Forum     Forum - powrót na pocztek forum Portal - powrót na ADHD.org.pl Office Bogdan Mizerski

Wyzwanie pedagogiczne - uczeń z Zespołem Aspergera - link

Moderator: Moderatorzy

1iwona1

Dama/Kawaler Srebrnego Orderu ADHD

Posty: 82


Rejestracja:
16-03-2005 10:51

Lokalizacja: Górny Śląsk

Post 14-05-2008 16:17

Wyzwanie pedagogiczne - uczeń z Zespołem Aspergera - link

Podaję link, bo jest to IMO bardzo dobre opracowanie.

Wyzwanie pedagogiczne - uczeń z Zespołem Aspergera
http://www.prodeste.pl/index.php?option ... Itemid=134
Pozdrawiam
Iwona

-----------------------------
Nigdy nie dyskutuj z idiotą. Najpierw sprowadzi cię do swojego poziomu, a potem wygra doświadczeniem.

Justynka

Awatar użytkownika

Wsparcie

Posty: 5718


Rejestracja:
03-12-2006 14:04

Lokalizacja: znad Bałtyku

Post 01-06-2008 19:05

Link, który podała Iwonka może kiedyś być nieaktualny, a opracownie jest ciekawe, więc wklejam treśc poniżej:

Wyzwanie pedagogiczne - uczeń z Zespołem Aspergera

Niegrzeczny, arogancki, nie przyswaja podstawowych norm społecznych, wyniosły, nie chce bawić się z dziećmi, nadmiernie nieśmiały, dziwny...
Możliwe, że także pozbawiony poczucia humoru. Czasem niezgrabny, żeby nie powiedzieć - niezdarny. Uparty, czasem niespokojny, agresywny. Albo po prostu zajęty sobą, swoimi zainteresowaniami, nadmiernie poważny.
Zdolny, ale leniwy: świetny w jednym, dwóch przedmiotach, a z reszty same dwóje.
W dodatku twierdzi, że nie będzie się czegoś uczył, bo to nudne i do niczego mu nie potrzebne.
Jeżeli uczeń pasuje do tego wzorca, być może jest dzieckiem z Zespołem Aspergera (ZA, ang. Asperger Syndrome - AS).

Zespół Aspergera jest jednym z całościowych zaburzeń rozwoju, które łączą objawy w trzech zasadniczych dla rozwoju człowieka sferach: kontaktów społecznych, komunikacji, a także zachowań i zainteresowań. Nieprawidłowości te dotyczą wszystkich obszarów życia danej osoby, choć ich nasilenie może być różne. Podstawową, najlepiej poznaną jednostką wśród całościowych zaburzeń rozwoju jest autyzm dziecięcy, coraz częściej prawidłowo diagnozowany już u bardzo małych – dwu-, trzyletnich dzieci. Tymczasem ZA na ogół pozostaje nie rozpoznany aż do momentu rozpoczęcia przez dziecko nauki w szkole. Sytuacja ta spowodowana jest przede wszystkim bardzo niejednorodnym obrazem objawów we wczesnym dzieciństwie, pewnymi podobieństwami do innych zaburzeń – na przykład ADHD i przede wszystkim prawidłowym rozwojem poznawczym.
Jednym z pierwszych sygnałów budzącym u rodziców obawy jest opóźniający się u dziecka rozwój mowy, tymczasem kryterium różnicującym Zespół Aspergera od autyzmu jest właśnie prawidłowy rozwój mowy we wczesnym dzieciństwie i brak opóźnień rozwoju poznawczego. Ponadto, bardzo często dzieci z ZA dobrze radzą sobie w bezpiecznym środowisku domowym a problemy ujawniają się, gdy zaistnieje potrzeba zaadaptowania się do warunków przedszkola, czy szkoły.
Mimo pozornej łagodności objawów, Zespół Aspergera jest poważnym zaburzeniem rozwoju, które może w sposób znaczący odcisnąć się na życiu dziecka, a nieprawidłowe podejście pedagogiczne może sprzyjać pojawianiu się nowych, towarzyszących problemów emocjonalnych, takich jak depresja czy zaburzenia lękowe. Pojawiające się w przebiegu pracy pedagogicznej trudności często skłaniają do wywierania nacisku na rodziców, by wystąpili dla swojego dziecka o nauczanie indywidualne. Nie jest to jednak najlepszy sposób radzenia sobie z problemami uczniów z ZA.
Dane epidemiologiczne dla Zespołu Aspergera powinny stanowić ważny sygnał dla wszystkich zajmujących się edukacją. Jest to zaburzenie rozwoju występujące u 2 – 4 dzieci na każdy 1000, przy czym stosunek chłopców do dziewcząt wynosi 4:1. Oznacza to, że statystycznie w każdej, średniej wielkości szkole, może pojawić się dziecko z tą formą całościowych zaburzeń rozwoju. Podejmując próbę zainteresowania środowisk nauczycielskich problemami tej grupy uczniów, omówię osiowe objawy Zespołu Aspergera w odniesieniu do pracy dydaktycznej w szkole masowej. Analizując przedstawione przykłady należy jednak pamiętać, że nie muszą wystąpić wszystkie prezentowane objawy aby móc u dziecka zdiagnozować Zespół Aspergera. Podobnie jednak, nie wystarczy jeden czy nawet kilka z nich. O tym, czy dany uczeń odpowiada kryteriom diagnostycznym Zespołu Aspergera zadecydować mogą tylko specjaliści, jednak zadaniem nauczyciela jest umieć prawidłowo wyselekcjonować wśród dzieci te, które takiej poszerzonej diagnostyki mogą wymagać.

Zaburzenia rozwoju komunikacji.

Pomimo, że u dziecka z ZA nie obserwuje się istotnego opóźnienia rozwoju mowy, często występują u niego specyficzne zaburzenia kompetencji komunikacyjnych, które stać się mogą przyczyna licznych trudności ucznia i nieporozumień w kontaktach z otoczeniem. Do najczęstszych zalicza się:

a) nadmierny perfekcjonizm języka:

Uczeń posługuje się językiem literackim nawet w momentach, gdy wskazane jest użycie kolokwializmu, czy wręcz slangu młodzieżowego. Zdania buduje bardzo dokładnie, przez co sprawia wrażenie osoby ustawicznie „wymądrzającej się”. Czasem używa jednego sformułowania na określenie jednego desygnatu – nie akceptuje wieloznaczności. Niektóre dzieci zwracając się do kolegi/koleżanki posługują się pełnym imieniem i nazwiskiem, co nie jest przyjęte wśród uczniów. Dziecko może wielokrotnie powtarzać zwroty powitania tym samym osobom mimo, że widzi je po raz któryś w ciągu dnia. Częstym zjawiskiem wśród dzieci z ZA jest skłonność do tworzenia neologizmów, które ich zdaniem lepiej opisują jakiś obiekt lub zdarzenie niż słowo powszechnie używane, np. „naprawnik” – mechanik, „odnóżko” – zakręt drogowy itp.

b) trudności w odejściu od literalnych znaczeń wypowiedzi (nadmiernie konkretne rozumienie języka):

Od bardzo mocno nasilonych, gdzie uczeń na pytanie „Masz zegarek?” odpowie „Mam” i powróci do przerwanej czynności, nie rozumiejąc, że w tym pytaniu kryło się drugie – o godzinę. Podobnie poważne trudności maja ci uczniowie, którzy cierpią z powodu poważnego lęku traktując wszelkie zaczepki, czy wręcz groźby ze strony rówieśników niezwykle poważnie. Ze swojej praktyki pamiętam chłopca, żyjącego w stanie ciągłego, głębokiego niepokoju z powodu nauczyciela mającego zwyczaj mobilizowania uczniów do pracy zwrotem: „zatańczycie jak ja wam zagram”. Nie mógł zrozumieć o jaki taniec i granie chodzi, wszak to była lekcja chemii. Innym rodzajem trudności jest niezdolność lub ograniczona zdolność do rozumienia sensu dowcipów, które jak wiadomo stanowią ważny element relacji towarzyskich między dziećmi.
Podobnie rzecz ma się z wszelkimi przysłowiami, czy rozumieniem wypowiedzi sarkastycznych. Brak takich umiejętności sprawia, że dziecko szybko staje się obiektem drwin, których na dodatek często nie rozumie. Może się zdarzyć i tak, dotyczy to sporej grupy dzieci z ZA bardzo dobrze funkcjonujących intelektualnie, że odkryją one na pewnym etapie swojego życia wieloznaczność języka i zafascynuje je to zjawisko. Takie dzieci będą na pamięć uczyć się idiomów, powiedzonek, przysłów. Będą starały się „wyłapywać” z rozmowy sarkazm i ironię, a z czasem mogą stać się prawdziwymi mistrzami absurdu, rozmiłowanymi w korzystaniu z możliwości, jakie daje wieloznaczność języka. Niestety, często będą przy tym zapominać, że podstawową funkcją języka jest porozumiewanie się, a nie zabawy słowne.

c) zaburzenia kompetencji dialogowych:

Ten rodzaj trudności wiąże się z niezwykle popularnymi wśród osób z ZA zaburzeniami pragmatyki. Dziedzina ta dotyczy wykorzystywania języka w kontekście społecznym. Aby móc rozmawiać z drugą osobą musimy rozumieć cały szereg sygnałów pozawerbalnych takich jak postawa ciała rozmówcy, jego mimika, ton głosu, a także potrafić usytuować rozmowę w sytuacji ogólnej. Większość osób zdaje sobie sprawę z tego, że nie należy nowo poznanego człowieka zarzucać informacjami o swoich pasjach, lecz bezpiecznie jest porozmawiać „o niczym”, np. o pogodzie. Dla osób z ZA jest to strata czasu i energii. Mało tego, wiele z nich nie będzie także w żaden sposób zainteresowane na ile rozmówca chce słuchać tego, co się do niego mówi. Ważne, że oto znalazł się słuchacz, dzięki któremu dziecko z ZA może zrealizować potrzebę opowiadania o ważnych dla siebie sprawach. Ten sam problem pojawia się, gdy dziecko z ZA znajduje się w roli słuchacza. Ono nie posiada naturalnego dla innych zasobu póz, min świadczących o tym, że słucha. Może się zdarzyć, że będzie siedziało bokiem do nauczyciela, z wzrokiem utkwionym gdzieś za oknem, obgryzając ołówek, a zarazem będzie bardzo uważnie śledzić wykład. W sytuacji dialogu z jedną osobą może ujawniać duże zakłopotanie gdy rozmowa toczyć będzie się wokół spraw emocjonalnych, rodzinnych, kiedy rozmówca będzie oczekiwał wsparcia czy rady. Osoby z ZA na ogół nie odczytują takich sygnałów, co sprawia że są odbierane jako niesympatyczne i egocentryczne.
Trudności sprawiają także rozmowy przez telefon. Brak prawidłowo wykształconych wzorców dialogowych nie pozwala skutecznie przewidywać, kiedy należy zacząć własną wypowiedź i osoba z ZA albo będzie miała tendencję do nadmiernej gadatliwości albo będzie przez większość czasu milczeć, bojąc się odezwać i „wejść w słowo”.

d) Zaburzenia prozodii:

Prozodia jest to ta cecha mowy, która pozwala nadawać wypowiedziom barwę i ton. Często mówimy – nie mów takim tonem. Tymczasem uwaga taka może być w znacznym stopniu niezrozumiała dla osoby z ZA, gdyż ona po prostu nie kontroluje, bądź kontroluje w nieznacznym stopniu ton swojej wypowiedzi. Inne zaburzenia prozodii to mowa nadmiernie monotonna, nadmiernie przyspieszona, trudności z akcentowaniem końca zdania czy zdania pytającego. Mowa może być arytmiczna, wypowiedzi przerywane lub nieprawidłowo intonowane.

