Forum     Forum - powrót na pocztek forum Portal - powrót na ADHD.org.pl Office Bogdan Mizerski

Literatura dla wszystkch rodziców

Moderator: Moderatorzy

impuls

Dama/Kawaler Brązowego Orderu ADHD

Posty: 25


Rejestracja:
11-10-2011 13:38

Post 11-10-2011 14:05

Dzieciństwo i dorastanie z ADHD

Serdecznie polecam książkę

Dzieciństwo i dorastanie z ADHD
Rozwój dzieci nadpobudliwych psychoruchowo: zagrożenia i możliwości wsparcia

Obrazek

[...] książka jest odpowiedzią na jedno z najbardziej aktualnych społecznych zapotrzebowań, jakim jest rzetelna wiedza dotycząca zespołu nadpobudliwości psychoruchowej [...]. książkę charakteryzuje nie tylko wysoki poziom kompetencji naukowej, ale ma ona zarazem pewne szczególne cechy: jest napisana zrozumiałym dla przeciętnego Czytelnika językiem, zawarte w niej przykłady są „wzięte z życia”, a poza tym książka ma znakomite walory dydaktyczne [...]. będzie miała niewątpliwie uspokajający wpływ na Czytelnika, a zarazem zmobilizuje go do działań wspierających dziecko z ADHD w jego zmaganiu się ze sobą i z otaczającym je, zazwyczaj mało mu życzliwym świat (z recenzji prof. zw. dr hab. Ireny Obuchowskiej)


http://www.impulsoficyna.com.pl/index.php?cat=wyszukaj_op&pagin=0&id=987#wiecej

impuls

Dama/Kawaler Brązowego Orderu ADHD

Posty: 25


Rejestracja:
11-10-2011 13:38

Post 12-10-2011 08:26

Praca z dzieckiem nadpobudliwym

Program profilaktyczno-terapeutyczny dla dzieci z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej

Piotr Pawlak

Obrazek

Celem książki jest dostarczenie nauczycielom, terapeutom, a także rodzicom narzędzia do efektywnej pracy z dzieckiem nadpobudliwym.

Program składa się z dwóch części. Pierwsza część obejmuje istotne zagadnienia dotyczące coraz częściej rozpoznawanego w wieku dziecięcym zaburzenia ADHD. Porządkuje podstawową wiedzę z tego zakresu, odwołując się do najnowszych koncepcji. Ponadto opisano tutaj szereg metod
i technik stosowanych w terapii nadpobudliwości.

Część druga to propozycja zajęć grupowych i indywidualnych. Program ten, odwołując się do najnowszych nurtów wskazujących na znaczenie kompleksowej terapii, obejmuje oddziaływania na sferę emocjonalną, poznawczą i społeczną. Zaproponowane zabawy i ćwiczenia wychodzą naprzeciw potrzebom dzieci z ADHD. Pozwalają rozładować napięcie psychoruchowe, usprawniają koncentrację uwagi, percepcję oraz koordynację. Dziecko w scenkach pantomimicznych, dramie czy w rysunkach ma szansę na wyrażenie swojej ekspresji, a dzięki bajce terapeutycznej ma wgląd na swoją sytuację
i zachowanie. Program daje możliwość przeżywania licznych sytuacji, w których dziecko osiąga sukces, co korekcyjnie wpływa na postrzeganie własnej osoby.

Książka jest doskonałą pomocą dla nauczycieli i wychowawców klas terapeutycznych oraz nauczania indywidualnego, terapeutów pracujących w poradniach psychologiczno-pedagogicznych, świetlicach, a także oddziałach dziennego pobytu dzieci. Książka powinna zainteresować również rodziców dzieci z ADHD oraz studentów psychologii i pedagogiki.

http://www.impulsoficyna.com.pl/index.php?cat=katalog&p=6&s=2&id=451



Dzieci nadpobudliwe psychoruchowo w wieku przedszkolnym
Program terapii i wspomagania rozwoju oraz scenariusze zajęć


Renata Wiącek

Obrazek

Program do pracy z dziećmi nadpobudliwymi psychoruchowo w wieku przedszkolnym, ukazujący propozycje kontrolowania dziecięcej energii poprzez odpowiednio zorganizowane zabawy i ćwiczenia relaksacyjne, zawarte w praktycznych scenariuszach zajęć dostosowanych do poszczególnych grup wiekowych.
Książka ukazuje przyczyny niewłaściwego zachowania dzieci i sposoby radzenia sobie z nimi. Omawia następujące metody pracy z dzieckiem nadpobudliwym psychoruchowo:

Techniki relaksacyjne
według Jakobsona
oparte na treningu autogennym Schultza
Metodę Symboli Dźwiękowych
Techniki parateatralne
technikę zamiany ról
teatr palcowy
teatrzyk kukiełkowy
teatrzyk wyboru
Metodę malowania dziesięcioma palcami
Metodę Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne

http://www.impulsoficyna.com.pl/index.php?cat=katalog&p=6&s=2&id=120

anka-niko

Awatar użytkownika

Wsparcie i Łowca Talentów

Posty: 8543


Rejestracja:
27-04-2008 16:50

Lokalizacja: warszawa, Żoliborz

Dzieci: młody dorosły z ADHD (wbrew pozorom)

Ja: takie sobie coś ;)

Post 24-10-2011 12:03

101 rzeczy, które musisz zrobić

To jest książka, o której Adam Słodowy mógłby tylko marzyć! Książka idealna dla spryciarzy - majsterkowiczów, ciekawskich eksperymentatorów, miłośników sztuczek i żartów, nietypowych gadżeciarzy i tych, którzy w krótki weekend chcieliby przeżyć wielką wyprawę życia.

Oto kilka, spośród mnóstwa, propozycji zabaw: zrób latawiec, huśtawkę, domek dla lalek, samolot z papieru, animację na kartach książki, naucz się żonglować, zostać autorem kryminału, rozpal ogień bez zapałek, sprzedaj stare rzeczy, wyhoduj kryształ, skonstruuj kompas, rozpuść ząb w coli, zrób baterię, wygraj spór, zaczaruj monety, zbuduj radio, rób żarty, naucz się sztuczek karcianych i szyfrów w korespondencji, naucz się alfabetu Morse`a i podstaw pierwszej pomocy.

"101 rzeczy..." to książka podzielona na sześć obszernych rozdziałów: majsterkowanie, rozrywka, nauka, gadżety, sztuczki i survival, które składają się na ogromną instrukcję do świetnej zabawy zarówno dla dziewczyn, jak i chłopaków. Ta książka rozbudza wyobraźnię, ćwiczy logiczne myślenie, umiejętność planowania oraz sprawności manualne. Wygodny format ułatwia korzystanie z doskonale opisanych i dokładnie zilustrowanych pomysłów, podpowiedzi i sztuczek.

