąpień:


1. „Problemy medyczne dzieci z ADHD w świetle współczesnych badań naukowych” – prof. N. Med. Ludwika Sadowska
(...)Częstość występowania oraz trudności w leczeniu dzieci z zespołem objawów nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi czynią problem ważny zarówno w rodzinie, jak i w szkole. Cytowane badania morfometryczne mózgu 57 chłopców z ADHD za pomocą rezonansu magnetycznego (MRJ) wykazały, że u podstaw wieloobjawowych dysfunkcji oun znajdują się anatomiczne defekty systemu przedczołowo-prążkowego położonego po stronie prawej. Ponadto mniejszą o 47% objętość mózgu, odwrócenie normalnej asymetrii w obrębie jądra ogoniastego i trzonów bocznych oraz mniejszą: gałkę bladą, struktury regionu czołowo-przedniego, a także móżdżku. Wyniki pomiarów okazały się istotne statystycznie w porównaniu z równowiekową grupą chłopców zdrowych.
(...) Wzmożona pobudliwość psychoruchowa zwana też nadaktywnością psychoruchową z deficytem uwagi (Attention Deficit Hyper activite Disorder – ADHD) jest problemem ważnym i trudnym tak ze względu na częstość tego występowania u dzieci w wieku wczesnoszkolnym (szacuje się obecnie na około 14% w populacji dziecięcej, 8% przypada na 6-9 rok życia), jak i samej problematyki leczniczej oraz wychowawczej. Leczniczej, gdyż chodzi o zlikwidowanie niepożądanych objawów, które utrudniają dziecku przystosowanie się do środowiska. Wychowawczej – bo utrudniają jego dalsze wychowanie, które winno być skierowane na kształtowanie społecznie pożądanych cech jego osobowości.
Samo leczenie jest długotrwałym i skomplikowanym procesem, na który wpływa wiele czynników wzajemnie uzupełniających się oraz działających w różnorakich powiązaniach i współzależnościach. Z kolei wychowanie w najszerszym tego słowa znaczeniu jest procesem jeszcze bardziej złożonym i obejmującym całe życie człowieka. Pierwszymi osobami wiodącymi i kierującymi tymi procesami są przede wszystkim rodzina, a zwłaszcza rodzice.

2. Trudności pielęgnacyjno - wychowawcze w relacjach rodziców dzieci z ADHD”- fragment wspomnień rodzica
Pino Pellegrini – włoski pedagog, powiedział kiedyś:
„ Cierpliwość rodziców powinna być jak tubka pasty ; jak długo byś nie naciskał, na dnie zawsze trochę pozostanie”.
I tak właśnie czują się rodzice dzieci z ADHD . Wyciśnięci ze swej cierpliwości do granic wytrzymałości; ciągle znajdują jeszcze trochę siły, by zmierzyć się z chorobą swoich dzieci, by pomóc im uporządkować świat, cieszyć się kontaktami z rówieśnikami, odnosić sukcesy.
(...)Rodzice takich dzieci mają wrażenie, że nie śpią w ogóle, więc ich tolerancja na stres równa jest zeru. Krzyczą więc na dzieci, na siebie. W domu panuje napięcie, chaos i….nadzieja : Może z tego wyrosną?
Nie wyrosną!
(...)Carla Jungapowiedział „Jeżeli chcemy coś zmienić w naszym dziecku, należy się temu dobrze przyjrzeć i zastanowić czy to nie coś, co warto by było zmienić w nas samych”.
Na koniec (..)jeszcze (...) słowa Brunona Bettelheima dla wszystkich rodziców, którzy borykają się z różnymi problemami związanymi z wychowaniem swoich dzieci z ADHD :
„Nie aspirujcie, aby mieć dziecko, które będzie wam się podobało. Miejcie szacunek do tego, które macie”