Strategie wspierania ucznia w zakresie zaburzeń komunikacji:

1. Zawsze należy upewnić się, czy uczeń dobrze zrozumiał polecenie: poproś, by powtórzył je swoimi słowami;
2. Przekazuj komunikaty w sposób maksymalnie jednoznaczny, jeżeli używasz wyrażeń bliskoznacznych, upewnij się, że uczeń wie czego dotyczą;
3. Wytłumacz, dlaczego nie chcesz, by uczeń zwracał się do ciebie w określony sposób, stosuj komunikat: „Gdy mówisz do mnie w ten sposób czuję się..../myślę, że chcesz..../obawiam się...” itp. Daj dziecku szansę na zrozumienie co czujesz, gdy ono do ciebie mówi;
4. Zorganizuj zajęcia, których tematem będzie znaczenie przysłów i idiomów. Na pewno przydadzą się uczniowi z ZA, a z pewnością nie będą także zbędne dla pozostałych uczniów – pomożesz im ubogacać język;
5. Nie zakładaj, że uczeń nie słucha cię, jeżeli nie patrzy w twoją stronę. Czasami osobom z ZA znacznie łatwiej skoncentrować się na tym, co słyszą gdy nie patrzą na osobę mówiącą. Być może warto pozwolić dziecku na takie zachowanie po upewnieniu się, że uważa;
6. Pozwól uczniowi z ZA realizować swoje pasje, ale nie zezwalaj na ciągłe i uporczywe opowiadanie o nich. Pamiętaj jednak, że same zakazy nic nie dadzą – to jest silniejsze od dziecka. Zawrzyj z nim umowę i konsekwentnie jej przestrzegaj. Pomocne mogą być też umówione znaki sygnałowe, na przykład cichy dzwoneczek – uczniowi da znać, że powinien przestać mówić a ty unikniesz ciągłego strofowania, które bywa bardzo deprymujące;
7. Nie upominaj dziecka za ton głosu, czy melodykę wypowiedzi. Jeżeli masz trudność z jej zrozumieniem, poproś o powtórzenie. Pamiętaj, że w poprawie prozodii dziecku pomóc może jedynie specjalista terapii komunikacji lub doświadczony logopeda;
8. Sprawdź, może Twój uczeń lepiej przyswaja polecenia w formie pisemnej, jeżeli tak – połóż na jego ławce mały notes do którego wpisuj dyskretnie najważniejsze polecenia. Pamiętaj, że wiele osób z ZA ma zaburzenia analizatora słuchowego, które mogą utrudniać wyłanianie najważniejszych treści słuchowych z otoczenia;


Zaburzenia rozwoju społecznego.

Jest to druga grupa objawów osiowych dla całościowych zaburzeń rozwoju w tym Zespołu Aspergera. Na ogół nieprawidłowości w tym obszarze są najtrudniejsze do zaakceptowania dla otoczenia. Najczęściej spotykane to:

a) Trudności w podejmowaniu udanych interakcji rówieśniczych:

Część osób z ZA deklaruje, że nie potrzebuje przyjaciół, inni natomiast bardzo cierpią z powodu ich braku, jednak nie tylko nie potrafią nawiązywać znajomości, ale przede wszystkim nie wiedzą jak je utrzymać.
Wiele osób z ZA jest nadmiernie ufnych, naiwnych. Wierzą we wszystko co im zostanie powiedziane, stają się łatwymi ofiarami żartów innych dzieci. Często same wzbudzają nieufność u rówieśników, gdyż mogą nie nawiązywać prawidłowo kontaktu wzrokowego przez co są odbierane jako nieszczere. U części osób z ZA zaobserwować można nadmierny infantylizm lub przeciwnie – nadmierną, pozorną dojrzałość zazwyczaj związaną z przesadnie pedantyczną mową i wąskimi zainteresowaniami. Nie należy od osób z ZA oczekiwać, że będą umiejętnie odwzajemniać emocje. Na ogół mają one trudności z rozpoznawaniem zarówno swoich jak i cudzych stanów. W związku z tym będą miały problem z okazywaniem współczucia, empatii i zrozumienia dla uczuć innych osób. Skoncentrowane na sobie, osoby z ZA sprawiają wrażenie niezwykle egocentrycznych i rzeczywiście: przeniesienie uwagi na problemy otoczenia jest dla nich niezwykle trudne. Stereotypowo łączy się zaburzenia ze spektrum autyzmu z nieśmiałością i u części osób z ZA może ona się pojawić, jednak równie często zauważa się nadmierną nachalność, szczególnie w odniesieniu do trudności z zachowaniem społecznie akceptowalnego dystansu fizycznego oraz przede wszystkim do absorbowania uwagi otoczenia swoimi zainteresowaniami.
Większość dzieci z ZA nie lubi gier i zabaw zespołowych, co też nie przydaje im atrakcyjności w oczach rówieśników.

b) Zachowania trudne – agresja i autoagresja:

Dzieci z ZA są niezwykle podatne na stres a jednocześnie mają dużą trudność z regulacją ekspresji swoich stanów emocjonalnych. Wiele z nich charakteryzuje się impulsywnością podobną do tej obserwowanej u osób z ADHD. Dodatkowo, na ogół osoby z ZA funkcjonują w stanie ciągłego przeciążenia otaczającymi ich bodźcami oraz posiadają niską lub nawet bardzo niską samoocenę, co sprzyja nadmiernemu krytycyzmowi wobec siebie. W sytuacji narastającej frustracji, poczucia bezradności lub nasilonego stresu uczeń z ZA może reagować wybuchami wściekłości lub wręcz agresji – zarówno werbalnej, jak i fizycznej.
Z drugiej strony osoby z ZA są niezwykle narażone na depresję. Wysoki poziom możliwości poznawczych sprawia, że dość szybko zaczynają orientować się w swojej odmienności. Trzeba zwracać szczególną uwagę na osoby, które kierują wobec siebie zachowania o charakterze autoagresywnym – u dzieci mogą pojawiać się nawet takie formy jak uderzanie się, przygryzanie dłoni, uderzanie głową o powierzchnie i podobne. W starszym wieku raczej dominuje autoagresja werbalna – obciążanie się winą, obrzucanie się wyzwiskami, planowanie samobójstwa itp.

c) „Dziwne zachowania”:

U wielu osób z ZA zaobserwować można dziwne, czasem niepokojące dla otoczenia zachowania – ruchy rąk, mimiczne czy złożone manieryzmy ruchowe całego ciała. Najczęściej związane one są z nieprawidłowościami w zakresie organizacji bodźców sensorycznych. Nadwrażliwość, niedowrażliwość czy też tzw. „biały szum” – wytwarzanie przez układ nerwowy własnych wrażeń zmysłowych – powodują, że osoba nimi dotknięta ujawnia zachowania mające na celu minimalizowanie dyskomfortu związanego z zaburzonym zmysłem. Traktowanie takiego zachowania jako zjawiska niepożądanego społecznie i próby jego wyeliminowania za pomocą kar i nagród nie przynosi zadowalających efektów, a wręcz powoduje narastanie dyskomfortu i ujawnianie się w odpowiedzi na frustrację zachowań trudnych, takich jak agresja i autoagresja. Zaobserwowanie takich zachowań powinno zawsze spowodować skierowanie dziecka na terapię stymulacyjną lub Integracji Sensorycznej – są to jedyne skuteczne metody minimalizowania ilości „dziwnych zachowań”. Inne możliwe przyczyny występowania manieryzmów to: nadruchliwość lub zaburzenia kompulsywne związane z wysokim poziomem lęku. Należy pamiętać, że wszelkie nienaturalne zachowania u osoby z ZA są objawem jej problemów i aby skutecznie je wygaszać, należy przede wszystkim odnaleźć ich przyczynę.

d) „Dziwny wygląd”:

Obserwując osoby z ZA wielokrotnie odnotowuje się ich niezgrabność, zaburzenia koordynacji oraz wady postawy. Dziecko może krzywo stawiać stopy, chodzić dziwnie pochylone, nienaturalnie utrzymywać głowę, często przewracać się, wpadać na sprzęty, mieć brzydkie, nieczytelne pismo, uogólnione trudności manualne. Część z tych cech jest także uwarunkowana zaburzeniami organizacji bodźców sensorycznych, dlatego zawsze należy pamiętać, żeby skierować dziecko na terapię stymulacyjną. Ponadto, większość osób z ZA cierpi z powodu dyspraksji – trudności z wykonywaniem ruchów celowych, zarówno w obrębie motoryki dużej, jak i małej. Taka osoba wie, jaki ruch chciałaby wykonać, ale wykonanie to jest zaburzone – spóźnione, przyspieszone, niedokładne. U podłoża dyspraksji leżą zarówno zaburzenia czucia głębokiego – stawów, mięśni jak również nieprawidłowe napięcie mięśniowe. Ponadto u wielu osób z ZA obserwuje się tzw. „cechy marfanowskie” – nienaturalnie długie kończyny i palce, nadruchliwość stawów – przeprosty, „strzelanie stawów” i bardzo dużą gibkość ciała. Takie cechy wynikają prawdopodobnie z zaburzeń w obrębie tkanki łącznej związanych z niedoborem kolagenu. Utrudniają one wykonywanie precyzyjnych ruchów dłoni oraz pisanie. Często mogą wiązać się z silnym bólem stawów.
Kolejnym aspektem wyglądu osób z ZA są często obserwowane trudności z utrzymaniem higieny oraz skłonność do niestarannego ubioru. Związane jest to na ogół z trudnością w rozumieniu norm społecznych. Osoba z ZA może nie rozumieć, że otoczenie nie akceptuje ludzi zaniedbanych, brudnych i niestarannie ubranych. Intensywne skoncentrowanie na własnych pasjach może powodować, że osobie z ZA żal będzie czasu na tak „prozaiczne” czynności jak kąpiel czy dbanie o ubiór. Zaburzenia w organizacji bodźców sensorycznych mogą powodować, że kąpiel będzie odbierana jako nieprzyjemna, czasem wręcz bolesna. Ubrania dla innych miłe w dotyku i wygodne, osobie z ZA mogą wydawać się szorstkie, nieprzyjemne i ciasne. Wiele osób z ZA przyzwyczaja się do jednego rodzaju kroju i kolorystyki ubrań i nie toleruje w tym względzie zmian, nie przejmując się modą, przez co stać mogą się obiektem drwin otoczenia.

e) Fobia społeczna:

Ludzie posiadają wrodzona predyspozycję do tworzenia i podtrzymywania więzi społecznych. Na tym tle szczególnie wyróżniają się osoby, które nie tylko nie poszukują kontaktu z innymi, ale wręcz go unikają. U części dzieci i młodzieży z ZA, na skutek licznych niepowodzeń społecznych, rozwijają się zaburzenia lękowe o charakterze fobii społecznej. Osoba taka będzie reagować silnym niepokojem na konieczność publicznego wypowiadania się, pisanie w obecności innych osób, uczestniczenia w spotkaniach towarzyskich. Lęk pojawić się może nawet w odniesieniu do rozmowy telefonicznej czy konieczności skorzystania z publicznej toalety lub środków komunikacji. Często pojawia się lęk przed szkołą. Fobia społeczna wiąże się z obawą przed ośmieszeniem, kompromitacją czy upokorzeniem, czego osoby z ZA często doświadczają. Należy jednoznacznie podkreślić, że silny lęk społeczny to nie to samo, co nieśmiałość. Osoba z fobią społeczną, w sytuacji kontaktów z innymi ludźmi lub będąc w centrum uwagi reaguje lękiem paraliżującym a czasem paniką. Występują objawy somatyczne, takie jak przyśpieszone bicie serca, pocenie się, zawroty głowy, mdłości, ból głowy, szum w uszach, poczucie „pustki w głowie”, bełkotliwa mowa. Nie należy jednak utożsamiać fobii społecznej z ZA. Nie każda osoba z ZA przejawia zaburzenia lękowe. Na ogół są one wtórnym efektem negatywnych doświadczeń, choć nie bez znaczenia jest także, często obserwowany u osób z kontinuum autystycznego, obniżony poziom serotoniny. Należy pamiętać, że fobia jest poważnym zaburzeniem współwystępującym, które wymaga terapii psychologicznej, a czasami leczenia farmakologicznego.