ISBN: 978-83-259-0235-3
Obrazek
mama super syna - KĄT-owicza z ADHD, dysgrafią... i pasją

Jerzy Liebiert
Uczyniwszy na wieki wybór// w każdej chwili wybierać muszę... Jeździec

Uczę się ciebie człowieku.//Powoli się uczę, powoli.//Od tego uczenia trudnego//Raduje się serce i boli. *** (Uczę się ciebie, człowieku...)

anka-niko

Awatar użytkownika

Wsparcie i Łowca Talentów

Posty: 8543


Rejestracja:
27-04-2008 16:50

Lokalizacja: warszawa, Żoliborz

Dzieci: młody dorosły z ADHD (wbrew pozorom)

Ja: takie sobie coś ;)

Post 12-01-2012 12:59

Wygląda ciekawie...
Becky A. Bailey
Łatwo kochać, trudno dyscyplinować
Siedem umiejętności niezbędnych do przekształcenia konfliktu we współpracę

Czy zdarzyło ci się kiedyś pomyśleć, że nie jesteś w stanie zrobić nic więcej, by nakłonić swoje dziecko do ubrania się (odrobienia lekcji, posprzątania pokoju), po czym ze smutkiem powiedziałaś sobie: „Poddaję się"? Czy ukarałaś je później, a potem czułaś się winna, bo przysięgałaś sobie, że więcej tego nie zrobisz? Czy obiecywałaś sobie, że będziesz regularnie ćwiczyć, uważniej słuchać, spędzać więcej czasu z bliskimi, a potem dotrzymanie tego przyrzeczenia okazało się zbyt trudne? Czy poddałaś się? Znów czułaś się winna?

Napisałam tę książkę, aby pomóc ci zmienić swoje zachowanie, ponieważ tylko dzięki umiejętności dyscyplinowania siebie będziesz umiała kierować zachowaniem swoich dzieci. Pokażę ci, jak uzyskanie samokontroli i samodyscyplina sprawiają, że człowiek dokładnie wie, co zrobić, aby zdyscyplinować swoje dziecko.

Czy przeprowadziłabyś wykład z zakresu fizyki nuklearnej, gdybym cię o to poprosiła? Przypuszczalnie nie. Czy umiałabyś nauczyć swoje dziecko skakać o tyczce? Prawdopodobnie także nie. Bo nie można drugiego nauczyć tego, czego się samemu nie umie. Często jednak wymagamy od dzieci, by zdobyły umiejętności, jakich my nie posiadamy. Prosimy, żeby postępowały tak, jak im nakazujemy, a nie tak, jak pokazujemy. Rodzic krzyczy: „Idź do swojego pokoju i nie wychodź stamtąd, dopóki nie zapanujesz nad sobą!" Matka odbiera zabawkę, o którą się biją dwaj przedszkolacy, i mówi przy tym: „Dobrze wiesz, że nie zabiera się zabawek kolegom. Teraz ona jest moja". Mężowie i żony walczą ze sobą, atakując się wyzwiskami i wycofując się, a potem żądają, by dzieci pokojowo rozwiązywały konflikty poprzez dyskusję. Nasza inteligencja emocjonalna jest, delikatnie mówiąc, na dość prymitywnym poziomie i bez względu na to, czy jesteśmy tego świadomi, czy nie, tę swoją nieporadność uczuciową przekazujemy dzieciom.

Konsekwentna samokontrola stanowi wielkie wyzwanie dla większości z nas. Niniejsza książka dotyczy zmiany. Uczy, jak zmieniać, swoje zachowanie i postępowanie naszych dzieci, by być bliżej siebie, jak ujarzmiać i rozwiązywać konflikty oraz jak czerpać radość z życia. Kiedy na swoim przykładzie zademonstrujesz dzieciom, na czym polega samoopanowanie, okażą się zdolne do samokontroli, o jaką ich nawet nie podejrzewasz. Czeka cię miła niespodzianka. Wyobraź sobie, że tylko raz prosisz dziecko, by poszło się umyć, a ono zaraz maszeruje do łazienki! Wyobraź sobie, jak obiecujesz zapanować nad swoim chaosem lub przestać się nim przejmować — i dotrzymujesz obietnicy. Niniejsza książka pomoże ci zrealizować te marzenia i wiele, wiele innych. Dzięki niej staniesz się takim człowiekiem, jakiego powinno naśladować twoje dziecko. Udoskonalisz samodyscyplinę i zdobędziesz całkiem nowe umiejętności wychowawcze. Dowiesz się, jak wyjść poza rolę strażnika pilnującego porządku i wyciągającego konsekwencje za nieposłuszeństwo. Odkryjesz, jak stworzyć dom, w którym kwitną zdrowe relacje, a dzieci chętnie i bez przymusu podejmują współpracę.

Brzmi to nieprawdopodobnie? Poprawiona wersja rymowanki dla dzieci o Mamie Gąsce*, otwierająca ten rozdział, pokazuje wszystkie niezbędne do tego warunki. Jeżeli chcesz, by twoje dzieci się zmieniły, zacznij od zmiany siebie w cudownie kochającą, dojrzałą osobę. Zamiast podkreślać, czego nie chcesz, skup uwagę na tym, co pragniesz uzyskać.
Obrazek
mama super syna - KĄT-owicza z ADHD, dysgrafią... i pasją

Jerzy Liebiert
Uczyniwszy na wieki wybór// w każdej chwili wybierać muszę... Jeździec

Uczę się ciebie człowieku.//Powoli się uczę, powoli.//Od tego uczenia trudnego//Raduje się serce i boli. *** (Uczę się ciebie, człowieku...)

anka-niko

Awatar użytkownika

Wsparcie i Łowca Talentów

Posty: 8543


Rejestracja:
27-04-2008 16:50

Lokalizacja: warszawa, Żoliborz

Dzieci: młody dorosły z ADHD (wbrew pozorom)

Ja: takie sobie coś ;)

Post 03-04-2012 12:34

501 zabaw bez telewizora

Jeśli uważasz, że twoje dzieci oglądają telewizję i korzystają z komputera dużo częściej, niż powinny, zajrzyj do tej książki! W środku znajdziesz aż 501 propozycji zabaw edukacyjnych. Dzięki tym pomysłom zapewnisz dzieciom rozwój i wspaniałą rozrywkę niezależnie od pogody i pory roku.

Di Hodges, pedagog i dyplomowany nauczyciel wychowania przedszkolnego i wczesnoszkolnego, przygotowała zbiór zabaw, które pomogą ci odciągnąć dzieci sprzed telewizora, komputera i od innych elektronicznych gadżetów. Zaletą tych gier i ćwiczeń jest także to, że stymulują one rozwój intelektualny i fizyczny dzieci, rozwijają ich zdolności komunikacyjne, uczą rozwiązywania problemów i poprawiają koordynację ruchową.

W książce znajdziesz propozycje:
- zabaw w domu i na dworze,
- zajęć plastycznych,
- doświadczeń naukowych,
- łamigłówek matematycznych,
- zabaw słownych, rytmicznych i muzycznych,
- zajęć związanych z gotowaniem i uprawą roślin.