3. „ADHD z punktu widzenia lekarza psychiatry”– psychiatra dziecięcy lek. med. Marzena Pelc – Dymon
ICD-10 – badawcze kryteria diagnostyczne zespołu hiperkinetycznego
A. Zaburzenia koncentracji uwagi.
Co najmniej sześć z następujących objawów braku uwagi utrzymywało się przez co najmniej sześć miesięcy w stopniu prowadzącym do nieprzystosowania lub niezgodnych z poziomem rozwoju dziecka.
- nie zwraca uwagi na szczegóły lub robi często beztroskie błędy w pracy szkolnej lub innych czynnościach
- nie potrafi utrzymywać uwagi na zadaniach lub czynnościach związanych z zabawą
- często nie słyszy co zostało do niego powiedziane
- nie potrafi postępować wg instrukcji lub nie kończy pracy, zabawy
- ma wyraźnie upośledzoną umiejętność organizowania zabaw, zadań
- unika zadań wymagających dużego wysiłku umysłowego np. pracy domowej
- często gubi rzeczy np. ołówki, książki
- łatwo rozprasza się pod wpływem bodźców zewnętrznych
- często zapomina się w toku codziennej aktywności
B. Nadmierna aktywność.
Co najmniej trzy z następujących objawów utrzymywały się co najmniej sześć miesięcy.
- niespokojnie porusza rękami lub stopami, wierci się na krześle
- wstaje z siedzenia w klasie lub w innych sytuacjach w których oczekuje się pozycji siedzącej
- jest nadmiernie rozbiegany lub wtrąca się w sytuacje w których jest to niewłaściwe
- hałaśliwy w zabawie lub trudno mu zachować spokój w czasie wypoczynku
- przejawia utrwalony wzorzec nadmiernej aktywności ruchowej „biega jak nakręcony”
C. Impulsywność.
Co najmniej jeden z następujących objawów utrzymywał się przez co najmniej sześć miesięcy.
- często udziela odpowiedzi zanim pytanie zostanie dokończone
- nie umie czekać w kolejce lub doczekać się rundy w grach
- przerywa lub przeszkadza innym
- nadmiernie wypowiada się bez uwzględnienia ograniczeń społecznych
D. Początek nie później niż w siódmym roku życia.
E. Kryteria są spełnione w więcej niż jednej sytuacji np. szkoła i dom.
F. Objawy powodują istotne klinicznie cierpienie lub upośledzenie w zakresie funkcjonowania społecznego, szkolnego, zawodowego.
G. Objawy zespołu nadpobudliwości psychoruchowej nie są częścią innego zaburzenia
DSM IV TR- badawcze kryteria diagnostyczne ADHD
A. Koncentracja uwagi.
Objaw musi utrzymywać się sześć lub więcej miesięcy w stopniu utrudniającym funkcjonowanie dziecka lub w stopniu nie współmiernym do jego rozwoju. Aby kryterium zostało spełnione musi być sześć lub więcej pozytywnych odpowiedzi.
- dziecko nie jest w stanie skoncentrować się an szczegółach podczas zajęć szkolnych, pracy (popełnia błędy wynikające z niedbałości_
- ma trudność z utrzymaniem uwagi na zadaniach, grach
- wydaje się że nie słucha tego co się do niego mówi
- nie potrafi postępować wg instrukcji dlatego tez ma kłopoty z dokończeniem zadań, wypełnieniem obowiązków
- nie potrafi zorganizować sobie pracy lub innych zajęć
- nie lubi, ociąga się lub unika zajęć wymagających dużego wysiłku umysłowego
- gubi rzeczy niezbędne do pracy lub zabawy
- łatwo rozprasza pod wpływem bodźców zewnętrznych
- zapomina o różnych codziennych sprawach
B. Nadruchliwość, impulsywność.
Objaw musi utrzymywać się sześć lub więcej miesięcy. Aby kryterium było spełnione musi być sześć lub więcej pozytywnych odpowiedzi.
Nadruchliwość:
- nie jest w stanie usiedzieć na miejscu, częste nerwowe ruchy rąk
- wstaje z miejsca np. w czasie lekcji
- chodzi po pomieszczeniach lub wspina się po meblach
- ma trudność ze spokojnym bawieniem się, wypoczynkiem
- jest zawsze w ruchu „biega jak nakręcony”
- jest bardzo gadatliwy
Impulsywność:
- wyrywa się z odpowiedzią zanim zostanie zadane pytanie
- nie czeka na swoją kolej