Strategie wspierania ucznia w zakresie zaburzeń społecznych:
1. Otocz ucznia z ZA dyskretną opieką – pamiętaj, że stać się on może łatwym celem dla zaczepek i prowokacji. Wielu z tych uczniów staje się łatwa ofiarą rówieśników, a równocześnie niesprawiedliwości nauczycieli, którzy nieświadomi prowokacji kierowanych wobec niezwykle łatwowiernego dziecka z ZA karają je za zachowania do których zostało namówione przez innych uczniów, ku ich uciesze.
2. Jeżeli planujesz zadanie wymagające pracy grupowej, lub parami wprowadź system losowego doboru dzieci do grup. W przeciwnym wypadku może się okazać, że uczeń z ZA zawsze będzie zostawał bez pary, lub jako ostatni będzie wybierany do grupy. Sytuacja taka nie tylko będzie pogłębiać izolację dziecka, ale także niekorzystnie wpłynie na jego rozwój poznawczy – podejmowanie pracy zespołowej jest szczególnie pożądane w procesie kształcenia dziecka ze spektrum autyzmu.
3. Postaraj się pracować z uczniem nad zachowaniami, które są trudne do zaakceptowania przez otoczenie, lecz nie przejmuj się tymi, które są po prostu dziwaczne. Skieruj ucznia na zajęcia terapii stymulacyjnej i pomóż mu zrozumieć dlaczego wykonuje dziwne gesty lub ruchy. Nie wyśmiewaj, nie próbuj go zawstydzać. To nic nie da, a tylko pogłębi frustrację dziecka.
4. Pomóż rodzicom zaplanować skuteczną strategię pracy nad higieną i wyglądem. Opracujcie wspólnie z uczniem i jego rodzicami plany aktywności, w których znajdzie się czas na dbałość o własny wygląd.
5. Zadbaj, żeby otoczenie klasowe pozbawione było nadmiernej ilości bodźców. Poszukaj Twojemu uczniowi najlepszego dla niego miejsca w sali.
6. Nie oczekuj od ucznia z ZA spontanicznej empatii. Zawsze wytłumacz, co czujesz i sprawdź, czy uczeń zrozumiał. Postaraj się odwoływać do jego doświadczeń. Jeżeli zauważysz u ucznia zachowanie empatyczne czy współczujące, zawsze nazwij je i pochwal dziecko – w ten sposób pomożesz mu zrozumieć, jakich zachowań oczekuje od niego otoczenie.
7. Zachowaj cierpliwość, gdy uczeń wpada w złość lub jest agresywny. Jeżeli jest to możliwe postaraj się usunąć ucznia z obszaru działania bodźca, który wywołał atak złości. Spróbuj wypracować z dzieckiem techniki relaksacyjne, które będziesz mógł zaproponować mu w ataku. Nie stosuj przemocy, lecz nie dopuść także, by dziecko skrzywdziło Ciebie bądź innego ucznia. Po opanowaniu sytuacji zawsze postaraj się wyjaśnić, co spowodowało złość. Rozmawiaj ze swoim uczniem, ucz go innych sposobów rozładowywania napięcia. W pracy nad zachowaniem możesz wykorzystać techniki samoobserwacji w czasie tygodnia – zachęć ucznia, żeby oznaczał każdy dzień w którym nie doszło do ataku złości wybranym symbolem. Pod koniec tygodnia policzcie je. Nagradzaj zwiększanie się ilości dni bez ataku a nie karaj za jego wystąpienie. Pamiętaj, że pozytywne wzmocnienia działają silniej niż negatywne.
8. Współpracuj z rodzicami ucznia. Posłuchaj ich uwag, czasem mają już gotowe strategie radzenia sobie z trudnościami dziecka. Nie krytykuj, nie obwiniaj rodziców. Jeżeli uda Ci się wypracować z uczniem jakąś strategię – przekaż ją rodzicom, lecz nie oczekuj, że zareagują od razu. Być może będą potrzebowali czasu i Twojego wsparcia. Pamiętaj, że konsekwencja działań wychowawczych w szkole i w domu przynosi najlepsze rezultaty, lecz nie zapominaj, że rodzice są w znacznie trudniejszej sytuacji niż Ty – oni mają dziecko z Zespołem Aspergera na codzień.
9. Jeżeli dostrzeżesz nadmierny lęk u dziecka związany z kontaktami społecznymi, lub skierowany w innym kierunku, nie bagatelizuj tej obserwacji. Pamiętaj, że fobia nie jest cechą osób z Zespołem Aspergera, a współwystępującym problemem, który dodatkowo może komplikować życie Twojego ucznia. Porozmawiaj z rodzicami dziecka. Być może konieczna będzie konsultacja psychiatryczna, terapia psychologiczna, a w szczególnych przypadkach nawet leczenie farmakologiczne.


Ograniczone, stereotypowe zachowania i zainteresowania
Osoby z ZA mają często trudności z akceptowaniem zmian. Swoje życie układają według samodzielnie określonych zasad. Zmiana w rutynie może wywołać u nich uczucie głębokiego niepokoju, lęku i frustracji. Stereotypie u osób z ZA przejawiają się najczęściej w następujących obszarach:

a) Codzienna rutyna:

Świat przewidywalny, to świat bezpieczny. Przewidywalne jest to, co powtarzalne. Oczywiście, wielu ludzi, którzy nie mają Zespołu Aspergera, z tych samych powodów lubi rutynę. U osób z ZA potrzeba powtarzalności bywa jednak niezwykle nasilona. Dziecko może nie akceptować najmniejszych zmian w porządku dnia czy tygodnia. Raz zaplanowane wydarzenie nie może zostać odwołane w ostatnim momencie, bo wywoła to głęboką frustrację. Obserwacje kliniczne pokazują, że nasilenie potrzeby niezmienności wydarzeń pojawia się bezpośrednio w wyniku lęku. Może on być spowodowany niepewnością w kontaktach społecznych, doświadczeniem upokorzenia czy też trudnością w rozumieniu koncepcji upływu czasu. W warunkach szkoły szczególnie trudne mogą być dla ucznia zmiany nauczycieli, zwłaszcza związane ze zmianą nauczania zintegrowanego na przedmiotowe.

b) Potrzeba niezmienności w otoczeniu:

Dzieci z ZA bardzo często nie tolerują nawet najmniejszych zmian w najbliższym otoczeniu. Denerwują się gdy przestawia się ich rzeczy, zmienia układ ikon na monitorze komputera. Bywa, że niemożliwe staje się przeprowadzanie remontu w mieszkaniu. Mogą mieć ogromny problem ze zmiana poziomu nauczania, czy nauczyciela. Każde nowe dziecko w klasie stanowić będzie zagrożenie. Podobnie jak w wypadku potrzeby niezmienności wydarzeń, potrzeba niezmienności w otoczeniu częściowo powodowana jest lękiem dziecka przed nieznanym.
Jest jednak także inny, niezwykle ważny czynnik przyczyniający się do powstawania tego problemu. Osoby z autyzmem i ZA na ogół posługują się formą myślenia nazywaną „myśleniem obrazowym”. Każda myśl dziecka jest obrazem. Kiedy myśli o nauczycielu, widzi setki obrazów konkretnych nauczycieli – pani od polskiego, pana od matematyki, panią od chemii. Nie ma dla nich ogólnego pojęcia "nauczyciel". Proces tworzenia pojęć tworzy się na drodze uogólniania, podczas gdy zazwyczaj przebiega odwrotnie – od ogółu do szczegółu. W umyśle dziecka z ZA nie ma ogólnych, abstrakcyjnych pojęć opartych na słownictwie.
Sprawne poruszanie się w przestrzeni zapamiętywanej z użyciem „myślowych obrazów” wymaga ogromnej pojemności pamięci a zarazem niezwykłej zdolności do szybkiego odtwarzania zgromadzonych w niej obrazów. Jeżeli cokolwiek zmieni się w otoczeniu – mózg dziecka musi „skatalogować” kolejny, czasem bardzo podobny do poprzedniego obraz. Każdorazowe przeszukiwanie tak obszernej bazy danych jest niezwykle uciążliwe.

c) Pasje i zainteresowania:
Jednym z podstawowych objawów Zespołu Aspergera są niezwykle nasilone, czasem nietypowe zainteresowania dziecka. Czasem przyjmują one postać kolekcjonowania – rzeczy lub informacji. Kiedy indziej mają charakter prawdziwych, niezwykle pogłębionych pasji. Dziecko z ZA w wieku kilku lat może być prawdziwym ekspertem w dziedzinie, która je interesuje i jak równy z równym rozmawiać z dorosłymi specjalistami. Z obserwacji i literatury wynika, że zainteresowania te dotyczą bardzo często, w młodszym wieku dinozaurów, środków transportu i map, a wieku starszym komputerów i fantastyki. Zazwyczaj okresy fascynacji jednym zagadnieniem trwają bardzo długo, a ich intensywność jest tak duża, że istnieje ryzyko ograniczenia aktywności dziecka w innych dziedzinach życia. Należy jednak pamiętać, że umiejętne pokierowanie procesem edukacji może sprawić, że młody człowiek będzie odnosił ogromne sukcesy. Może stać się chlubą szkoły jako wybitny olimpijczyk lub zabłysnąć jako utalentowany artysta, jeżeli jego zainteresowania związane są z rysunkiem, teatrem czy muzyką, co także jest często udziałem dzieci z ZA.

Strategie wspierania ucznia w zakresie zaburzeń związanych z aktywnością i zachowaniem:
1. Zawsze informuj dziecko o czynnościach, które mają nastąpić.
2. Wprowadź do pracy edukacyjnej plany aktywności – pozwolą dziecku w łatwy sposób ogarniać całość wydarzeń zaplanowanych na dany dzień, czy też podczas określonej lekcji.
3. Nie oczekuj, że dziecko będzie zachowywać tak, jak jego rówieśnicy. Nie karaj go za to, że jest inne.
4. Spróbuj rozpoznać, jakie sytuacje wywołują największą frustrację i próbuj ich unikać.
5. Zawsze staraj się zrozumieć, co leży u podłoża złego zachowania dziecka. Nie ograniczaj się do najprostszych hipotez.
6. Jeśli coś obiecujesz, zawsze dotrzymuj słowa. Jeśli coś planujesz i przedstawiasz plan dziecku – nie zmieniaj go.
7. Zawsze pochwal, jeżeli uczeń sam będzie pamiętał o czymś, czego zazwyczaj zapomina.
8. Ustal w szkole bezpieczne miejsce, gdzie Twój uczeń będzie mógł się odizolować, gdy osiągnie zbyt wysoki poziom frustracji.
9. Przeprowadzając zmianę wystroju klasy, pracowni, poinformuj o tym ucznia z ZA, zachęć go by pomógł Ci w pracy – to pozwoli mu spokojnie zaadaptować się do nadchodzących zmian.
10. Przejście do kolejnego etapu edukacyjnego może być dla dziecka z ZA wydarzeniem traumatycznym. Przygotowuj je do tego w sposób szczególnie rozważny. Jeżeli zajdzie taka potrzeba skorzystaj z pomocy psychologa, najlepiej specjalizującego się w pracy z dziećmi ze spektrum autyzmu.


Istnieje wiele technik i strategii wspierających pracę edukacyjną z dzieckiem dotkniętym ZA. Stanowią one nieocenioną pomoc, dzięki której możemy wyzwolić ogromny potencjał drzemiący w dzieciach ze spektrum autyzmu. Ich opanowanie wymaga inicjatywy ze strony nauczycieli, zrozumienia, że nawet najlepsze chęci nie zastąpią profesjonalnego warsztatu dydaktycznego, kiedy przychodzi nam podjąć się edukacji tych niezwykłych a zarazem wymagających uczniów. Przedstawione strategie wspierania ich na codzień stanowią podstawę, na której można budować świat fantastycznej przygody, której głównym bohaterem jest dziecko z ZA.

Przydatna literatura:
1. Attwood T. (2006) Zespół Aspergera. Zysk i S-ka
2. Biadasiewicz M.a, Maciarz A. (2007) Dziecko autystyczne z ZA – studium przypadku. Impuls
3. Firth Uta (red.) 2005 Autyzm i Zespół Aspergera. PZWL
4. Grandin T. (1995) Byłam dzieckiem autystycznym. PWN
5. Grandin, T. (2006). Myślenie obrazami oraz inne relacje z życia z autyzmem. Fraszka Edukacyjna
6. Hilde De Clerq (2007) Autyzm od wewnątrz – przewodnik. Fraszka Edukacyjna we współpracy z Fundacją Synapsis.
7. Jackson L. (2005) Świry, dziwadła i Zespół Aspergera. Fraszka Edukacyjna
8. McClannahan L. E., Krantz J.P (2002) Plany aktywności dla dzieci z autyzmem. SPOA
9. Stirling J. (2005) Żyć z autyzmem – seria 9 książeczek. Fraszka Edukacyjna
10. The National Autistic Society (2007) Zatrudnianie osób z Zespołem Aspergera poradnik praktyczny. Fraszka Edukacyjna we współpracy z Fundacją Synapsis.
11. Waclaw W., Aldenrud U., Ilstedt S. (2000) Dzieci z autyzmem i ZA. Śląsk
12. Willey Liane Holliday (2006) Zespół Aspergera w okresie dojrzewania Wzloty, upadki i cała reszta. Fraszka Edukacyjna we współpracy z Fundacją Synapsis.
13. Williams D. (2005) Nikt nigdzie. Fraszka Edukacyjna


mgr Joanna Ławicka
Pedagog specjalny
Poradnia PRODESTE

Krzysionek

Awatar użytkownika

Wsparcie

Posty: 3086


Rejestracja:
21-09-2007 21:22

Lokalizacja: Ipswich (Anglia)

Dzieci: Piotrek 14 lat ADHD z cechami Aspi i zaburzenia zachowania

Post 24-07-2008 05:40

Nie wiem jak to przeoczyłem,chyba nie było ptaszka :lol:
Dobre,wspaniałe :ithl:
Ogry mają warstwy... jak cebula.
Shrek

Ogr bagienny.

Madzia J

Awatar użytkownika

Dama/Kawaler Złotego Orderu ADHD

Posty: 159


Rejestracja:
21-04-2008 18:20

Lokalizacja: warszawa

Post 30-07-2008 18:53

Świetny artykuł.
Syn Karol 8 lat- zdiagnozowane ZA/ADHD , córka Gabrysia 2,8 r.(w trakcie diagnozy- ZA???)