Zabawy i gry przedstawione w tej książce pomagają kształtować zdolności dzieci w okresie najważniejszym dla ich rozwoju. Są przy tym łatwe do zorganizowania i naprawdę niedrogie, a do tego w większości przypadków polegają na wykorzystaniu rzeczy, które zwykle znajdują się w każdym domu. Najważniejsze jest jednak to, że proponowane zabawy na pewno spodobają się twoim dzieciom!
Obrazek
mama super syna - KĄT-owicza z ADHD, dysgrafią... i pasją

Jerzy Liebiert
Uczyniwszy na wieki wybór// w każdej chwili wybierać muszę... Jeździec

Uczę się ciebie człowieku.//Powoli się uczę, powoli.//Od tego uczenia trudnego//Raduje się serce i boli. *** (Uczę się ciebie, człowieku...)

anka-niko

Awatar użytkownika

Wsparcie i Łowca Talentów

Posty: 8543


Rejestracja:
27-04-2008 16:50

Lokalizacja: warszawa, Żoliborz

Dzieci: młody dorosły z ADHD (wbrew pozorom)

Ja: takie sobie coś ;)

Post 19-04-2012 08:17

Włoskie bajki, właśnie Gianni Rodariego, to dla mnie "Opowieści o Cebulku", które w dzieciństwie uwielbiałam. Teraz trafilam na reklamę takiej książeczki:
Gianni RodariBajki przez telefon
Każde dziecko wie, że nic nie zastąpi bajki opowiadanej na dobranoc przez mamę czy tatę. Wie o tym również Pan Bianchi, narrator Bajek przez telefon. Mężczyzna zajmuje się handlem: w celach służbowych codziennie przemierza Włochy, a do rodzinnego Varese powraca wyłącznie na niedziele. Pan Bianchi poczynił jednak pewne zobowiązanie - każdego wieczora dzwoni do domu, by przed snem opowiedzieć córeczce nową historyjkę. Okoliczności sprawiają, że muszą one być bardzo krótkie: akwizytora nie stać na długie telefonowanie. Dzięki temu powstają piękne bajkowe miniatury: melancholijna opowieść Stara ciotka Ada, magiczny Dom z lodów, zabawna Mysz, która zjadała koty i wiele, wiele innych.

Rodari po raz kolejny udowadnia, że jest mistrzem literatury dla dzieci. A dzięki jego bajkom każdy rodzic może się stać mistrzem w opowiadaniu dobranocek.

Szczególną wartość edycji stanowi brawurowe tłumaczenie autorstwa Ewy Nicewicz, a także nastrojowe, magiczne ilustracje Katarzyny Bajerowicz.
Obrazek
mama super syna - KĄT-owicza z ADHD, dysgrafią... i pasją

Jerzy Liebiert
Uczyniwszy na wieki wybór// w każdej chwili wybierać muszę... Jeździec

Uczę się ciebie człowieku.//Powoli się uczę, powoli.//Od tego uczenia trudnego//Raduje się serce i boli. *** (Uczę się ciebie, człowieku...)

Anchen

Awatar użytkownika

Wsparcie

Posty: 1392


Rejestracja:
11-02-2011 17:50

Dzieci: Jaś, 12 lat, ZA i Staś, 10 lat, NT

Post 19-04-2012 08:24

Wydaje bardzo fajne krakowskie wydawnictwo Bona, warto śledzić ich nowości. Dla maluchów jest uroczy Pan Brumm, dla starszych dzieci Pan Różyczko autorstwa Majaloumy, dla wszystkich - Rodari i Preussler. Kulturalnie przetłumaczone, świetnie zilustrowane.

anka-niko

Awatar użytkownika

Wsparcie i Łowca Talentów

Posty: 8543


Rejestracja:
27-04-2008 16:50

Lokalizacja: warszawa, Żoliborz

Dzieci: młody dorosły z ADHD (wbrew pozorom)

Ja: takie sobie coś ;)

Post 01-12-2012 23:03

Jak radzić sobie z trudnymi emocjami dzieci
Nie ma dobrych czy złych emocji – one po prostu są. Zgodnie z Porozumieniem Bez Przemocy Marshalla Rosenberga, emocje to informacje o tym, że twoje ważne potrzeby są lub nie są zaspokojone. Gdy widzisz rysunek swojego dziecka – możesz odczuwać dumę, radość. A gdy na przykład twój ulubiony wazon zostanie zbity – możesz poczuć złość, smutek, frustrację. Emocje pojawiają się pod wpływem tego czego doświadczasz w relacji z otaczającym światem.[...]

Dzieci na różne sposoby okazują swoje emocje. Im silniej je demonstrują, tym bardziej potrzebują pomocy rodzica. Gdy dziecko złości się, płacze, rzuca na ziemię, próbuje przekazać rodzicom informację: „Pomóż mi, nie radzę sobie z tą sytuacją, z emocjami. To jest dla mnie za trudne. Nie umiem sobie sam poradzić z tym, co teraz czuję”. Małe dziecko, które się złości i nie wie co z tą złością zrobić może próbować ją powstrzymać – stłumić lub zignorować. Wówczas jednak powróci ona ze zdwojoną siłą i wtedy będzie jeszcze trudniej. Złość pochłania dziecko, a rodzic obserwuje i odczuwa skutki tego poprzez zachowania demonstrowane przez dziecko – co dziecko mówi, robi…[...]
Obrazek
mama super syna - KĄT-owicza z ADHD, dysgrafią... i pasją

Jerzy Liebiert
Uczyniwszy na wieki wybór// w każdej chwili wybierać muszę... Jeździec

Uczę się ciebie człowieku.//Powoli się uczę, powoli.//Od tego uczenia trudnego//Raduje się serce i boli. *** (Uczę się ciebie, człowieku...)

anka-niko

Awatar użytkownika

Wsparcie i Łowca Talentów

Posty: 8543


Rejestracja:
27-04-2008 16:50

Lokalizacja: warszawa, Żoliborz

Dzieci: młody dorosły z ADHD (wbrew pozorom)

Ja: takie sobie coś ;)

Post 04-01-2013 18:52

Przemoc emocjonalna
Przemoc emocjonalna często nie jest tak ewidentna, jak przemoc fizyczna – ta jest namacalna, pozostawia wyraźne ślady – sińce, zadrapania, złamaną rękę. Przemoc emocjonalna nie zostawia ran na ciele, ale jest równie okrutna.

Przemoc emocjonalna ukierunkowana jest na wyrządzanie szkody psychicznej. Wykorzystuje przewagę dorosłego nad dzieckiem, a jej celem jest intencjonalne naruszenie godności osobistej.

Może ona przybierać różne formy, ale do najczęstszych zalicza się:

- wyzywanie, wyśmiewanie, poniżanie,
- upokarzanie, zawstydzanie, warunkowanie miłości,
- zastraszanie, szantaż emocjonalny,
- nieprzewidywalność reakcji,
- destrukcyjna krytykę,
- nieszanowanie potrzeb.