- przerywa lub przeszkadza innym
C. Początek przed siódmym rokiem życia.
D. Upośledzenie funkcjonowania występuje w dwóch lub więcej sytuacjach
E. Stwierdza się klinicznie istotne upośledzenie funkcjonowania społecznego, zawodowego lub szkolnego.
F. ADHD nie jest częścią innego zaburzenia.
Epidemiologia.
- 1 – 20% populacji dziecięcej (DSM IV 3 – 5%)
- trwałe objawy przed 7 rokiem życia
- 6 – 9 rokiem życia szczyt rozpowszechnienia
- chłopcy częściej (1:10, 1:2,5), głównie objawy związane z nadmierną impulsywnością i ruchliwością, w wieku dojrzałym - depresje, zaburzenia zachowania
- dziewczęta, głównie objawy związane z zaburzeniem koncentracji uwagi, w wieku dojrzałym - lęk paniczny, uzależnienie od alkoholu lub narkotyków
Etiologia.
- mikrouszkodzenia OUN
- alergia pokarmowa na barwniki i konserwanty
- alergia na cukier
- zatrucie ołowiem
- teoria genowa
ADHD jest zaburzeniem poligenicznym, w jego powstaniu odgrywają rolę mutacje w obrębie genów aktywnych w korze przedczołowej i jądrach podstawnych. Są to geny transportera dopaminy (DAT 1) oraz beta hydroksylazy dopaminy (DBH). Defekty genowe powodują zmiany wielkości i proporcji oraz nietypowe zmiany funkcjonalne (zmniejszenie przepływu krwi, zmiany poziomu metabolizmu glukozy) w korze przedczołowej, jądrach podstawnych, spoidle wielkim i móżdżku. Obecnie uważa się, ze przyczyną ADHD są problemy w zakresie hamowania własnych zachowań oraz odracznia pierwotnej reakcji motorycznej (a być może i emocjonalnej), czyli samokontrolę, niezbędną do wykonania każdego działania.
Przebieg i rokowanie.
- u 2/3 chorych objawy utrzymują się w okresie dojrzewania
- u 30 – 50% przechodzi wiek dojrzały
- na pierwszy plan wysuwają się problemy koncentracji uwagi oraz trudności poznawcze
- znaczna część przejawia w życia dojrzałym zachowania antyspołeczne, uzależnienia od narkotyków, depresje, większe ryzyko popełnienia samobójstw
Rozpoznanie i diagnostyka różnicowa.
- Musimy sobie zadać pytanie czy mamy do czynienia z nadpobudliwością patologiczną czy jest to wariant normalnego rozwoju psychoruchowego.
Diagnostyka ADHD:
- wywiad – rodzice, dziecko, nauczyciel
- badanie pediatryczne i neurologiczne
- obserwacja zachowań
- skale diagnostyczne i kwestionariusze
- testy psychologiczne
Diagnostyka różnicowa.
Problemy psychiatryczne: depresja, hipomania i mania, zaburzenia lękowe, zaburzenia zachowania, całościowe zaburzenia rozwojowe, upośledzenie umysłowe, zaburzenia psychotyczne, uzależnienia.
Choroby somatyczne: nadczynność tarczycy, alergia, astma oskrzelowa, przewlekłe zatrucie ołowiem.
Choroby neurologiczne: padaczka, z. Klinefertera, płodowy zespół alkoholowy, bloki enzymatyczne, postępująca choroba zwyrodnieniowa, zespół łamliwego chromosomu X
Inne: niedosłuch, kłopoty ze wzrokiem, dziecko nudzące się w klasie, działanie leku.
Zaburzenia współistniejące.
- zaburzenia zachowania
- zaburzenia lękowe
- zaburzenia nastroju
a) mania
b) depresja
- specyficzne trudności szkolne
- zaburzenia tikowe
Leczenie.
Postępowanie z dzieckiem z ADHD musi być wielokierunkowe i oddziaływać zarówno na dziecko jak i może przede wszystkim na jego otoczenie i środowisko w którym żyje.
- Poradnictwo i wyjaśnianie
Rodzice, dziecko, nauczyciele.
- Psychoterapia
Zwykle ukierunkowana na zaburzenia towarzyszące nadpobudliwości.
Terapia rodziny – w przypadku zaburzeń jej funkcjonowania.
Terapia indywidualna lub grupowa mająca przeciwdziałać niskiej samoocenie i problemom z rówieśnikami.
- Farmakoterapia
środki psychostymulujące
środki p/depresyjne
atomoksetyna
agoniści receptora alfa adrenergicznego
inhibitory monoaminooksydazy
neuroleptyki