Justynka

Awatar użytkownika

Wsparcie

Posty: 5718


Rejestracja:
03-12-2006 14:04

Lokalizacja: znad Bałtyku

Post 02-08-2008 14:44

Madzia J pisze:Świetny artykuł.


Myślę, że wart wydrukowania i wręczenia nauczycielom :)

mamaiwa

Awatar użytkownika

Huragan Porządku

Posty: 1899


Rejestracja:
11-10-2007 12:25

Lokalizacja: wielkopolska

Post 18-09-2008 08:26

Zrozumieć ucznia z z.Aspergera (porady dla nauczycieli)

"Zrozumieć ucznia z z.Aspergera (porady dla nauczycieli)
Źródło: Karen Williams "Zrozumieć ucznia z zespołem Aspergera: wskazówki dla nauczycieli" - Choroby rzadkie bez tajemnic.

Dzieci dotknięte zespołem Aspergera tak łatwo zniechęcają się pod wpływem działania stresorów środowiskowych i wykazują tak głębokie upośledzenie zdolności do tworzenia więzi międzyludzkich, że nie dziwi stwierdzenie, iż sprawiają wrażenie osób „delikatnych, podatnych na zranienie i żałośnie dziecinnych” (Wing, 1981, s. 117). Everard (1976) napisał, że gdy porówna się tych chłopców i dziewczęta z ich zdrowymi rówieśnikami, „rzuca się w oczy, jak bardzo są oni różni – ma się świadomość olbrzymiego wysiłku, jaki będą musieli podjąć, by móc żyć w świecie, w którym dla nikogo nie czyni się wyjątków – w świecie, do którego wymagań mają się dostosować.” (s. 2)
Nauczyciele mogą odegrać istotną rolę, jeżeli chodzi o pomoc dzieciom z zespołem Aspergera, które mają stawić czoła otaczającemu je światu. Ponieważ dzieci cierpiące na zespół Aspergera często nie są w stanie wyrazić swoich obaw i niepokojów, to od odgrywających ważne role w ich życiu dorosłych zależy, czy uznają one za warte wysiłku porzucenie swojego bezpiecznego świata wewnętrznych fantazji na rzecz niepewności świata zewnętrznego. Profesjonaliści pracujący z tymi dziewczętami i chłopcami w szkołach muszą zapewnić im zewnętrzną strukturę, organizację oraz stabilność, której tym dzieciom brakuje. W przypadku jednostek cierpiących na zespół Aspergera niezwykle ważne jest stosowanie kreatywnych strategii nauczania – nie tylko wspieranie sukcesów w nauce, lecz również udzielanie dzieciom pomocy, dzięki której poczują się mniej odizolowane od innych istot ludzkich, pomocy, dzięki której zwykłe wymagania stawiane przez codzienne życie nie będą już ich tak onieśmielać.

Osoby cierpiące na autyzm mają kłopoty z umiejętnościami organizacyjnymi, niezależnie od wykazywanego poziomu inteligencji lub wieku. Nawet dotknięty autyzmem uczeń „piątkowy”, posiadający fotograficzną pamięć, może nie być w stanie zapamiętać, że na zajęcia trzeba przynieść ołówek – może mieć też kłopoty z zapamiętaniem ostatecznego terminu oddania pracy pisemnej. W takich przypadkach należy zapewnić uczniowi pomoc – w możliwie jak najmniej restrykcyjny sposób. Realizowane strategie mogą obejmować umieszczenie przez ucznia rysunku ołówka na okładce zeszytu czy prowadzenie listy zadań, które ma wykonać w domu. Zawsze chwal ucznia, który już pamięta o czymś, o czym wcześniej zapominał. Nigdy nie oczerniaj go ani nie „męcz”, gdy mu się to nie uda. Przeprowadzenie wykładu na ten temat nie tylko NIE pomoże, ale często tylko pogorszy problem. Uczeń może zacząć wierzyć, iż nie potrafi zapamiętać, że musi przynieść na zajęcia wymagane rzeczy.
Uczniowie ci często wydają się mieć najschludniejsze bądź najbardziej nieuporządkowane ławki lub szafki szkolne. Uczeń siedzący przy ławce, na której panuje największy bałagan, będzie potrzebował twojej pomocy – będziesz musiał pomóc mu często sprzątać ławkę lub szafkę, tak by mógł znaleźć potrzebne rzeczy. Po prostu pamiętaj, że bałagan prawdopodobnie nie jest jego świadomym wyborem. Najprawdopodobniej nie jest w stanie wykonać tego rodzaju zadania organizacyjnego bez uprzedniego specjalnego przeszkolenia. Próbuj uczyć go umiejętności organizacyjnych posuwając się naprzód małymi, konkretnymi krokami.

Osoby dotknięte autyzmem mają problemy z myśleniem abstrakcyjnym i pojęciowym. Niektóre z nich mogą w końcu nauczyć się myślenia abstrakcyjnego, jednak pozostałe nie nauczą się tego nigdy. Gdy konieczne jest zastosowanie pojęć abstrakcyjnych, wykorzystuj wskazówki wizualne, takie jak rysunki czy słowo pisane, wspomagając rozumienie abstrakcyjnych idei. Unikaj zadawania niejasnych pytań, takich jak „Dlaczego to zrobiłeś?”. Zamiast tego powiedz „Nie podobało mi się, kiedy gwałtownie zamknąłeś książkę, gdy powiedziałem, że czas na ćwiczenia gimnastyczne. Następnym razem ostrożnie odłóż książkę i powiedz mi, że jesteś zły. Czy chciałeś pokazać mi, że nie chcesz iść na salę gimnastyczną, czy że nie chcesz przerywać czytania?” Unikaj zadawania pytań opisowych. Bądź tak konkretny, jak to tylko możliwe we wszystkich twoich interakcjach z tymi uczniami.
Każdy przypadek zwiększenia intensywności nietypowych lub trudnych do zaakceptowania zachowań wskazuje prawdopodobnie na zwiększenie poziomu stresu. Niekiedy stres jest powodowany przez uczucie utraty kontroli. Nieraz stres zostanie złagodzony jedynie wówczas, gdy uczeń fizycznie usunie się spod wpływu stresującego zdarzenia czy sytuacji. Jeżeli tak się stanie, należy opracować program, który pomoże uczniowi wrócić do stresującej sytuacji lub pozostać pod jej wpływem. Gdy tak się stanie, przydatne może okazać się posiadanie „bezpiecznego miejsca” bądź kontakt z „bezpieczną osobą”.
Nie traktuj złego zachowania zbyt osobiście. Dobrze funkcjonująca osoba dotknięta autyzmem nie jest człowiekiem skłonnym do manipulacji i spiskowania, próbującym utrudnić ci życie. Osoby takie rzadko, jeżeli w ogóle, są w stanie dopuszczać się manipulacji. Złe zachowanie jest zwykle efektem starań zmierzających do wyjścia cało z doświadczeń, które mogą powodować wystąpienie zakłopotania, dezorientacji czy strachu. Osoby dotknięte autyzmem są egocentrykami – jest to spowodowane naturą trapiącej ich ułomności. Dla większości odczytywanie reakcji innych ludzi jest skrajnie trudne.
Używaj i interpretuj język dosłownie. Dopóki nie poznasz zdolności konkretnej osoby, powinieneś unikać:
idiomów (np. „podaruj sobie!”, „nie bądź taki szybki Bill!” czy „nie taki diabeł straszny”)
podwójnych znaczeń (większość dowcipów wykorzystuje podwójne znaczenia)
sarkazmu (np. nie mów „Wspaniale!" po tym jak uczeń właśnie rozlał butelkę keczupu na stole)
przezwisk
„miłych" odzywek (np. „Chłopcze”, „Koleś”, czy „Mądralo”)
Pamiętaj, że mimika i inne społeczne wskazówki mogą nie zostać zrozumiane. Większość osób dotkniętych autyzmem ma trudności z odczytywaniem wyrazu twarzy oraz mowy ciała.
Jeżeli wydaje ci się, że uczeń niczego się nie uczy wykonując dane zadanie, to rozbij je na krótsze etapy lub przedstaw je na kilka sposobów (np. wizualnie, słownie, fizycznie).
Unikaj wielomówstwa. Bądź konkretny. Używaj krótszych zdań, jeżeli zauważysz, że uczeń nie do końca cię rozumie. Chociaż prawdopodobnie nie ma on problemów ze słuchem i słucha tego, co mówisz, może mieć trudności ze zrozumieniem tego, co chcesz przede wszystkim przekazać, jak również z wyłapaniem istotnych informacji.
Przygotowuj ucznia na wszelkie zmiany w otoczeniu lub w rozkładzie zajęć, takie jak zwoływane zebrania, zastępstwa nauczycieli czy zmiany terminów. Aby przygotować go do zmiany, stosuj harmonogramy sporządzone na piśmie lub w formie obrazkowej.
Kierowanie zachowaniem sprawdza się, jeżeli jednak jest stosowane niewłaściwie, może prowadzić do zachowań przypominających czynności wykonywane przez robota, zapewniając wyłącznie krótkoterminowe zmiany zachowania lub doprowadzając do wystąpienia pewnych form agresji. Stosuj procedury pozytywne i chronologicznie dopasowane do wieku uczniów.
Bardzo istotne jest kontynuowanie terapii oraz oczekiwanie zaangażowania wszystkich uczestniczących stron.
Miej świadomość, że normalne poziomy natężenia bodźców słuchowych oraz wzrokowych mogą być przez ucznia postrzegane jako zbyt wysokie lub zbyt niskie. Dla niektórych osób dotkniętych autyzmem brzęczenie świetlówki może być np. niezmiernie rozpraszające. Rozważ wprowadzenie zmian w otoczeniu, takich jak usunięcie „śmieci wizualnych” z pomieszczenia czy zmianę ustawienia siedzeń, gdy uczeń wydaje się rozproszony bądź zdenerwowany otoczeniem klasowym.
Jeżeli twój dobrze funkcjonujący uczeń dotknięty autyzmem posługuje się często powtarzanymi argumentami słownymi lub często powtarzanym pytaniami werbalnymi, musisz przerwać to, co może przeistoczyć się w nieustanną, powtarzalną litanię. Stałe podawanie logicznych odpowiedzi lub przytaczanie argumentów rzadko przyczynia się do zaniechania tego rodzaju zachowania. Przedmiot sporu lub pytania nie zawsze jest problemem, który spowodował zdenerwowanie ucznia. Częściej jednostka stara się zakomunikować poczucie utraty kontroli lub niepewności związanej ze znajdującą się w otoczeniu osobą lub rzeczą.
Spróbuj zażądać, by uczeń zapisał pytanie lub argument. Następnie zapisz Twoją odpowiedź. Takie działanie zaczyna zwykle prowadzić do uspokojenia i przyczynia się do rezygnacji z podejmowania powtarzalnych działań. Jeżeli to nie zadziała, zapisz powtarzane przez ucznia pytanie lub argument i poproś go, by zapisał logiczną odpowiedź (być może będzie to jedna z rzeczy, którą miałbyś zrobić). Spowoduje to odciągnięcie uwagi ucznia od eskalacji werbalnego aspektu sytuacji i może dać uczniowi cechującą się większym stopniem akceptacji społecznej okazję do wyrażenia frustracji lub niepokoju. Inną alternatywą jest odegranie powtarzanego sporu lub scenki pytanie-odpowiedź z podziałem na role – ty zagrasz jego rolę ucznia, a on poda ci taką odpowiedź, jaką spodziewa się od ciebie usłyszeć.