Przemoc (zarówno fizyczna, jak i emocjonalna) jako środek wychowawczy jest niedopuszczalna. Niestety badania dowodzą, że agresja słowna jest powszechnie stosowana w kontaktach rodziców z dziećmi.[...]
Obrazek
mama super syna - KĄT-owicza z ADHD, dysgrafią... i pasją

Jerzy Liebiert
Uczyniwszy na wieki wybór// w każdej chwili wybierać muszę... Jeździec

Uczę się ciebie człowieku.//Powoli się uczę, powoli.//Od tego uczenia trudnego//Raduje się serce i boli. *** (Uczę się ciebie, człowieku...)

anka-niko

Awatar użytkownika

Wsparcie i Łowca Talentów

Posty: 8543


Rejestracja:
27-04-2008 16:50

Lokalizacja: warszawa, Żoliborz

Dzieci: młody dorosły z ADHD (wbrew pozorom)

Ja: takie sobie coś ;)

Post 16-01-2013 19:13

Zdołuj dziecko w 6 krokach.Antyporadnik rodzica
Stowarzyszenie WIOSNA Opracowało unikalną metodologię pracy z dzieckiem. Antyporadnik to 6 zasad Akademii Przyszłości* w krzywym zwierciadle. Zobacz, jakie błędy popełniają rodzice i nie rób tego swojemu dziecku.

Zdołuj dziecko w 6 krokach. Antyporadnik rodzica.

Zalęknione, nieśmiałe, poniżone, osamotnione – tak może się czuć Twoje dziecko. Wystarczy, że zastosujesz kilka prostych rad.
[...]
Obrazek
mama super syna - KĄT-owicza z ADHD, dysgrafią... i pasją

Jerzy Liebiert
Uczyniwszy na wieki wybór// w każdej chwili wybierać muszę... Jeździec

Uczę się ciebie człowieku.//Powoli się uczę, powoli.//Od tego uczenia trudnego//Raduje się serce i boli. *** (Uczę się ciebie, człowieku...)

dreptak

Awatar użytkownika

Terapeuta

Posty: 13257


Rejestracja:
20-02-2005 21:41

Lokalizacja: Warszawa

Post 16-01-2013 21:03

Podaję linki do wersji "autorskiej". Muszę przyznać, że bardzo się postarali, ozdobili strony masą fajerwerków i w gąszczu ozdobników nie jest tak prosto odnaleźć te strony :)

krok 1
krok 2
krok 3
krok 4
krok 5
krok 6

anka-niko

Awatar użytkownika

Wsparcie i Łowca Talentów

Posty: 8543


Rejestracja:
27-04-2008 16:50

Lokalizacja: warszawa, Żoliborz

Dzieci: młody dorosły z ADHD (wbrew pozorom)

Ja: takie sobie coś ;)

Post 28-04-2013 09:14

Dziecko z (de)presją
Ponad milion Polaków ma zaburzenia depresyjne. Chorują także dzieci. Według Ministerstwa Zdrowia co dziesiąty młody człowiek wymaga pomocy specjalisty. Wśród najmłodszych przybywa samobójców. Co sprawia, że dzieci nie radzą sobie z presją i stresem?
Szacuje się, że w Polsce na zaburzenia depresyjne cierpi nawet 1,5 mln dorosłych osób.Obserwacje specjalistów wskazują wzrost liczby zachorowań wśród dzieci i młodzieży. Według najnowszych statystyk depresja dotyczy około 4% dzieci do 12. roku życia i około 8% młodzieży w przedziale do 18 lat. Specjaliści alarmują:liczba najmłodszych pacjentów całodobowych oddziałów psychiatrycznych i odwykowych w Polsce wzrosła z 8,8 tys. do 9,5 tys.w ciągu ostatnich 10 lat. Niepokojące są także statystyki dotyczące prób samobójczych. Z policyjnych danych wynika, że tylko w 2012 roku odnotowano ich 5791, z czego 4177 zakończyło się śmiercią. Aż 373 przypadki odebrania sobie życia, w tym 177 śmiertelnych, dotyczyły dzieci i młodzieży w wieku od 10 do 19 lat. W Polsce śmierć samobójcza jest drugą na liście przyczyn zgonów wśród nastolatków.[...]

– Przymus dokonywania tak ważnych wyborów w zbyt młodym wieku często powoduje lęk przed porażką i niezaspokojeniem oczekiwań opiekunów. Dorośli nie zdają sobie sprawy, że pozbawienie dziecka radości i beztroski w najmłodszych latach może mieć tragiczne konsekwencje– dodaje dr Strzelec.Źródłem napięcia emocjonalnego mogą być także niewłaściwie dobrane do wieku gry i filmy, a także presja mediów kultywujących bycie „naj”: najpiękniejszym, najmądrzejszym, najbogatszym. Propagowanie wzorca „idealnego człowieka” sprawia, że dziecko porównuje swoje życie z wizją codzienności prezentowaną na ekranie i często czuje się gorsze. Zadaniem opiekunów jest uświadomienie mu jego wyjątkowości tak, by wraz z podwyższeniem samooceny i pewności siebie poprawił się stan zdrowia.[...]
Obrazek
mama super syna - KĄT-owicza z ADHD, dysgrafią... i pasją

Jerzy Liebiert
Uczyniwszy na wieki wybór// w każdej chwili wybierać muszę... Jeździec

Uczę się ciebie człowieku.//Powoli się uczę, powoli.//Od tego uczenia trudnego//Raduje się serce i boli. *** (Uczę się ciebie, człowieku...)

rozyczka

Posty: 5


Rejestracja:
02-08-2013 13:11

Dzieci: Kornelka 10 lat ADHD

Post 02-08-2013 13:16

Super książki

O niektórych książkach nie miałam pojęcia.
Dobrze, że tu zajrzałam. Na pewno niektóre kupię!
Dziękuję :)

dreptak

Awatar użytkownika

Terapeuta

Posty: 13257


Rejestracja:
20-02-2005 21:41

Lokalizacja: Warszawa

Post 26-08-2013 00:04

evka

Posty: 9


Rejestracja:
28-10-2013 10:24

Dzieci: Bartek 16 lat ADHD

Post 25-11-2013 09:36

książki dla rodziców

Na początek pragnę podziękować Forum za to, że jest... Znalazłam tu wiele pożytecznych informacji, również na temat literatury "fachowej". Na szczęście w moim mieście nie ma problemów z dostępem do biblioteki pedagogicznej. Polecam szczególnie : "ADHD - zespół nadpobudliwości psychoruchowej. Poradnik dla rodziców i wychowawców". Praca zbiorowa, wydana przez Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne. Dla mnie - majątek; obszerna, konkretna (chyba pisana przez praktyków), stosunkowo nowa (2007r) no i autorzy polscy. Wgryzam się, jestem w połowie, ale warto. Z tych "zagranicznych" podobała mi się "ADHD Nadpobudliwość psychoruchowa. Poradnik dla rodziców, nauczycieli... autorstwa Alison Munden, Jona Arcelusa. Też w miarę nowa. Wandy Baranowskiej - ADHD prawie normalne życie - też może być, ale te wspomniane wcześniej lepsze. Pozdrawiam wszystkich "głodnych wiedzy" :)

anka-niko

Awatar użytkownika

Wsparcie i Łowca Talentów

Posty: 8543


Rejestracja:
27-04-2008 16:50

Lokalizacja: warszawa, Żoliborz

Dzieci: młody dorosły z ADHD (wbrew pozorom)