Leczenie szpitalne
Lekarz psychiatra
Poradnia Psychologiczno- Pedagogiczna
Pedagog szkolny
Rodzice i nauczyciele

Zasada nr 1.
Objawy ADHD nie są winą dziecka. Nie są też winą dziecka ani nauczyciela.
Zasada nr 2.
Objawy ADHD trwają latami. Nie można terapeutycznymi metodami doprowadzić do zniknięcia objawów, można natomiast poprawić funkcjonowanie dziecka pomimo ich obecności.
Pochwały.
Jeśli chcesz mieć dobre dziecko, to chwal je wiele razy w ciągu dnia. A, jeśli myślisz, że nie masz za co, to wymyśl za co.
Nagroda.
-natychmiastowa
-niepodważalna
-niepodzielna
-namacalna
-naturalna
-na miarę
-natarczywie przez dziecko oczekiwana
Konsekwencje 10xS Dekalog Supermana
- szybka
-skuteczna
-stosowalna
-sprawiedliwa
-stała
-słuszna
-sympatyczna
-słowna
-stanowcza
-systematyczna

Objawy zaburzeń koncentracji Objawy nadruchliwości i impulsywności
6 – 9 objawów 0 – 5 objawów
0 – 5 objawów 6 – 9 objawów
6 – 9 objawów 6 – 9 objawów

Różnice między klasyfikacjami

DSM IV ICD - 10
Czy różnią się objawami? nie nie
Czy ma podtypy? tak nie
Ilość grup objawów? 2 3
Liczba objawów konieczna do rozpoznania. 12 – 18
1) 6 z 9
2) 6 z 9 10 – 18
1) 6 z 9
2) 3 z 5
3) 1 z 4
Występowanie objawów w różnych środowiskach. Niektóre objawy powinny występować w więcej niż jednej sytuacji. Objawy powinny występować w więcej niż jednej sytuacji.
Z ADHD do zaburzenia zachowania. Mogą występować. Jak są rozpoznajemy hiperkinetyczne zaburzenia zachowania.



5. „Możliwości rehabilitacji dzieci z nadpobudliwością psychoruchową i z deficytem uwagi”:
- Hipoterapia, muzykoterapia, metoda Weronika Sherborne – mgr Maria Dykman
- Integracja sensoryczna, magnetostymulacja – mgr Barbara Mazurek
- Kinezjologia Edukacyjna - mgr Grażyna Wieczorek