Jako że osoby takie doświadczają rozmaitych trudności z komunikacją, nie licz na to, że uczniowie dotknięci autyzmem przekażą rodzicom istotne wiadomości o wydarzeniach w życiu szkoły, zadaniach domowych, obowiązujących w szkole regułach itp., dopóki nie spróbujesz podjąć takiego ryzyka w drodze eksperymentu z informacją zwrotną lub dopóki nie będziesz już pewien, że uczeń opanował tę umiejętność. Nawet przekazanie rodzicom zawiadomienia może okazać się nieskuteczne. Uczeń może zapomnieć o dostarczeniu zawiadomienia lub zgubić je, zanim dotrze do domu. Zanim uczeń nie opanuje tej umiejętności, najskuteczniejsze okażą się rozmowy telefoniczne z rodzicami. Częsta i precyzyjna komunikacja między nauczycielem a rodzicem (albo opiekunem prawnym) jest sprawą o znaczeniu kluczowym.
Jeżeli prowadzone przez Ciebie zajęcia wymagają pracy w parach lub dobrania partnera, to zarządź losowanie albo zastosuj jakąś inną arbitralną metodę dobierania w pary. Możesz też zapytać jakiegoś szczególnie uprzejmego ucznia jeszcze przed rozpoczęciem procesu dobierania w pary, czy zgodziłby się wybrać jako swojego partnera osobę dotkniętą autyzmem. Uczeń dotknięty autyzmem najprawdopodobniej zostanie jedyną osobą bez pary. Nie jest to dobra sytuacja, ponieważ uczniowie ci mogą odnieść największe korzyści z pracy w parach.
Oceniając umiejętności, niczego nie uważaj za pewne. Gdy np. osoba dotknięta autyzmem jest „geniuszem” w dziedzinie algebry, może nie być w stanie obliczyć prostej reszty posługując się kasą sklepową. Osoba taka może mieć niewiarygodną pamięć związaną z przeczytanymi książkami, usłyszanymi przemówieniami czy statystykami sportowymi, ale mimo to może nie być w stanie przypomnieć sobie o przyniesieniu na zajęcia ołówka. Nierównomierny rozwój umiejętności to cecha charakterystyczna autyzmu."


znalazłam to tu: http://akson.org/x.pro/ModArticles/ShowArticle/355/
Ostatnio zmieniony 18-09-2008 08:45 przez mamaiwa, łącznie zmieniany 1 raz
mama wspaniałego 8-latka

"Kłopot z życiem polega na tym, że nie ma okazji go przećwiczyć i od razu robi się to na poważnie."
Terry Pratchett

mamaiwa

Awatar użytkownika

Huragan Porządku

Posty: 1899


Rejestracja:
11-10-2007 12:25

Lokalizacja: wielkopolska

Post 18-09-2008 08:28

Zrozumieć ucznia z zespołem Aspergera: wskazówki dla nauczyc

i jeszcze to:

Zrozumieć ucznia z zespołem Aspergera: wskazówki dla nauczycieli
Źródło: Karen Williams (program "Choroby rzadkie bez tajemnic"


Dzieci ze zdiagnozowanym zespołem Aspergera stanowią szczególne wyzwanie dla środowiska edukacyjnego. W niniejszym artykule nauczyciele znajdą opisy siedmiu cech charakterystycznych definiujących zespół Aspergera, a ponadto sugestie i strategie związane z podejściem do tych objawów w klasie szkolnej. W oparciu o swoje doświadczenia w nauczaniu autorka prezentuje przypadki interwencji behawioralnych i edukacyjnych związanych z dziećmi dotkniętymi zespołem Aspergera.

Dzieci ze zdiagnozowanym zespołem Aspergera (AS, patrz: Uwagi) stanowią szczególne wyzwanie dla systemu edukacji. Przez rówieśników postrzegane są zwykle jako ekscentryczne i dziwaczne – ich brak umiejętności społecznych powoduje często, że stają się kozłami ofiarnymi. Niezdarność i obsesyjne zainteresowanie nietypowymi dziedzinami dodatkowo akcentują ich wizerunek „dziwaków”. Dzieci z zespołem Aspergera mają trudności ze zrozumieniem stosunków międzyludzkich oraz reguł konwencji społecznych; są naiwne i wyraźnie brakuje im zdrowego rozsądku. Ich brak elastyczności oraz niezdolność radzenia sobie ze zmianami powoduje, że jednostki te są podatne na stres – łatwo też jest zranić ich uczucia. Dzieci z zespołem Aspergera (większość z nich to chłopcy) cechuje jednocześnie przeciętna lub ponadprzeciętna inteligencja oraz nadzwyczajna zdolność uczenia się na pamięć. Ich uporczywe dociekania związane z obszarami zainteresowań mogą spowodować, że w przyszłości będą wiele osiągać.

Zespół Aspergera uważany jest za schorzenie znajdujące się na wyższym końcu kontinuum autystycznego. Porównując jednostki w ramach tego kontinuum Van Krevelen (za: Wing, 1991) zauważył, że mające poważne trudności z funkcjonowanie dziecko autystyczne „żyje we własnym świecie”, podczas gdy dzieci w mniejszym stopniu dotknięte tym schorzeniem „żyją w naszym świecie, ale na swój własny sposób” (s. 99).

Oczywiście, nie wszystkie dzieci z zespołem Aspergera są takie same. Każde z dzieci ma własną, unikalną osobowość – „typowe” objawy zespołu Aspergera również manifestują się na sposób charakterystyczny dla każdej z osób. Powoduje to, że nie istnieją dokładne instrukcje postępowania w środowisku klasy, które mogłyby dotyczyć każdego dziecka z zespołem Aspergera – podobnie jak żadna z metod nauczania nie spełnia potrzeb wszystkich dzieci nie cierpiących na zespół Aspergera.

Poniżej zamieszczono opisy siedmiu charakterystyk definiujących zespół Aspergera, a także sugestie i opisy strategii pedagogicznych związanych z radzeniem sobie z opisywanymi objawami (interwencje pedagogiczne zilustrowane zostały przykładami z mojej praktyki nauczycielskiej w Szkole przy Szpitalu Psychiatrycznym dla Dzieci i Młodzieży przy Centrum Medycznym Uniwersytetu Michigan). Sugestie te mają naturę wyłącznie ogólną i powinny zostać dostosowane do unikalnych potrzeb poszczególnych uczniów z zespołem Aspergera.

cd. artykułu w tematach: Nacisk na unikanie zmian.

Upośledzenie interakcji społecznych.

Ograniczony zakres zainteresowań.

Problemy z koncentracją.

Problemy z koordynacją ruchów.

Trudności z nauką.

Wrażliwość emocjonalna.

Zrozumieć ucznia z z.Aspergera (porady dla nauczycieli)


stąd: http://akson.org/x.pro/ModArticles/ShowArticle/347/
Ostatnio zmieniony 18-09-2008 08:45 przez mamaiwa, łącznie zmieniany 1 raz
mama wspaniałego 8-latka

"Kłopot z życiem polega na tym, że nie ma okazji go przećwiczyć i od razu robi się to na poważnie."
Terry Pratchett

mamaiwa

Awatar użytkownika

Huragan Porządku

Posty: 1899


Rejestracja:
11-10-2007 12:25

Lokalizacja: wielkopolska

Post 18-09-2008 08:30

Nacisk na unikanie zmian

i to:

"Nacisk na unikanie zmian
Źródło: Karen Williams. "Zrozumieć ucznia z zespołem Aspergera: wskazówki dla nauczycieli" (program "Choroby rzadkie bez tajemnic".)

Dzieci z zespołem Aspergera często mają problemy z zaakceptowaniem nawet minimalnych zmian – są bardzo wrażliwe na stresory środowiskowe, a niekiedy angażują się w rytuały. Są niespokojne i mają skłonności do obsesyjnego zamartwiania się, gdy nie wiedzą, czego mają oczekiwać. Stres, zmęczenie i przeciążenie sensoryczne łatwo wytrącają je z równowagi.
Wskazówki dydaktyczne
Zapewnij dziecku przewidywalne i bezpieczne otoczenie;
Ogranicz występowanie zmian;
Zaoferuj niezmienny, realizowany na codzień rozkład zajęć: Dziecko z zespołem Aspergera musi rozumieć codzienną rutynę i wiedzieć, czego ma oczekiwać – tak by było w stanie skoncentrować się na bieżących zadaniach;
Unikaj niespodzianek: dokładnie przygotuj dziecko przed specjalnymi wydarzeniami, przed zmianą rozkładu dnia bądź przed jakąkolwiek inną, najmniejszą nawet zmianą w rutynie
Łagodź obawę przed nieznanym pozwalając dziecku z wyprzedzeniem zapoznać się z nowym zajęciem, nowym nauczycielem, klasą, szkołą, obozem itp. – w miarę możliwości zaraz po tym, jak dziecko dowie się o zmianie, tak by zapobiec obsesyjnemu zamartwianiu się (np. gdy dziecko z zespołem Aspergera musi zmienić szkołę, powinno spotkać się z nowym nauczycielem, obejrzeć nowe budynki i poznać swój nowy rozkład zajęć jeszcze zanim faktycznie zacznie brać w nich udział. W ciągu pierwszych kilku dni można realizować zadania edukacyjne ze starej szkoły, tak by znajdującemu się w nowym otoczeniu dziecku rutynowe czynności wydały się znajome. Nauczyciel przyjmujący dziecko może dowiedzieć się czegoś o obszarach zainteresowań dziecka i zaopatrzyć się we właściwe książki czy konspekty zajęć, które przeprowadzi w pierwszym dniu obecności dziecka w szkole. "


stąd: http://akson.org/x.pro/ModArticles/ShowArticle/348/
Ostatnio zmieniony 18-09-2008 08:45 przez mamaiwa, łącznie zmieniany 1 raz
mama wspaniałego 8-latka

"Kłopot z życiem polega na tym, że nie ma okazji go przećwiczyć i od razu robi się to na poważnie."
Terry Pratchett

mamaiwa

Awatar użytkownika

Huragan Porządku

Posty: 1899


Rejestracja:
11-10-2007 12:25

Lokalizacja: wielkopolska

Post 18-09-2008 08:40

Wrażliwość emocjonalna

"Wrażliwość emocjonalna
Źródło: Karen Williams "Zrozumieć ucznia z zespołem Aspergera: wskazówki dla nauczycieli" - (program "Choroby rzadkie bez tajemnic").

Dzieci z zespołem Aspergera wykazują się inteligencją umożliwiającą im podejmowanie współzawodnictwa w ramach typowego systemu nauczania, często jednak nie posiadają zasobów emocjonalnych pozwalających im radzić sobie z realizowanymi w klasie zadaniami. Dzieci te są podatne na stres powodowany trudnościami adaptacyjnymi. Samoocena jest niska – są one często bardzo krytyczne względem siebie i nie są w stanie tolerować pomyłek. Jednostki dotknięte zespołem Aspergera – zwłaszcza młodzież – mogą być podatne na depresję (wśród dorosłych z zespołem Aspergera udokumentowano wysoki odsetek osób cierpiących na depresję). Reakcje nacechowane wściekłością lub przypadki utraty samokontroli są typową reakcją na stres lub frustrację. Dzieci z zespołem Aspergera rzadko wydają się zrelaksowane i łatwo się zniechęcają, gdy rzeczywistość różni się od wizji wynikającej z ich sztywnych poglądów. Wchodzenie w interakcje z innymi osobami oraz radzenie sobie ze zwyczajnymi wymaganiami codziennego życia wymaga od nich stałego podejmowania iście herkulesowego wysiłku.
Wskazówki dydaktyczne
Zapobiegaj wybuchom złości zapewniając wysoki poziom przewidywalności. Przygotowuj te dzieci do zmian w codziennej rutynie, by obniżyć poziom stresu (patrz rozdział „Nacisk na unikanie zmian”). Dzieci z zespołem Aspergera często stają się pełne obaw, urażone i zdenerwowane, gdy stają przed koniecznością zaakceptowania wymuszonych lub nieoczekiwanych zmian.
Naucz dzieci, jak radzić sobie z opanowującym je stresem, tak by zapobiec wybuchom. Pomóż dziecku sporządzić listę konkretnych kroków, które musi podjąć, gdy opanowuje je zdenerwowanie (np. 1- Odetchnij głęboko trzy razy; 2 – Trzy razy powoli policz palce prawej ręki, 3 – Poproś o rozmowę z pedagogiem szkolnym itp.). Na liście uwzględnij zrytualizowane zachowanie, które dziecko uważa za uspokajające. Wypisz te kroki na kartce, którą dziecko będzie nosiło w kieszeni – tak by zawsze miało ją pod ręką.
Emocje odzwierciedlane w głosie nauczyciela powinny zostać ograniczone do minimum. W trakcie pracy z dzieckiem cierpiącym na zespół Aspergera bądź spokojny, przewidywalny i konkretny, a jednocześnie nie pozostawiaj wątpliwości, że jesteś osobą współczującą i cierpliwą. Hans Asperger (1991), psychiatra, od nazwiska którego pochodzi nazwa tego schorzenia, zauważył iż „nauczyciel, który nie rozumie, że dzieci [z zespołem Aspergera] trzeba uczyć rzeczy pozornie oczywistych, będzie odczuwać niecierpliwość i rozdrażnienie” (s. 57). Nie oczekuj, że dziecko z zespołem Aspergera przyzna, iż czuje przygnębienie. Dzieci te nie mogą dostrzec emocji innych osób – podobne trudności mają również z uświadamianiem sobie własnych odczuć.
Nauczyciele muszą zwracać baczną uwagę na zmiany w zachowaniu, które mogą wskazywać na występowanie depresji, takie jak większy niż zwykle poziom dezorganizacji, brak koncentracji czy izolowanie się; obniżony próg odporności na stres, chroniczne zmęczenie; płacz; wzmianki o zamiarze popełnienia samobójstwa itp. W takich przypadkach nie akceptuj oceny dziecka, które twierdzi, że „ma się dobrze”.
Zgłaszaj objawy terapeucie zajmującym się dzieckiem lub konsultuj się z psychiatrą, tak by dziecko mogło zostać ocenione pod kątem występowania depresji, jak również by w razie konieczności mogło zostać poddane leczeniu. Ponieważ dzieci te często nie są w stanie ocenić własnych emocji i nie potrafią szukać pocieszenia u innych osób, czynnikiem o niezwykle ważnym znaczeniu jest szybkie zdiagnozowanie depresji.
Miej świadomość, że młodzież cierpiąca na zespół Aspergera stanowią grupę szczególnie podatną na depresję. W okresie dojrzewania wysoko cenione są umiejętności społeczne, a uczeń dotknięty zespołem Aspergera uświadamia sobie, że jest odmieńcem, jak również że ma trudności z tworzeniem normalnych więzi. Zadania szkolne stają się często bardziej abstrakcyjne, a nastolatek dotknięty zespołem Aspergera zaczyna uważać prace za trudniejsze i bardziej skomplikowane. W jednym z przypadków nauczyciele zauważyli, że nastolatek z zespołem Aspergera nie płacze już nad zadaniami matematycznymi i w związku z tym uwierzyli, że radzi sobie znacznie lepiej. W rzeczywistości odkryto, że związane z trudnościami obniżenie poziomu organizacji oraz efektywności w rozwiązywaniu zadań matematycznych było funkcją głębszego zamknięcia się w wewnętrznym świecie ucznia, który pragnął uciec przed matematyką, a co za tym idzie wcale nie radził sobie dobrze;
Niezwykle istotne znaczenie dla nastolatków z zespołem Aspergera kształconych w klasach integracyjnych ma fakt przydzielenia im wspierającego członka personelu, którego mogą odwiedzać co najmniej raz dziennie. Osoba ta może ocenić, jak dobrze chłopiec lub dziewczyna radzi sobie w szkole dzięki codziennym spotkaniom z podopiecznym, jak również dzięki zbieraniu obserwacji zgłaszanych przez pozostałych nauczycieli.
Dzieciom z zespołem Aspergera należy zapewnić pomoc w nauce, gdy tylko zaobserwowane zostaną trudności z poszczególnymi dziedzinami. Dzieci te szybko zniechęcają się, a na niepowodzenia reagują znacznie intensywniej od rówieśników.
Dzieci z zespołem Aspergera, często bardzo wrażliwe emocjonalnie, mogą wymagać umieszczenia w wysoce ustrukturalizowanej klasie specjalnej, w której będą mogły realizować indywidualny program nauczania. Dzieci te potrzebują otoczenia edukacyjnego, w którym będą mogły uważać siebie za jednostki kompetentne oraz produktywne. W związku z tym zmuszanie ich do uczestniczenia w typowych zajęciach, w trakcie których nie są w stanie zrozumieć prezentowanych koncepcji czy ukończyć przydzielonych zadań, służy jedynie obniżeniu ich samooceny, zwiększa ich tendencję do wycofywania się, jak również toruje drogę zespołom depresyjnym (w niektórych sytuacjach dziecku dotkniętemu zespołem Aspergera można przydzielić osobistego pomocnika – rozwiązanie takie może okazać się lepsze od umieszczenia go w placówce edukacji specjalnej. Zadaniem pomocnika jest zaoferowanie pełnego współczucia wsparcia, zapewnienie struktury oraz nieustanne przekazywanie informacji zwrotnych.)."