Ja: takie sobie coś ;)

Post 18-07-2014 11:35

Polecam ten artykuł Każdemu Rodzicowi. Wiele razy spotkałam się z podobnymi sytuacjami. Do tytułu powinni być dodani: babcie, dziadkowie i "wszystkowiedzące panie" :evil:

Mamo! Tato! Nie straszcie mnie

Jedz, bo już więcej nie dostaniesz. Jak nie chcesz iść, to cię tu zostawię. Zaraz wyjdę z domu i nie wrócę. Bądź grzeczny, bo cię oddam… Mama się przez ciebie pochoruje. Nie płacz, bo ten pan cię zabierze. Umyj ząbki, bo ci wypadną. Jak będziesz taki niegrzeczny, św. Mikołaj do ciebie nie przyjdzie. Przestań krzyczeć, bo zawołam policjanta … Zdarzyło Wam się zwrócić w ten sposób do dziecka? A może sami słyszeliście kiedyś podobne słowa od swoich rodziców? Przykładów straszenia dzieci, w celu wymuszenia na nich posłuszeństwa, można wymieniać bez liku. Inwencja niektórych dorosłych bywa ogromna. Jednak czy tak naprawdę zdajemy sobie sprawę z tego, co mówimy swojemu dziecku? [...]

Dzieci wierzą w bajki. Dla kilkulatka Piotruś Pan, Baba Jaga czy Królewna Śnieżka to nie są postacie z książek a ktoś zupełnie realny, istniejący naprawdę. Maluchy często nie potrafią oddzielić rzeczywistości od świata literackiej fikcji. Wierzą w to, co mówią inni, dlatego też stają się tak doskonałym odbiorcą dla reklamodawców. Dzieci uznają za pewnik nasze słowa. Jako rodzice jesteśmy dla nich autorytetem, ufają nam. Co więc pomyśli mały człowiek, gdy usłyszy od mamy: „Jedź, bo Baba Jaga cię zabierze!”? Uwierzy. Na nas takie słowa nie zrobiłyby wrażenia. Przecież wszyscy wiedzą, że to tylko taki żart, tak się mówi, Baba Jaga nie istnieje. Dla nas nie, ale dla małego dziecka nie jest już to takie oczywiste. Zwłaszcza, gdy mówi tak mama. Bo po co miałaby kłamać?[...]

Strasząc dziecko, podważamy jedynie swój autorytet i wprowadzamy zamęt w jego dziecięcy świat wartości. Świat w którym „rodzic mówi prawdę”, więc należy zwracać uwagę na jego słowa. Poza tym maluch, który często był czymś straszony, sam może zacząć bać się wielu rzeczy. Stanie się nieufny, zlękniony, zamknięty w sobie. Może również okazywać agresję w stosunku do otoczenia.. Złość czy negacja wszystkiego staną się jego reakcją obronną na lęk, którego doświadcza.[...]
Obrazek
mama super syna - KĄT-owicza z ADHD, dysgrafią... i pasją

Jerzy Liebiert
Uczyniwszy na wieki wybór// w każdej chwili wybierać muszę... Jeździec

Uczę się ciebie człowieku.//Powoli się uczę, powoli.//Od tego uczenia trudnego//Raduje się serce i boli. *** (Uczę się ciebie, człowieku...)

Dosia

Awatar użytkownika

Rodzic i nauczyciel

Posty: 11855


Rejestracja:
11-05-2006 02:24

Dzieci: Marcin 21 lat ADHD, Piotr 29 lat

Post 01-08-2014 21:59

dreptak pisze:Podaję linki do wersji "autorskiej". Muszę przyznać, że bardzo się postarali, ozdobili strony masą fajerwerków i w gąszczu ozdobników nie jest tak prosto odnaleźć te strony :)

krok 1
krok 2
krok 3
krok 4
krok 5
krok 6
Te linki są już nieaktualne. Podaję aktualny: http://dziecisawazne.pl/antyporadnik-rodzica/
Moi synowie są już dorośli, obaj po maturze i usamodzielnieni. :OK:

Przekonałam się, że ani ADHD ani ZA nie jest wyrokiem i staram się szerzyć wiedzę o tym, jak to robić, chociaż uważam, że największe, najpełniejsze i najbardziej wartościowe źródło tej wiedzy znajduje się właśnie tutaj, na tym forum.

dosia.eu - mój blog o wychowaniu, mój facebook.
Zapraszam do czytania, lajkowania, rozpowszechniania i dziękuję. :)

anka-niko

Awatar użytkownika

Wsparcie i Łowca Talentów

Posty: 8543


Rejestracja:
27-04-2008 16:50

Lokalizacja: warszawa, Żoliborz

Dzieci: młody dorosły z ADHD (wbrew pozorom)

Ja: takie sobie coś ;)

Post 20-08-2014 18:03

"Samochwała w kącie stała..." napisał Brzechwa. Ale czasami trzeba, szczególnie kiedy może to przynieść pomoc innym.

Kilka dni temu zakończył się druk mojej książeczki i już można ją kupić np. przez księgarnię internetową zinamon.pl. Fundacja SAVANT objęła ją patronatem medialnym - za co składam serdeczne podziękowania :jestes_wielki: To dla mnie wielkie wyróżnienie i dowód uznania. Mam nadzieję, że zyska Wasze uznanie i będzie pomocna w trudnej sztuce wychowywania dzieci - wszystkich, nie tylko tych nie-zwykłych.
Załączniki
Wychowanie. Da się zrobić.jpg
Wychowanie. Da się zrobić.jpg (78.74 KiB) Przeglądany 2850 razy
Obrazek
mama super syna - KĄT-owicza z ADHD, dysgrafią... i pasją

Jerzy Liebiert
Uczyniwszy na wieki wybór// w każdej chwili wybierać muszę... Jeździec

Uczę się ciebie człowieku.//Powoli się uczę, powoli.//Od tego uczenia trudnego//Raduje się serce i boli. *** (Uczę się ciebie, człowieku...)

dreptak

Awatar użytkownika

Terapeuta

Posty: 13257


Rejestracja:
20-02-2005 21:41

Lokalizacja: Warszawa

Post 24-08-2014 21:26

:OK: :OK: :OK:

Danmamdar

Dama/Kawaler Srebrnego Orderu ADHD

Posty: 59


Rejestracja:
17-07-2014 11:28

Dzieci: Darek 13 lat, ADHD

Post 27-08-2014 19:12

Ciekawą pozycją jest książka Elizabeth Pantley "Zgrana drużyna rodzinna! Jak bez krzyków i zrzędzenia nakłonić dzieci do współpracy"

anka-niko

Awatar użytkownika

Wsparcie i Łowca Talentów

Posty: 8543


Rejestracja:
27-04-2008 16:50

Lokalizacja: warszawa, Żoliborz

Dzieci: młody dorosły z ADHD (wbrew pozorom)

Ja: takie sobie coś ;)

Post 03-09-2014 10:45

Bardzo ważna książka dla wszystkich rodziców
dlaczego-dzieci-kami_244771.jpg
dlaczego-dzieci-kami_244771.jpg (20.93 KiB) Przeglądany 2624 razy

PAUL EKMAN - Dlaczego dzieci kłamią
Trudno w to uwierzyć, a jednak Paul Ekman, światowej sławy ekspert w dziedzinie wykrywania kłamstwa, przypadkiem dowiedział się… że został okłamany przez swojego 13-letniego wówczas syna, Toma. Wiadomość ta była szokująca zarówno dla Ekmana-ojca, jak i dla Ekmana-naukowca. Postanowił więc dowiedzieć się jak najwięcej na temat kłamstwa wśród dzieci, a do spisania tej wiedzy zaprosił syna i żonę. Efektem rodzinnej współpracy jest wartościowa, poparta pierwszorzędną wiedzą z zakresu psychologii, ale także inspirowana codziennym życiem, książka.