6. „ Zastosowanie EEG – biofeedback w leczeniu dzieci z ADHD” dr n. med. Michaela Pakszys – wykład połączony z prezentacją biofeedback
Trening biofeedback to jedno z najnowszych osiągnięć neurotechnologicznych. Stosuje się go w celu podniesienia swoichmożliwości - zwiększenia koncentracji i samokontroli, oraz w celach leczniczych. Nie zastępuje tradycyjnego leczenia farmakologicznego, ale je w dużym stopniu wspomaga - wyjaśnia dr Krzysztof Kielan z Kliniki Psychiatrii. Jest pomocny w leczeniu uzależnień.Za ojca tej metody uważa się profesora Barrego Stermana z ośrodka szkolenia kosmonautów NASA. Jednym z jego zadań było nauczenie ludzi bezbłędnego wykonywania różnych działań w warunkach ogromnego stresu. Celem biofeedbacku jest zoptymalizować czynność bioelektryczną mózgu w celu usprawnienia działania przy równoczesnej relaksacji.
Biofeedback polecany jest dla osób żyjących w ciągłym stresie, np. prezesów, dziennikarzy, aktorów, sportowców.
W metodzie EEG Biofeedback wykorzystuje się wyniki badania do ćwiczenia czynności mózgu. Na ekranie komputera rozgrywa się specjalnie zaprojektowana gra. By w nią grać, nie trzeba ani myszki, ani klawiatury. Wystarczy sygnał z czujników podłączonych do komputera. Jeśli sygnał jest prawidłowy, graczowi przybywa punktów, a w słuchawkach słyszy miłą muzykę. Treningi biofeedback poprawiają sprawność intelektualną, dlatego metodę można stosować także u osób zdrowych. Chętnie korzystają z niej np. sportowcy. Biofeedback skórno-galwaniczny to próba kontrolowania pobudzenia wegetatywnego, czyli najbardziej podstawowych funkcji organizmu. U podstaw nauki EEG - Biofeedbacku leżą stany świadomości. Mózg wytwarza pięć rodzajów fal: delta (0-3 Hz) i theta (4-7 Hz) należą do częstotliwości wolnych, przeważają u małych dzieci, a także podczas snu (delta), medytacji oraz w transie hipnotycznym (theta); alfa (8-12 Hz) i beta (13-30 Hz) to fale szybkie, występują przy pozytywnym myśleniu, w twórczych stanach inspiracji (alfa), pojawiają się przy stresie, tremie, lęku (wysokie beta). W sytuacjach wyjątkowych (np. euforia) mózg emituje fale gamma (ponad 31 Hz). Wykazano, że bardzo ważne dla człowieka są dwa stany: alfa (związany z głębokim relaksem, pozytywnym myśleniem, wizualizacją) i stan theta, który ma ciekawe powiązania z układem odpornościowym. W stanie theta dochodzi do wzrostu endorfin w organizmie oraz wzmocnienia układu odpornościowego. Metoda Biofeedback dąży do zsynchronizowania fal w półkulach.
Pokaz ma na celu ukazanie jak można wzbogacić proces leczenia i wychowywania dzieci charakteryzujących się wzmożoną aktywnością psychoruchową nowymi technikami diagnostyczno-leczniczymi, które bezpośrednio modelują ten sprzężony proces. Chodzi tu o pracę świadomą celów leczniczo-wychowawczych oraz o podniesienie jej wyników przez zastosowanie Systemu Biofeedback (biologicznego sprzężenia zwrotnego). Wartość tej techniki powiększa fakt, że wszechstronność oddziaływania wychowawcze zawsze stawiają przed dzieckiem zadania świadomej, zamierzonej pracy nad sobą, ukształtowania poczucia odpowiedzialności za swoje postępowanie oraz wzbogacenie i pogłębienie własnych doznań na skutek samosterowania reakcjom fizjologiczny
Analizując podłoże psychofizjologiczne nadaktywności psychoruchowej dziecka nie można ograniczać się do badania jedynie problemów medycznych, praw psychologii, pedagogiki czy socjologii. Nie należy także polegać wyłącznie na fizjologii, bowiem człowiek jest jednością wielości zachowań, praw i obowiązków (Friedman 1977).
Prawami psychofizjologii nazywamy pewną stałą zależność zaobserwowaną w regularności zjawisk i powtarzającą się stale w pewnych okolicznościach. Znając te prawa można nie tylko wywołać dane zjawisko, ale także zorganizować takie okoliczności, które zawsze je wywołują. Nadto ich znajomość zwykle prowadzi do poznania i opanowania nie zawsze powszechnie akceptowanych reakcji zarówno emocjonalnych, jak i ruchowych (Olton i in. 1980, Kropp i in. 1997).
Ostatnio wielkie zainteresowanie budzi urządzenie pomiarowe zwane Systemem Biofeedback, który oprócz dokonywania samych pomiarów potrafi generować w sposób ciągły stały ich zapis. Jaką więc treść w sobie kryje słowo system? Co to jest biofeedback? Pojęcie system określa wielość wzajemnie powiązanych ze sobą elementów. Powstaje więc pytanie, dlaczego badanie systemowe? Odpowiedź prosta: wszystkie zjawiska psychiczne są w swej istocie wielowymiarowe, a system zjawisk psychicznych jest wielopłaszczyznowy i ma strukturę hierarchiczną. Oznacza to, że najniższe struktury, które nazywamy odruchem tworzą reakcje, a więc strukturę wyższą, a te z kolei składają się na cechy osobowościowe, a więc strukturę jeszcze wyższą. Z kolei termin biofeedback (w języku polskim: biologiczne sprzężenie zwrotne) oznacza proces, podczas którego dziecko otrzymuje za pomocą przyrządów elektronicznych ciągłe informacje o przebiegu jakiejś fizjologicznej funkcji, np. reakcji skórnych, które bez udziału wyspecjalizowanych środków technicznych są niemożliwe lub trudne do kontroli, bo są przez badanego nieuświadamiane. Dzięki odpowiednim ćwiczeniom dziecko może nauczyć się opanowywać poszczególne funkcje organizmu kierowane przez autonomiczny układ nerwowy, które tradycyjnie uważa się za mimowolne, np. oddziaływanie nagrody lub kary na częstotliwość tętna czy na zapis czynności bioelektrycznej mózgu itp. Stąd System Biofeedback według Birka (1973) to pozwalająca dziecku nadaktywnemu psychoruchowo regulować funkcjonowanie własnych procesów fizjologicznych dzięki możliwości prowadzenia ciągłej wzrokowej i słuchowej obserwacji ich przebiegu uwidocznionego na monitorze komputera (wiąże się właśnie z realizacją techniczną zewnętrznego sprzężenia zwrotnego opartego na kontroli wybranego czy wybranych parametrów fizjologicznych).