http://akson.org/x.pro/ModArticles/ShowArticle/354/
Ostatnio zmieniony 18-09-2008 08:45 przez mamaiwa, łącznie zmieniany 1 raz
mama wspaniałego 8-latka

"Kłopot z życiem polega na tym, że nie ma okazji go przećwiczyć i od razu robi się to na poważnie."
Terry Pratchett

mamaiwa

Awatar użytkownika

Huragan Porządku

Posty: 1899


Rejestracja:
11-10-2007 12:25

Lokalizacja: wielkopolska

Post 18-09-2008 08:41

Trudności z nauką

"Trudności z nauką
Źródło: Karen Williams "Zrozumieć ucznia z zespołem Aspergera: wskazówki dla nauczycieli" - Choroby rzadkie bez tajemnic.

Dzieci z zespołem Aspergera wykazują zwykle przeciętną lub ponadprzeciętną inteligencję (zwłaszcza w sferze werbalnej), mają jednak trudności z myśleniem na wyższym poziomie generalizacji – występują u nich również kłopoty z rozumieniem. Mają skłonność do hołdowania dosłowności: ich wyobrażenia są konkretne, a tworzone abstrakcje ubogie. Ich pedantyczny styl wypowiedzi oraz zaskakująco bogaty zasób słownictwa daje fałszywe wrażenie, że rozumieją to, o czym mówią, podczas gdy w rzeczywistości jedynie papugują to, co usłyszały lub przeczytały. Dziecko z zespołem Aspergera częstokroć wykazuje się doskonałą zdolnością uczenia się na pamięć – proces zapamiętywania ma jednak naturę mechaniczną – to znaczy dziecko może odpowiadać tak, jak gdyby chciało odtworzyć kasetę wideo w określonej kolejności. Umiejętności rozwiązywania problemów są nikłe.
Wskazówki dydaktyczne
Zapewnij wysoce zindywidualizowany program nauczania opracowany tak, by zapewniał stałe osiąganie drobnych sukcesów. Dziecko z zespołem Aspergera wymaga niezwykłej motywacji, by nie podążało za własnymi impulsami. Uczenie się musi być powiązane z nagradzaniem i nie może powodować niepokoju.
Nie zakładaj, że dzieci z zespołem Aspergera cokolwiek zrozumiały tylko dlatego, że bezmyślnie powtarzają to, co właśnie usłyszały.
Zapewniaj dodatkowe wyjaśnienia i próbuj stosować uproszczenia, gdy zagadnienia omawiane w czasie lekcji mają naturę abstrakcyjną.
Wykorzystuj nadzwyczajną pamięć poszczególnych dzieci: zapamiętywanie faktów jest często ich mocną stroną.
Niuanse emocjonalne, rozmaite poziomy znaczeniowe, problemy związane z relacjami międzyludzkimi opisywanymi w powieściach: dzieci będą często miały problemy ze zrozumieniem tych kwestii.
Prace pisemne przygotowywane przez dzieci z zespołem Aspergera charakteryzują się powtarzalnością, przeskakiwaniem z tematu na temat i zawierają nieodpowiednie konotacje słowne. Dzieci te często nie rozumieją różnicy pomiędzy wiedzą ogólną a ich osobistymi pomysłami, a co za tym idzie przyjmują, że nauczyciel zrozumie ich niekiedy niezrozumiałe wyrażenia.
Dzieci z zespołem Aspergera wykazują się często doskonałymi umiejętnościami rozpoznawania, ich stopień zrozumienia języka jest jednak niewielki. Nie zakładaj, że rozumieją to, co są w stanie tak płynnie przeczytać.
Realizowane zadania szkolne mogą charakteryzować się mierną jakością, ponieważ dziecko z zespołem Aspergera nie jest zmotywowane do dokładania starań w obszarach leżących poza jego centrum zainteresowania. Konieczne jest określenie bardzo konkretnych wymagań związanych z jakością realizowanych prac. Prace wykonywane na czas muszą być nie tylko kompletne, ale i przygotowane z należytą starannością. Dziecko z zespołem Aspergera powinno oczekiwać, że będzie musiało poprawić kiepsko wykonaną pracę klasową w trakcie przerwy lub w czasie, gdy zwykle zajmuje się własnymi zainteresowaniami. "


http://akson.org/x.pro/ModArticles/ShowArticle/353/
Ostatnio zmieniony 18-09-2008 08:46 przez mamaiwa, łącznie zmieniany 1 raz
mama wspaniałego 8-latka

"Kłopot z życiem polega na tym, że nie ma okazji go przećwiczyć i od razu robi się to na poważnie."
Terry Pratchett

mamaiwa

Awatar użytkownika

Huragan Porządku

Posty: 1899


Rejestracja:
11-10-2007 12:25

Lokalizacja: wielkopolska

Post 18-09-2008 08:42

Problemy z koordynacją ruchów

"Problemy z koordynacją ruchów.
Źródło: Karen Williams "Zrozumieć ucznia z zespołem Aspergera: wskazówki dla nauczycieli" - (program "Choroby rzadkie bez tajemnic").

Dzieci z zespołem Aspergera są niezgrabne i nieporadne pod względem fizycznym; stawiają sztywne, niezręczne kroki; nie mają osiągnięć w grach wymagających zdolności motorycznych; doświadczają też problemów z ruchami precyzyjnymi, które mogą stawać się przyczyną kłopotów z pisaniem, powodować zmniejszenie tempa rozwiązywania zadań szkolnych oraz wpływać na ich umiejętność rysowania.
Wskazówki dydaktyczne
Skieruj dziecko z zespołem Aspergera do realizacji adaptacyjnego programu wychowania fizycznego, jeżeli ogólne problemy z poruszaniem się mają poważny charakter.
Zaangażuj dziecko z zespołem Aspergera w realizację programu wychowania fizycznego bazującego raczej na dbałości o zdrowie/ rozwijaniu sprawności niż opartego na sportach konkurencyjnych.
Nie zmuszaj dziecka do uczestniczenia w sportach konkurencyjnych, ponieważ jego kłopoty z koordynacją ruchów mogą jedynie spowodować frustrację i rozdrażnienie członków drużyny. Dziecku z zespołem Aspergera brakuje zrozumienia pozwalającego skoordynować jego własne działania z działaniami podejmowanymi przez członków drużyny.
Dzieci z zespołem Aspergera mogą wymagać opracowania wysoce zindywidualizowanego programu nauki pisania obejmującego śledzenie konturów i przenoszenie ich na kartkę oraz ćwiczenie wzorców motorycznych na tablicy. Nauczyciel wielokrotnie prowadzi rękę dziecka przez układy liter i ich połączenia stosując również skrypty werbalne. Gdy tylko dziecko nauczy się skryptu na pamięć, będzie mogło mówiąc do siebie samodzielnie analizować zespoły liter.
Młodsze dzieci z zespołem Aspergera odnoszą korzyści z rysowanych na kartce wskazówek pomagających im kontrolować wielkość i jednolitość pisanych liter. Zmusza je to także do poświęcania większej ilości czasu na dokładne pisanie.
Przydzielając zadania z określonym czasem trwania upewnij się, że wzięto pod uwagę wolniejsze tempo pisania dziecka.
Jednostki z zespołem Aspergera mogą mieć większe niż rówieśnicy wymagania związane ze zdawaniem egzaminów (zdawanie egzaminów w pomieszczeniu z materiałami nie tylko wiąże się z dłuższym czasem zdawania, lecz również zapewnia dodatkową strukturę i daje nauczycielowi możliwość zwracania uwagi dzieciom, które muszą skoncentrować się na bieżącym zadaniu)."


http://akson.org/x.pro/ModArticles/ShowArticle/352/
Ostatnio zmieniony 18-09-2008 08:44 przez mamaiwa, łącznie zmieniany 1 raz
mama wspaniałego 8-latka

"Kłopot z życiem polega na tym, że nie ma okazji go przećwiczyć i od razu robi się to na poważnie."
Terry Pratchett

mamaiwa

Awatar użytkownika

Huragan Porządku

Posty: 1899


Rejestracja:
11-10-2007 12:25

Lokalizacja: wielkopolska

Post 18-09-2008 08:43

Problemy z koncentracją

"Problemy z koncentracją.
Źródło: Karen Williams "Zrozumieć ucznia z zespołem Aspergera: wskazówki dla nauczycieli" - (program"Choroby rzadkie bez tajemnic").