Jeśli chcesz dowiedzieć się:
•Z jakich powodów dzieci decydują się skłamać?
•Kiedy dzieci zaczynają rozumieć ideę kłamstwa? Czy przemilczenie prawdy jest dla nich równoważne z kłamstwem? Jak traktują kłamstwo wypowiedziane w obronie siebie lub innej osoby?
•Dlaczego jedne dzieci kłamią więcej, a inne mniej? Czy dzieci, które kłamią, są bardziej, czy mniej inteligentne od prawdomównych?
•Dlaczego kłamią nastolatki i jak rodzice mogą ich zachęcać do prawdomówności?


Koniecznie przeczytaj Dlaczego dzieci kłamią!
To jest książka rodzinna, napisana dla rodzin przez rodzinę. Mamy nadzieję, że pomoże ona rodzicom lepiej przygotować się do wdrożenia programów wspierających prawdomówność i – ostatecznie – przyczyni się do powstania bliższych relacji między rodzicami a dziećmi, zbudowanych na wzajemnym zaufaniu i miłości.

(Z tekstu)


Do 15 września br. trwa przedsprzedaż, więc warto zamówić, bo rabat całkiem pokaźny :)
Obrazek
mama super syna - KĄT-owicza z ADHD, dysgrafią... i pasją

Jerzy Liebiert
Uczyniwszy na wieki wybór// w każdej chwili wybierać muszę... Jeździec

Uczę się ciebie człowieku.//Powoli się uczę, powoli.//Od tego uczenia trudnego//Raduje się serce i boli. *** (Uczę się ciebie, człowieku...)

Danmamdar

Dama/Kawaler Srebrnego Orderu ADHD

Posty: 59


Rejestracja:
17-07-2014 11:28

Dzieci: Darek 13 lat, ADHD

Post 04-10-2014 17:25

Polecam wszystkim rodzicom książkę Moniki i Marcina Gajdów " Rodzice w akcji. Jak przekazywać dzieciom wartości". Jest to swoisty poradnik, napisany humorystycznie i zrozumiale. Książka warta przeczytania, ba! - posiadania, podrzucania do poczytania innym, i co więcej, skłaniająca do refleksji i pomagająca w trudach wychowania.

anka-niko

Awatar użytkownika

Wsparcie i Łowca Talentów

Posty: 8543


Rejestracja:
27-04-2008 16:50

Lokalizacja: warszawa, Żoliborz

Dzieci: młody dorosły z ADHD (wbrew pozorom)

Ja: takie sobie coś ;)

Post 07-10-2014 13:04

I jeszcze ciekawostka :)
Kłamstwo ma krótkie nogi – tę starą prawdę znamy wszyscy. Znamy i powtarzamy ją naszym dzieciom, bo chcemy, by zawsze i w każdych okolicznościach mówiły prawdę. Skąd się bierze kłamstwo, dlaczego dzieci kłamią, jak postępować, gdy przyłapiemy je na mówieniu nieprawdy?

O tym wszystkim w materiale z Pytania na Śniadanie, i w książce „Dlaczego dzieci kłamią”.
http://pytanienasniadanie.tvp.pl/170901 ... eci-klamia
Obrazek
mama super syna - KĄT-owicza z ADHD, dysgrafią... i pasją

Jerzy Liebiert
Uczyniwszy na wieki wybór// w każdej chwili wybierać muszę... Jeździec

Uczę się ciebie człowieku.//Powoli się uczę, powoli.//Od tego uczenia trudnego//Raduje się serce i boli. *** (Uczę się ciebie, człowieku...)

anka-niko

Awatar użytkownika

Wsparcie i Łowca Talentów

Posty: 8543


Rejestracja:
27-04-2008 16:50

Lokalizacja: warszawa, Żoliborz

Dzieci: młody dorosły z ADHD (wbrew pozorom)

Ja: takie sobie coś ;)

Post 29-10-2014 14:01

Dla słuchowców - książki Paula Ekmana "Dlaczego dzieci kłamią" i "Kłamstwo i jego wykrywanie w biznesie, polityce, małżeństwie" za całkiem niedługo pojawi się w wersji audiobooków :OK:
Obrazek
mama super syna - KĄT-owicza z ADHD, dysgrafią... i pasją

Jerzy Liebiert
Uczyniwszy na wieki wybór// w każdej chwili wybierać muszę... Jeździec

Uczę się ciebie człowieku.//Powoli się uczę, powoli.//Od tego uczenia trudnego//Raduje się serce i boli. *** (Uczę się ciebie, człowieku...)

impuls

Dama/Kawaler Brązowego Orderu ADHD

Posty: 25


Rejestracja:
11-10-2011 13:38

Post 02-11-2015 12:43

Zwierzyniec słowotwórczo-frazeologiczny

Monika Lubina
Zwierzyniec słowotwórczo-frazeologiczny

Zwierzyniec słowotwórczo-frazeologiczny zaczął powstawać na wsi w czasie letniego odpoczynku (także od Wierszyków do utrwalania wymowy i pisowni głosek). Rodził się w trakcie zbioru malin z zabawy słowami, które były „pod ręką” – nazwami zwierząt. Aby zwierzę mogło się znaleźć w zbiorku, musiało posiadać nazwę pochodzącą od innego wyrazu lub dawać początek nowym słowom jako wynik słowotwórstwa. Potem dołączyły zwierzęta, które ilustrowały zwroty frazeologiczne, podobieństwo słów, aspekty artykulacyjne, logopedyczne i gramatyczne, grę słów, neologizmy czy kolokwializmy. Żadne ze zwierząt nie miało wstępu do zbiorku, jeśli nie umiało zobrazować jakiegoś zagadnienia językowego.

Później rozpoczęła się praca nad grupowaniem zwierząt według gatunków (z jednym wyjątkiem spoza świata zwierząt). Wierszyki zaczęły ze sobą „rozmawiać” i „żartować”. Przy okazji zachęcają, aby ­otworzyć uszy na świat głosek języka polskiego. W ramach spisu treści zwierzęta pogrupowały się bowiem według wszystkich 36 polskich głosek oprócz: [ą], [ę], [y].
Mam nadzieję, że dla miłośników języka polskiego ten zbiorek fraszek o zwierzętach stanie się okazją do zabawy w wyszukiwanie kruczków językowych, dla miłośników biologii – w odcyfrowywanie gatunków, a dla wszystkich czytelników – miłym przerywnikiem w pracy lub pracą poprzez zabawę. Można w nim odkrywać piękno i bogactwo języka, którym posługujemy się na co dzień.