7. „Jak poradzić sobie z adhd w szkole - 50 wskazówek dla nauczycieli” – mgr Iwona Górka
1. Upewnij się, że masz do czynienia z ADHD.
2. Buduj wsparcie.
3. Bądź świadomy swoich ograniczeń.
4. Zapytaj dziecko, co jemu ułatwia życie.
5. Pamiętaj o emocjach związanych z uczeniem się.
6. Pamiętaj, że dziecko z ADHD potrzebuje struktury,
7. Ustal zasady. Spisz je w pełnej wersji.
8. Powtarzaj wskazówki – zapisz je.
9. Nawiązuj częsty kontakt wzrokowy.
10. Posadź je blisko swojego biurka lub tam gdzie najwięcej przebywasz.
11. Ustalaj granice.
12. Sporządzony przez ciebie harmonogram zajęć musi być przewidywalny. Umieść go na tablicy lub na biurku dziecka. Często się do niego odwołuj.
13. Postaraj się pomóc dzieciom planować czas spędzany poza szkołą
14. Wyeliminuj lub zmniejsz częstotliwość okresowych testów.
15. Pozwalaj na otwarcie ,,zaworu bezpieczeństwa”,
16. W zadaniu domowym zwracaj uwagę raczej na jakość niż ilość.
17. Obserwuj postępy dziecka i często je komentuj.
18. Rozbijaj duże zadania na mniejsze.
19. Miej poczucie humoru!!!
20. Ciągle zwracaj uwagę na nadmierne pobudzenie.
21. Zauważaj każdy sukces dziecka i podkreślaj go, kiedy to tylko możliwe.
22. Pamięć jest często źródłem problemów u dzieci z ADHD. Dlatego należy uczyć je drobnych sztuczek
23. Ucz robienia planów i harmonogramów.
24. Ogłaszaj co masz zamiar powiedzieć zanim to powiesz. Powiedz to, a potem powtórz co powiedziałeś. Ponieważ wiele dzieci z ADHD uczy się lepiej wzrokowo niż za pomocą słuchu, bardzo im pomożesz, jeśli zapiszesz to, co mówisz.
25. Upraszczaj instrukcje. Upraszczaj polecenia. Upraszczaj plany. Im prostsze słownictwo, tym bardziej prawdopodobne, że zostanie zrozumiane.
26. Zadawaj pytania zachęcające do samoobserwacji np. ,,Czy wiesz, co właśnie zrobiłeś?”, ,,Dlaczego uważasz, że tej dziewczynce zrobiło się smutno, kiedy to powiedziałeś?”.
27. Formułuj jasno swoje oczekiwania.
28. Wprowadź punkty za zachowanie lub system nagród dla młodszych dzieci.
29. Jeśli dziecko ma problemy z odczytywaniem społecznych wskazówek: język ciała, ton głosu, koordynacji czasowej wypowiedzi (klepsydra) udzielaj wskazówek np. ,,Zanim opowiesz swoją historię, wysłuchaj historii kolegi”, ,,Patrz na dziecko, które opowiada”. Dziecko z ADHD można nauczyć umiejętności społecznych.
30. Ucz umiejętności zdawania testów.
31. Zamieniaj różne rzeczy w zabawę. Motywacja jest najlepszą przyjaciółką dziecka.
32. Rozdzielaj pary i trójki, jeśli nie współpracują dobrze ze sobą.
33. Zwracaj uwagę na współpracę. Te dzieci muszą czuć się związane z innymi, zaangażowane. Tak długo jak są zaangażowane, odczuwają motywację i rzadziej się wyłączają.
34. Pozwól dziecku brać na siebie odpowiedzialność, kiedy to tylko możliwe. Niech wymyśli swoją własną metodę zapamiętywania.
35. Prowadź korespondencję w dzienniczku: dom – szkoła – dom. To pomaga w codziennym kontakcie rodzic – nauczyciel i pozwala uniknąć spotkań kryzysowych.
36. Spróbuj robić codzienne raporty na temat postępów dziecka. można mu je dawać by przekazało rodzicom, lub jeśli jest starsze, można mu je czytać bezpośrednio. Nie powinno się ich traktować dyscyplinarnie, ale raczej jako informacyjne i zachęcające do działania.