Dzieci z zespołem Aspergera są często nieskoncentrowane na zadaniu, rozpraszane przez bodźce wewnętrzne; są bardzo zdezorganizowane; mają trudności z poświęcaniem uwagi temu, co się dzieje w klasie (często nie można powiedzieć, że są one słabo skoncentrowane – ich koncentracja nosi raczej znamiona „dziwaczności”; dziecko z zespołem Aspergera nie jest w stanie określić poziomu istotności poszczególnych zagadnień [Happe, 1991], skupia więc uwagę na mało znaczących bodźcach); ma skłonność do wycofywania się do swoich skomplikowanych światów wewnętrznych w sposób znacznie intensywniejszy niż typowe „śnienie na jawie” – dziecko takie ma również trudności z uczeniem się w grupie.
Wskazówki dydaktyczne
Aby dziecko z zespołem Aspergera mogło efektywnie funkcjonować na gruncie szkolnym, wymaga zapewnienia niespotykanie rozbudowanej, sformalizowanej struktury zewnętrznej. Zadania powinny zostać rozbite na małe jednostki – nauczyciel powinien również często przekazywać informacje zwrotne oraz zalecać zmianę kierunku myślenia;
Dzieci z poważnymi problemami z koncentracją odnoszą korzyści z uczestniczenia w sesjach nauki o określonym czasie trwania. Pomaga im to zorganizować się. Praca w klasie, która nie zostanie wykonana przed upływem określonego terminu (lub taka, która zostanie wykonana bez zaangażowania) musi zostać wykonana w trakcie czasu wolnego dziecka (np. w trakcie przerwy czy w ramach czasu przeznaczonego na zajmowanie się obszarami szczególnych zainteresowań). Dzieci z zespołem Aspergera mogą być niekiedy uparte; potrzebują zdecydowanego określenia oczekiwań oraz ustrukturalizowanego programu, który nauczy je przestrzegać reguł – dzięki takim krokom następuje dodatnie wzmocnienie (tego rodzaju program motywuje dziecko z zespołem Aspergera do efektywnego działania, wzmacniając w ten sposób poczucie własnej wartości oraz obniżając poziom stresu, ponieważ dziecko postrzega siebie jako osobę kompetentną);
W przypadku dzieci cierpiących na zespół Aspergera uczących się w klasach integracyjnych niski poziom koncentracji, wolne tempo wykonywania zadań oraz poważny brak organizacji mogą sprawić, że konieczne okaże się zmniejszenie obciążenia dziecka pracą domową / pracą w klasie lub zapewnienie mu dodatkowej struktury, w ramach której dziecko nadrobi zaległe zadania wykonywane w klasie czy w domu (niektóre dzieci z zespołem Aspergera są do tego stopnia niezdolne do skoncentrowania się, że staje się to powodem nadmiernego stresu rodziców oczekujących, że co wieczór będą spędzać kilka godzin próbując przebrnąć wraz z dzieckiem przez zadania domowe).
Posadź dziecko z zespołem Aspergera w przedniej części klasy i często kieruj doń bezpośrednie pytania, które pomogą mu skupić uwagę na prowadzonej lekcji.
Opracuj wraz z dzieckiem jakiś niewerbalny sygnał (np. delikatne klepnięcie w plecy) stosowany w momencie, gdy traci ono koncentrację.
Jeżeli stosowany jest system „dobrego kolegi”, to posadź dziecko obok „dobrego kolegi”, tak by mógł on przypominać dziecku z zespołem Aspergera o konieczności ponownego skupienia uwagi na zadaniu czy też o wymogu słuchania nauczyciela.
Nauczyciel musi aktywnie zachęcać dziecko z zespołem Aspergera do opuszczania świata swoich wewnętrznych myśli / fantazji i ponownego koncentrowania się na świecie realnym. Jest to nieustanna batalia, ponieważ dziecko wierzy, że komfort owego wewnętrznego świata jest znacznie atrakcyjniejszy niż cokolwiek w świecie rzeczywistym. W przypadku małych dzieci ustrukturalizowane muszą zostać nawet zabawy dowolne, ponieważ dzieci mogą tak bardzo pogrążyć się w samotnych, zrytualizowanych fantazjach, że stracą kontakt z rzeczywistością. Zachęcanie dziecka z zespołem Aspergera do zagrania w grę planszową z jednym lub z dwojgiem rówieśników, gdy pozostaje ono pod stałym nadzorem, nie tylko pozwala nadać zabawie strukturę, lecz również daje okazję do ćwiczenia umiejętności społecznych. "


http://akson.org/x.pro/ModArticles/ShowArticle/351/
Ostatnio zmieniony 18-09-2008 08:44 przez mamaiwa, łącznie zmieniany 1 raz
mama wspaniałego 8-latka

"Kłopot z życiem polega na tym, że nie ma okazji go przećwiczyć i od razu robi się to na poważnie."
Terry Pratchett

mamaiwa

Awatar użytkownika

Huragan Porządku

Posty: 1899


Rejestracja:
11-10-2007 12:25

Lokalizacja: wielkopolska

Post 18-09-2008 08:44

Ograniczony zakres zainteresowań

"Ograniczony zakres zainteresowań.
Źródło: Karen Williams "Zrozumieć ucznia z zespołem Aspergera: wskazówki dla nauczycieli" - (program"Choroby rzadkie bez tajemnic").

Dzieci z zespołem Aspergera znajdują sobie ekscentryczne, absorbujące zajęcia lub oddają się dziwacznym, intensywnym fiksacjom (niekiedy obsesyjnie zbierają nietypowe przedmioty). Mają one skłonności do nieustannego „dawania wykładów” dotyczących obszarów zainteresowań; zadawania powtarzających się pytań związanych z zainteresowaniami; mają problemy ze zrezygnowaniem z niektórych pomysłów; podążają za swymi skłonnościami niezależnie od wymagań zewnętrznych, a niekiedy odmawiają uczenia się czegokolwiek, co wykraczałoby poza ich ograniczone pole zainteresowań.
Wskazówki dydaktyczne
Nie pozwalaj dziecku z zespołem Aspergera na nieustanne dyskutowanie i zadawanie pytań związanych z wyizolowanymi obszarami zainteresowań. Ogranicz takie zachowania przeznaczając na nie konkretną porę dnia – czas, gdy dziecko będzie mogło rozmawiać na ten temat. Przykład: Dziecko z zespołem Aspergera, które uwielbiało zwierzęta i zadawało niezliczone pytania związane z klasowym żółwiem wiedziało, że mogło zadawać te pytania tylko w czasie przerw. Stało się to częścią jego codziennej rutyny – chłopiec szybko nauczył się powstrzymywać, gdy zaczynał zadawać tego rodzaju pytania w innych porach dnia.
Stosowanie pozytywnego wzmocnienia selektywnie skoncentrowanego na promowaniu pożądanego zachowania jest jedną z najważniejszych strategii pomocy dziecku z zespołem Aspergera (Dewey, 1991). Dzieci te reagują na komplementy (np. w przypadku upartego zadawacza pytań nauczyciel może stale chwalić go, gdy tylko przestaje je zadawać i gratulować mu, że pozwala innym mówić). Dzieci te powinny być również chwalone za proste, oczekiwane od nich zachowania społeczne, które w przypadku pozostałych dzieci uważane są za normalne.
Niektóre dzieci z zespołem Aspergera nie będą chciały wykonywać zadań wykraczających poza ich obszar zainteresowań. W związku z wykonaniem zadań szkolnych należy w sposób stanowczy określić oczekiwania. Dziecku z zespołem Aspergera należy w bardzo dobitny sposób wyjaśnić, że to nie ono sprawuje kontrolę, jak również że musi ono przestrzegać określonych reguł. Jednocześnie należy jednak wychodzić dzieciom naprzeciw dając im okazje do zajmowania się ich indywidualnymi zainteresowaniami.
W przypadku szczególnie opornych dzieci początkowo konieczne może okazać się indywidualizowanie wszystkich zadań poprzez dostosowywanie ich do zainteresowań dziecka (np. gdy interesuje się ono dinozaurami, zaoferuj takie zdania gramatyczne, matematyczne zadania z treścią, zadania związane z ortografią i czytaniem, które będą wiązać się z dinozaurami). Stopniowo wprowadzaj tematy inne niż związane z dinozaurami.
Uczniowie mogą otrzymywać zadania, które łączą ich zainteresowania z omawianym tematem. Np. w trakcie zajęć z nauk społecznych dotyczących konkretnego państwa dziecko obsesyjnie zainteresowane pociągami może zostać poproszone o przeprowadzenie analizy sposobów transportu wykorzystywanych przez mieszkańców tego kraju.
Wykorzystaj fiksację dziecka jako sposób na poszerzenie jego zakresu zainteresowań. Np. w trakcie omawiania jednostki podręcznika traktującej o lasach równikowych uczeń z zespołem Aspergera mający obsesję na punkcie zwierząt był zachęcany nie tylko do zajmowania się zwierzętami żyjącymi w lasach równikowych, lecz również do zbadania lasu jako takiego, ponieważ jest on domem zwierząt. Dziecko zyskuje później motywację do zdobywania wiedzy o tubylcach, którzy zostali zmuszeni do wyrębu leśnego domu zwierząt, by przetrwać."

http://akson.org/x.pro/ModArticles/ShowArticle/350/
mama wspaniałego 8-latka

"Kłopot z życiem polega na tym, że nie ma okazji go przećwiczyć i od razu robi się to na poważnie."
Terry Pratchett

mamaiwa

Awatar użytkownika

Huragan Porządku

Posty: 1899


Rejestracja:
11-10-2007 12:25

Lokalizacja: wielkopolska

Post 18-09-2008 08:47

Upośledzenie interakcji społecznych

"Upośledzenie interakcji społecznych
Źródło: Karen Williams "Zrozumieć ucznia z zespołem Aspergera: wskazówki dla nauczycieli"- (program"Choroby rzadkie bez tajemnic")

Dzieci z zespołem Aspergera wykazują niezdolność zrozumienia skomplikowanych reguł interakcji społecznych: są naiwne, skrajnie egocentryczne; mogą nie lubić kontaktu fizycznego; mówią w kierunku ludzi zamiast do nich; nie rozumieją dowcipów, ironii i metafor; stosują monotonny lub wyniosły, nienaturalny ton głosu; niewłaściwie wykorzystują kontakt wzrokowy; brak im wrażliwości i taktu; niewłaściwie interpretują wskazówki społeczne; nie są w stanie ocenić „dystansu społecznego”; wykazują się niewielką zdolnością inicjowania i podtrzymywania konwersacji; mają dobrze rozwiniętą mowę, ale występują u nich problemy z komunikacją; nazywane są one często „małymi profesorami”, ponieważ ich styl wypowiedzi przypomina wypowiedzi osób dorosłych i charakteryzuje się pedantycznością; dają się łatwo wykorzystywać (nie zauważają, że inni czasem je okłamują lub próbują oszukać); zazwyczaj pragną również uczestniczyć w życiu społecznym.
Wskazówki dydaktyczne
Chroń dziecko przed napastowaniem i drażnieniem.
W starszych grupach wiekowych spróbuj pouczyć kolegów i koleżanki dziecka z zespołem Aspergera, gdy brak zdolności społecznych jest bardzo dotkliwy, opisując problemy społeczne dziecka jako będące rezultatem rzeczywistego schorzenia. Chwal kolegów i koleżanki dziecka, gdy traktują je ze współczuciem. Tego rodzaju polecenie może zapobiec znęcaniu się nad dzieckiem, promując jednocześnie empatię i tolerancję wśród pozostałych dzieci.
Podkreślaj wyjątkowe zdolności szkolne dziecka z zespołem Aspergera tworząc okazje do uczenia się opartego na współpracy, w ramach których wykazywana przez dziecko umiejętność czytania, znajomość słownictwa, dobra pamięć itd. będzie postrzegana przez rówieśników jako atut, co ułatwi akceptację.
Większość dzieci z zespołem Aspergera chce mieć przyjaciół, ale po prostu nie wie, jak angażować się w interakcje. Powinny one zostać nauczone, jak reagować na wskazówki społeczne – należy przekazać im zestawy odpowiedzi do wykorzystania w różnych sytuacjach towarzyskich. Naucz dzieci, co mówić i jak to powiedzieć. Modeluj dwustronne interakcje i pozwól im odgrywać role. Zdolność do dokonywania osądów społecznych poprawia się u tych dzieci dopiero wtedy, gdy zostaną nauczone reguł, które ich rówieśnicy rozumieją intuicyjnie. Pewien dorosły z zespołem Aspergera zauważył, że nauczył się „małpować ludzkie zachowanie”. Pewna profesor college’u dotknięta zespołem Aspergera zauważyła, że jej próby zrozumienia międzyludzkich interakcji sprawiły, że „czuje się jak antropolog z Marsa” (Sachs, 1993, s. 112).
Chociaż dzieciom brak jest osobistego zrozumienia emocji innych osób, to mogą one nauczyć się właściwych sposobów reagowania. Gdy w niezamierzony sposób obrażają rozmówców czy wykazują się brakiem taktu lub wrażliwości, konieczne jest wyjaśnienie im, dlaczego ich reakcja była niewłaściwa oraz jaka reakcja byłaby prawidłowa. Osoby z zespołem Aspergera muszą uczyć się umiejętności społecznych drogą intelektualną: brak im wyczucia społecznego oraz intuicji.
Starsi uczniowie z zespołem Aspergera mogą odnieść korzyści z wprowadzenia systemu „dobrych kolegów”. Nauczyciel może poinformować wrażliwego, niedotkniętego schorzeniem rówieśnika o sytuacji dziecka z zespołem Aspergera i posadzić ich obok siebie. Kolega / koleżanka może opiekować się dzieckiem z zespołem Aspergera w trakcie jazdy autobusem, w czasie przerw, na holu itd. i próbować włączać je w życie szkoły.
Dzieci z zespołem Aspergera mają tendencję do izolowania się, nauczyciel musi zatem zachęcać je do nawiązywania kontaktów z innymi. Zachęcaj dziecko do aktywnej socjalizacji i ograniczaj czas spędzany na samotnym zajmowaniu się zainteresowaniami. Pomocnik nauczyciela siedzący przy stole w trakcie obiadu może aktywnie zachęcać dziecko z zespołem Aspergera, by uczestniczyło w konwersacji z kolegami i koleżankami nie tylko prosząc je o przedstawianie opinii i zadając mu pytania, lecz również subtelnie zachęcając inne dzieci podejmujące tego rodzaju próby."


http://akson.org/x.pro/ModArticles/ShowArticle/349/
mama wspaniałego 8-latka

"Kłopot z życiem polega na tym, że nie ma okazji go przećwiczyć i od razu robi się to na poważnie."
Terry Pratchett

mamaiwa

Awatar użytkownika

Huragan Porządku

Posty: 1899


Rejestracja:
11-10-2007 12:25

Lokalizacja: wielkopolska

Post 18-09-2008 08:52

Autyzm, zespół Aspergera, hiperleksja - HARMONIJNE WSPÓŁISTN

"Autyzm, zespół Aspergera, hiperleksja - HARMONIJNE WSPÓŁISTNIENIE
Źródło: program "Choroby rzadkie bez tajemnic"


Mówiąc o hiperleksji, nie można nie wspomnieć o zaburzeniach w uczeniu się języka. Jeśli wspominamy o obu problemach jednocześnie, musimy brać pod uwagę także autyzm. Ostatnio okazało się, że mówiąc o hiperleksji, musimy także wspomnieć o zaburzeniach w uczeniu się niewerbalnym. Gdy mówimy o hiperleksji i zaburzeniach w uczeniu się niewerbalnym, musimy też wspomnieć o zespole Aspergera. A wymieniając wszystkie te problemy razem, trzeba brać pod uwagę zespół dziecka nadpobudliwego jako ewentualną cechę współistniejącą.