Obrazek

ISBN: 978-83-7850-893-9
Wydanie pierwsze, Kraków 2015, Format B5, Objętość 56 strony, Oprawa miękka, klejona, folia matowa

agamaja

Dama/Kawaler Brązowego Orderu ADHD

Posty: 14


Rejestracja:
01-06-2013 14:28

Dzieci: Mikołaj 14 lat ZA

Post 04-11-2015 10:03

a ja szczerze polecam książkę Kristine Barnett "Błysk. Opowieść o wychowaniu, geniuszu i autyzmie". Autorka opowiada o swoim autystycznym synu , o codziennej walce aby życie dziecka stało się lepsze. Na mnie ta książka wywarła duże wrażenie. Inaczej patrzę na mojego syna. Zrozumiałam, że ZA to nie wyrok, że mój syn jest bardzo wyjątkowy. Czytam i zdecydowanie bardziej optymistycznie widzę przyszłość mojego Aspika. Naprawdę polecam :)

impuls

Dama/Kawaler Brązowego Orderu ADHD

Posty: 25


Rejestracja:
11-10-2011 13:38

Post 15-12-2015 12:21

Bajkowa chatka Literkojadka

Małgorzata Gintowt
Bajkowa chatka Literkojadka

Książka to zbiór zabawnych przygód pana Literkojadka, który żywi się … literami. Każdy wierszyk, po opuszczeniu jednej litery, zmienia sens wyrazu, a także całe życie Literkojadka.
Książka może być wykorzystana jako pomoc logopedyczna do utrwalania poszczególnych głosek. Po zakończeniu ćwiczeń dziecko może pokolorować obrazek towarzyszący każdemu wierszykowi.

Pan Literkojadek 

NORKA – ORKA   
KORNIK – KONIK   
ŁOWCA – OWCA 
KOSA – OSA 
KOZAK – KOZA 
LAMPA – LAMA 
ZLEW – LEW 
FRAK – RAK 
ZOO LITERKOJADKA 

Obrazek

ISBN: 978-83-7850-933-2
Wydanie pierwsze, Kraków 2015, Format B5, Objętość 24 strony, Oprawa miękka, klejona, folia matowa

impuls

Dama/Kawaler Brązowego Orderu ADHD

Posty: 25


Rejestracja:
11-10-2011 13:38

Post 19-01-2016 10:55

Jak zachęcić 2-latka do mówienia?

Marzena Bekus-Richane

Jak zachęcić 2-latka do mówienia?

Czas, w którym w rodzinie ma się pojawić dziecko, jest niezwykły dla rodziców, pełen oczekiwań, niepewności, a często niespodzianek. Na początku oczywiście najważniejsze jest zdrowie maleństwa i od pierwszych dni wszyscy dbają o jego prawidłowy rozwój. W miarę upływu czasu, w sposób naturalny i instynktowny, oczekujemy pojawiania się następnych etapów rozwojowych. Karmienie i wydalanie, kąpiel, sen – to tematy najczęściej poruszane przez młodych rodziców, szczególnie przez mamy. Ale kiedy mija pierwsze oszołomienie, przyglądamy się uważniej dziecku i zauważamy wtedy jego oznaki emocjonalnego kontaktu z nami i otaczającym je światem. A są to uśmiech, grymas twarzy, wodzenie wzrokiem za mamą czy zabawką. Później oczekujemy pierwszych prawidłowych ruchów, unoszenia główki, przewracania się na boki. Te pierwsze oznaki prawidłowego rozwoju uspokajają rodziców, że wszystko jest w porządku. Kiedy maluch zaczyna siedzieć, raczkować, a później chodzić, staje się małym człowiekiem, coraz wyraźniej demonstrującym cechy swojej przyszłej osobowości, która na pewno będzie niepowtarzalna. Traktowanie każdego dziecka jako indywidualności jest obecnie powszechną tendencją, sygnalizowaną we wszystkich najnowszych pracach dotyczących zagadnień rozwoju psychofizycznego i emocjonalnego dziecka. Oczywiście w rozwoju tym bardzo istotną rolę odgrywa prawidłowy rozwój mowy. Matki na całym świecie przemawiają do swoich dzieci w podobny sposób, nachylając się, szczebiocząc, podnosząc intonację głosu, który przypomina rytmiczną melodię o wysokich tonach. Naukowcy już dawno stwierdzili, że wpływa to doskonale na utrzymanie emocjonalnego kontaktu z dzieckiem i zachęca je do wydawania dźwięków. Natura wyposażyła człowieka w wiele cudownych odruchów i uzdolnień, których potrafi on używać w sposób instynktowny. Kiedy dziecko już chodzi, wymawia pierwsze słowa, oczekiwania rodziców co do jego umiejętności są coraz większe. Dwulatek jest już bardzo sprawny pod względem ruchowym, ale pragniemy się z nim również komunikować. Kiedy mówi mało, zaczynamy się martwić i zwykle porównujemy go z rówieśnikami. Wówczas nasze obawy i zdenerwowanie zwykle się pogłębiają. Nasuwają się wówczas następujące pytania: Czy moje dziecko rozwija się prawidłowo? Czy trzeba się już wybrać do logopedy? U jakiego specjalisty szukać pomocy? Jak długo czekać, aż mowa w naturalny sposób się rozwinie? Jaka jest norma dotycząca rozwoju mowy dla dwulatka? Czy taka norma istnieje? Jak rodzice lub opiekunowie mogą pomóc dziecku, które mówi bardzo niewiele?

Są to pytania, które najczęściej zadają sobie rodzice, którzy znaleźli się w takiej sytuacji. Nie muszą być znawcami psychologii rozwojowej, nie ma również szkół dla „perfekcyjnych rodziców”. Będąc rodzicami, kierując się dobrem dziecka, miłością, popełniamy wiele błędów – oczywiście takich sytuacji nie da się uniknąć. Ale zawsze warto wiedzieć, co na temat rozwoju mowy ma do powiedzenia współczesna logopedia – dziedzina interdyscyplinarna, która w ciągu ostatnich lat bardzo się rozwinęła, korzystając z osiągnięć i odkryć neurologicznych.