37. Różne urządzenia, takie jak zegarki z alarmem i brzęczyki, mogą pomagać w kontroli własnego zachowania. Jeśli dziecko nie pamięta kiedy ma wziąć lekarstwo , może mu pomóc wcześniej nastawiony zegarek, nie musi tego pilnować nauczyciel.
38. Zaplanuj czas wolny. Dzieci z ADHD muszą wiedzieć wcześniej, co się będzie działo, żeby mogły się przygotować wewnętrznie. Jeśli nagle da im się czas wolny, mogą się poczuć zbyt pobudzone.
39. Chwal, głaskaj, aprobuj, zachęcaj, podtrzymuj na duchu.
40. W przypadku dzieci starszych sugeruj, by robiły krótkie notatki, związane z tym, czego się właśnie uczą. Mogą zapisywać nie tylko to, co im się mówi, ale również własne przemyślenia. To pozwoli im bardziej efektywnie słuchać.
41. Pisanie ręczne jest bardzo trudne dla wielu z tych dzieci. Zastanów się nad alternatywami. (komputer, ustne zdawanie testów).
42. Bądź jak dyrygent w orkiestrze. Ściągnij uwagę orkiestry przed rozpoczęciem koncertu. Korzystaj z przedmiotów które pomogą ci utrzymać ciszę: gwizdek, linijka, itp.
43. Jeśli to możliwe, zorganizuj uczniom ,,naukę wśród kumpli”, z każdego przedmiotu, podając numery telefonu.
44. Aby uniknąć naznaczenia dziecka z ADHD piętnem, wytłumacz reszcie klasy istotę zaburzenia i doprowadź do tego, by specjalne traktowanie tego dziecka stało się czymś zwyczajnym.
45. Spotykaj się z rodzicami często, a nie tylko wtedy gdy pojawia się problem lub kryzys.
46. Zachęcaj do głośnego czytania w domu. Czytaj na głos w klasie tak często, jak to tylko możliwe. Ucz, jak opowiadać historie. Pomagaj dziecku rozwijać umiejętność trzymania się tematu.
47. Powtarzaj, powtarzaj, powtarzaj.
48. Zachęcaj do ćwiczeń fizycznych!!! Jest to jedna z najlepszych form terapii dzieci i dorosłych z ADHD.
49. W przypadku dzieci starszych, kładź nacisk na to, aby wcześniej wiedziały, co będzie omawiane na lekcji. Im dziecko ma lepsze pojęcie o tym, co będzie tematem w danym dniu, tym bardziej prawdopodobne, że opanuje przerabiany materiał w klasie.
Doceniaj błyskotliwość dzieci. Dzieci z ADHD są znacznie bardziej utalentowane i uzdolnione, niż się to często wydaje. Są bardzo twórcze, pełne chęci do zabawy, spontaniczne i radosne. Zwykle mają to coś szczególnego, co nadaje intensywność każdej sytuacji, w której się znajdują. Być może, masz do czynienia z przyszłym artystą.
Sama ADHD, synowie ZA z cechami ADHD, a mąż podejrzany o ADD
Obrazek
Obrazek
tel. 799223703

Cyntia

Awatar użytkownika

Dama/Kawaler Brylantowego Orderu ADHD

Posty: 676


Rejestracja:
04-10-2005 11:20

Lokalizacja: Łomianki

Post 27-09-2006 13:15

Hej, napiszcie jak było (bo wszędzie być przecież się nie da, a program bardzo ciekawy.

Pzdr:)
"Lubiłabym poranki, gdyby zaczynały się później"
Przepraszam za błędy ortograficzne - dysleksja w galopie
Mam ADHD, starszą córę z ADHD a mężusia oraz młodszą córę bez ADHD.

Wróć do Archiwum konferencji i szkoleń



Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika

Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group.
Designed by Vjacheslav Trushkin for Free Forums/DivisionCore.