Mówiąc o tych funkcjach uczenia się, trzeba pamiętać o dwóch spektrach. Pierwsze to spektrum percepcji społecznej, od słabego do wyraźnego rozpoznawania społecznych wskazówek i właściwych zachowań. Drugie to spektrum równowagi poznawczej, mierzące zarówno wskaźnik inteligencji niewerbalnej (wykonawczej), jak i werbalnej. Hiperleksja nie jest zestawem niepowiązanych ze sobą cech – najlepiej można ją zrozumieć właśnie w kontekście tych spektrów i tego, jak na owych rodzajach kontinuum wyrażane są rozmaite zaburzenia.

Dwa podtypy
W naszym opracowaniu wyróżniliśmy dwa podtypy hiperleksji. Pierwsza grupa cierpi na zaburzenia w uczeniu się języka, z którym zwykle spotykamy się w literaturze. Druga grupa cierpi na motoryczne zaburzenia wzrokowo-przestrzenne. Jak ustaliliśmy, osoby z pierwszej grupy często posiadają niższy wskaźnik inteligencji werbalnej i wyższy wskaźnik inteligencji niewerbalnej. W niemal wszystkich przypadkach pamięć wizualna u takich osób była znakomita.

W przypadku motorycznych zaburzeń wzrokowo-przestrzennych często mamy do czynienia z niższym wskaźnikiem inteligencji praktycznej lub niewerbalnej oraz wyższym wskaźnikiem inteligencji werbalnej. Wydawałoby się, że trudno mówić o wyższym wskaźniku werbalnym u dziecka z zaburzeniami w uczeniu się języka, ale jeśli spojrzeć na dzieci z zespołem Aspergera lub zaburzeniami w uczeniu się niewerbalnym, to widać, że ich język jest pod wieloma względami normalny, jednak mają one trudności z jego pragmatycznym stosowaniem. Ta grupa wyróżnia się znakomitą pamięcią słuchową, wykazuje natomiast zaburzenia poznawcze. W grupie z zaburzeniami w uczeniu się języka zdarzały się częściej błędy fonetyczne podczas czytania, natomiast u osób z zaburzeniami wzrokowo-przestrzennymi występowały one bardzo rzadko.

Hiperleksyjne zaburzenia w uczeniu się języka / Hiperleksyjne zaburzenia koordynacji wzrokowo-przestrzennej

Zaburzenia w ekspresji mowy, pomimo dobrego zapamiętywania mechanicznego.

Język opóźniony, echolaliczny i perseweracyjny. Problemy z rozumieniem ogólnego znaczenia poza treścią mechanicznie odtwarzaną z pamięci. Objawy przypominające autyzm. /
Definicja:
Opóźnienia ruchowej koordynacji wzrokowo-przestrzennej. Zaburzenia pragmatyczne mowy, jeśli chodzi o wyrażanie i interpretację aspektów doświadczeniowych języka i środowiska. Objawy przypominające zespół Aspergera.

Problemy z rozumieniem czytanego tekstu - mogą nie ujawniać się zbyt wcześnie z powodu dobrej pamięci. Tworzenie powierzchownych skojarzeń, z których wynikają reakcje. Niedojrzałość, nieświadomość cudzych reakcji, brak zastanowienia się nad konsekwencjami własnych zachowań. Trudności ze skupianiem uwagi i impulsywność, które można przypisać zaburzeniom języka. Kłopoty z szybkością przetwarzania informacji. Objawy autystyczne ustępują wraz z poprawą języka./
Objawy:
Kolejność liter i słów może być odwracana, ale rozumienie czytanego tekstu jest na dobrym poziomie. Kłopoty z wypełnianiem arkuszy oraz z przepisywaniem tekstu z tablicy lub książki. Brak organizacji i impulsywność. Brak percepcji społecznej, problemy z odczytywaniem wskazówek niewerbalnych. Skłonność do powtarzania tych samych błędów, bez wyciągania wniosków z poprzednich doświadczeń

Potrzeba intensywnej terapii językowej. Wraz z poprawą języka integracja uczenia języka i umiejętności społecznych. Pośpiech niewskazany: zmniejszyć szybkość testów. Kłaść mniejszy nacisk na umiejętność czytania na głos i skupić się na czytaniu ze zrozumieniem.
Zapobieganie:
Należy unikać podejścia typowo wzrokowego; wykorzystać atut ustnego czytania. Należy rozmawiać z dzieckiem przy wykorzystaniu zadań percepcyjnych. Unikać przepisywania tekstu z tablicy. Pozwolić dziecku na odpowiedzi ustne lub, jeśli jest to możliwe, nagrywać wypowiedzi. Stosować modyfikację zachowania poznawczego w celu zmniejszenia impulsywności. Potrzeba uczenia umiejętności społecznych w celu zwiększenia percepcji społecznej.

Punkty na spektrum

Funkcjonalne używanie języka, odczytywanie cudzych zamiarów – właśnie w tych dziedzinach pojawiają się problemy z językiem. Dzieci z zespołem Aspergera zwykle mają zaburzenia umiejętności niewerbalnych, co nazwałbym problemem kognitywnym. Często występują problemy z umiejętnościami integracji ruchowo-wzrokowej, orientacją wzrokowo-przestrzenną oraz pamięcią przestrzenną. Cechy te często nie są mierzone i dlatego zostają przeoczone. Należy im się przyjrzeć bliżej.

Można postrzegać hiperleksję jako obszar wspólny dla autyzmu i zaburzenia w uczeniu się języka, lub też dla zespołu Aspergera i zaburzeń niewerbalnych. Dziecko hiperleksyjne w kategorii zaburzeń językowych ma większą tendencję do zaburzeń w kojarzeniu języka, języku ekspresywnym, umiejętności czytania oraz pewnych trudności w funkcjonowaniu społecznym. Jednakże wiele dzieci z tego typu zaburzeniami językowymi nie ma zbyt dużych problemów z percepcją społeczną – czyli tych, które są charakterystyczne także dla autystyków.

Dzieci z zaburzeniami hiperleksyjnymi typu niewerbalnego mają wiele wspólnego z dziećmi z zespołem Aspergera, które charakteryzuje bardzo niska percepcja społeczna. Hiperleksja tego typu przejawia się w zaburzeniach organizacji wzrokowo-przestrzennej, koordynacji motorycznej oraz umiejętności matematycznych. Dzieci z tej grupy potrafią rozpoznawać słowa na co najmniej poprawnym poziomie, posiadają duże zdolności werbalnego uczenia się oraz generowania dużej ilości słów. Jednak często występuje u nich brak percepcji społecznej oraz nieodpowiedni afekt.

Dzieci z zespołem Aspergera wykorzystują pewne aspekty języka lepiej niż dzieci z autyzmem. Te pierwsze często chcą nawiązywać kontakty społeczne, jednak bez powodzenia – i to jest główny problem, którym należy się zająć. Dziecko z autyzmem ma na tyle duże problemy z integracją społeczną, że nawet nie podejmuje prób. Objawy o charakterze poznawczym oraz społecznym powinny być traktowane jako cechy wspólne dla autyzmu i zespołu Aspergera.

Diagnoza współistniejąca

Hiperleksja może być zaburzeniem współistniejącym, a nie występującym samodzielnie. Dziecko z hiperleksją może wykazywać objawy mieszczące się w kilku ustalonych kategoriach.


Zainteresowanie hiperleksją rośnie, a informacji na jej temat przybywa w całym kraju. Problem polega na jej dopasowaniu do bieżących kategorii diagnostycznych. Kategorie te mogą być nieodpowiednie dla dziecka z hiperleksją, jeśli będziemy chcieli sprawdzić trafność diagnozy w formie zwykłego spisu kontrolnego. Jeśli hiperleksja zostanie wynotowana jako główne zaburzenie, wiele dzieci otrzyma błędną diagnozę, tak jak wiele innych problemów pozostanie źle rozpoznanych. Jeśli spróbujecie zanalizować umiejętności werbalne i niewerbalne oraz poziom percepcji społecznej i nie wyciągniecie zbyt pochopnych wniosków, to hiperleksja u dzieci może zostać rozpoznana jako zaburzenie współistniejące."


http://akson.org/x.pro/ModArticles/ShowArticle/331/
mama wspaniałego 8-latka

"Kłopot z życiem polega na tym, że nie ma okazji go przećwiczyć i od razu robi się to na poważnie."
Terry Pratchett

nieszki

Awatar użytkownika

Terapeuta

Posty: 4132


Rejestracja:
09-03-2005 20:02

Lokalizacja: Gdańsk

Dzieci: Synowie: 16 lat - ZA z cechami ADHD, 9 lat

Post 10-03-2009 20:57

"wszystko jasne" projekt Stowarzyszenia Nie-grzecz

www.wszystkojasne.waw.pl

Ten projekt jest akurat dla Warszawy, ale myślę, że dużo z informacji tam podanych można odnieść też do innych województw.
Obrazek
Agnieszka -starszy syn lat 16 - ZA, drugi - lat 9 - takie sobie zwykłe, niezwykłe dziecko.

nieszki

Awatar użytkownika

Terapeuta

Posty: 4132


Rejestracja:
09-03-2005 20:02

Lokalizacja: Gdańsk

Dzieci: Synowie: 16 lat - ZA z cechami ADHD, 9 lat

Post 22-03-2009 19:47

Bardzo fajny pomysłem, zaczerpniętym z książki "Zespół Aspergera - co nauczyciel wiedzieć powienien" jest piłeczka, którą nauczyciel daje osobie, której oddaje głoś w dyskusji. W naszej klasie wprowadziła to Pani od polskiego, na którym moje dziecię rozrabiało najbardziej i okazało się, że to strzał w dziesiątkę. Nawet jak zdarzy sie Kubie wyrwać bez piłeczki z gadanie, pani tylko przypomina - nie masz piłki, nie mówisz - i młody wraca na miejsce. Na lekcji jest spokój, a wszyscy są zadowoleni. Kubie to tez bardzo się podoba, bo ma jakiś konkret, a nie tylko gadanie.
Obrazek
Agnieszka -starszy syn lat 16 - ZA, drugi - lat 9 - takie sobie zwykłe, niezwykłe dziecko.

ewaryst

Dama/Kawaler Brązowego Orderu ADHD

Posty: 26


Rejestracja:
05-04-2009 16:53

Lokalizacja: Braniewo

Post 08-04-2009 14:18

dla mnie to bardzo trudne i bolesne..
ewaryst

Anna

Wsparcie

Posty: 1327


Rejestracja:
06-12-2007 11:59

Lokalizacja: Warszawa

Post 08-04-2009 16:01

ewaryst pisze:dla mnie to bardzo trudne i bolesne..


A tak bardziej konkretnie ......
syn 14 lat

julia33

Dama/Kawaler Brązowego Orderu ADHD

Posty: 20


Rejestracja:
14-03-2009 20:50

Post 27-05-2009 22:50

Artykuł o dzieciach z ZA super napisany i dla rodziców i dla nauczycieli. Stronę www.wszystkojasne.waw.pl polecam ,chciałabym by u nas tak było.
Mama Nrberta 8 lat z ZA i Gabrysi 4 lata.

Wróć do Dziecko z zespołem Aspergera w klasie



Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika

Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group.
Designed by Vjacheslav Trushkin for Free Forums/DivisionCore.