Obrazek

ISBN: 978-83-7850-924-0
Wydanie pierwsze, Kraków 2015, Format B5, Objętość 104 strony, Oprawa miękka, klejona, folia matowa

impuls

Dama/Kawaler Brązowego Orderu ADHD

Posty: 25


Rejestracja:
11-10-2011 13:38

Post 01-02-2016 12:25

JĄKANIE

Jolanta Góral-Półrola
Jąkanie.Analiza procesu komunikacji słownej

Publikacja ma wymiar zarówno teoretyczny, jak i empiryczny. Tworzy ją siedem wzajemnie powiązanych rozdziałów. Wywód rozpoczyna się od rozważań dotyczących rozmowy. Oprócz omówienia jej istoty przedstawiono definicję aktu mowy w procesie komunikacji oraz mikrogenetyczny model porozumiewania się. Skupiono się także na stylu komunikacji interpersonalnej. Poddano analizie typologię stylów komunikacji, uznając aktywność słowną oraz rodzaje aktów mowy za najbardziej wymierne, mierzalne i obiektywne kryteria wyróżniania stylów komunikacyjnych. Ponadto w rozdziale pierwszym zwrócono uwagę na bariery utrudniające skuteczne komunikowanie się z uwzględnieniem czynników językowych, psychologicznych i społecznych. Rozdział drugi w całości poświęcono jąkaniu. Przedstawiono w nim różne ujęcia tego zaburzenia prezentowane w literaturze przedmiotu, a także własny model istoty tego zaburzenia. Skupiono się na charakterystyce jąkania jako zaburzenia rozmowy, omówiono jąkanie w kategorii bariery komunikacyjnej. W kontekście przyjętego procesowego paradygmatu mózgu ukazano mikrogenetyczne ujęcie formowania się objawu.

W części empirycznej zaprezentowano badania własne. Ich głównym celem było udzielenie odpowiedzi na pytania: Jak przebiega rozmowa z udziałem osoby jąkającej się? Jaki styl komunikacji interpersonalnej preferują osoby jąkające się i czy ma on związek z ich zaburzeniem, a w szczególności z jego samooceną. W badaniach skupiono się przede wszystkim na analizie tekstów naturalnych rozmów, których uczestnikami było 120 osób jąkających się. Były to rozmowy na dowolny temat i na temat jąkania. Tekst rozmów obejmował 171 606 słów, w tym 115 911 pochodziło od osób jąkających się, zaś 55 695 – od ich partnerów komunikacyjnych. W przeprowadzonej analizie uwzględniono natężenie niepłynności mówienia osób jąkających się, wkład komunikacyjny, rodzaj użytych aktów mowy, treść rozmów i ich strukturę. Preferowany przez osoby jąkające się styl komunikacji interpersonalnej ustalono na podstawie Skali Komunikacji Interpersonalnej (Tarkowski, Humeniuk 2010), natomiast samoocenę jąkania – jego czynników biologicznych (fizjologicznych), lingwistycznych, psychologicznych i społecznych – przy użyciu Skali Samooceny Jąkania (Góral-Półrola, Tarkowski 2012a). W rozdziale szóstym podjęto próbę ujęcia jąkania się jako procesu zgodnie z nowym paradygmatem pracy mózgu. Uzyskane w badaniach wyniki niepłynności mówienia zinterpretowano z uwzględnieniem mikrogenetycznej teorii objawu (Pąchalska 2008). Należy dodać, że teoria mikrogenetyczna po raz pierwszy została zastosowana w procesie objaśniania niepłynności mówienia w jąkaniu. Fakt ten podkreśla zatem nowatorski charakter tej monografii. Całość kończą wnioski natury badawczej i aplikacyjnej, z których za najważniejszy uważam autorski mikrogenetyczny model jąkania.



Obrazek

ISBN: 978-83-7850-997-4
Wydanie pierwsze, Kraków 2016, Format B5, Objętość 232 strony, Oprawa miękka, klejona, folia matowa

impuls

Dama/Kawaler Brązowego Orderu ADHD

Posty: 25


Rejestracja:
11-10-2011 13:38

Post 16-02-2016 15:54

Polepsz swoją pamięć

Małgorzata Modrak

Pamięć ulepszana

Blok zadań dla osób zagrożonych demencją

Wyobraźnia - uskrzydlanie pamięci


Autorski program ochrony pamięci, którym może posługiwać się każdy zainteresowany – osoba troszcząca się o własną lub o cudzą sprawność zapamiętywania teraźniejszości i przywoływania na pamięć przeszłości – z chęcią opiniuję jako warty szerokiego upowszechnienia. […] Tego typu materiały przydatne są – w przypadku starszych odbiorców – nie tylko w domu rodzinnym (do użycia z rodzeństwem, dziećmi i wnukami, a nawet samemu), ale także w domach dziennego pobytu, w stosownych pracowniach uniwersytetu trzeciego wieku, w klubach seniora czy w placówkach opieki całkowitej nad seniorami.

Pani Małgorzata Modrak nie pierwszy raz daje świadectwo swojemu zaangażowaniu w edukacyjne wspieranie, zwłaszcza starszych osób, przy rozwiązywaniu ich ważnych problemów życiowych (wśród których tu rozważane kwestie „ulepszania” pamięci zajmują poczesne miejsce). Spodziewam się, że w następstwie stosowania programu ochrony pamięci pamięć ta zostanie „ulepszona”, ale program dopiero otwiera ku temu możliwości, a więc jest ona „ulepszana” tu i teraz.

Obrazek
Obrazek
Obrazek

ISBN: 978-83-7850-967-7, ISBN: 978-83-7850-969-1, ISBN: 978-83-7850-968-4

Wydanie pierwsze, Kraków 2016, Format B5, Objętość 92, 74, 70 stron, Oprawa miękka, klejona, folia matowa

impuls

Dama/Kawaler Brązowego Orderu ADHD

Posty: 25


Rejestracja:
11-10-2011 13:38

Post 15-03-2016 09:35

Rymowanki - utrwalanki

Dorota Krupa
Rymowanki - utrwalanki

Materiał ten służy do utrwalania poznanych głosek, po uprzednim wyćwiczeniu ich w izolacji, sylabach, wyrazach i zdaniach. Zawiera rymowanki dotyczące głosek: sz, ż, cz, dż, s, z, c, dz, ś, ź, ć, dź, r, l, k ,ki , g , gi, t , d, p , pi, b, bi, w, wi, f, fi, ł, h. Można również ćwiczyć różnicowanie głosek: sz - s, ż - z, cz - c, dż - dz, r - l, k - t, g - d, w - ł.

Do każdego wierszyka dołączony jest tematycznym rysunek. Materiał polecany jest rodzicom dzieci z dyslalią, nauczycielom przedszkoli i nauczania zintegrowanego, logopedom, a także rodzicom dzieci, u których rozwój mowy nie został jeszcze zakończony.


Obrazek

ISBN: 978-83-8095-026-9
Wydanie czwarte, Kraków 2016, Format B5, Objętość 54 strony, Oprawa miękka, klejona, folia matowa

impuls

Dama/Kawaler Brązowego Orderu ADHD

Posty: 25


Rejestracja:
11-10-2011 13:38

Post 18-03-2016 14:07

Bajki terapeutyczne

amila Zdanowicz-Kucharczyk (red.)
Moc jest w nas

Książka Moc jest w nas. Bajki terapeutyczne dla dzieci i ich rodziców powstała, aby pomóc rodzicom, nauczycielom, a także terapeutom w rozmowie z dziećmi na temat nękających ich trudności. Bajka terapeutyczna może być dobrym początkiem konwersacji, zastanowienia się, jak można poradzić sobie z danym problemem, ale także pomóc opiekunom w dostrzeżeniu dziecięcych trudności. Mimo że żyjemy z dziećmi razem w jednej rzeczywistości, czasem trudno nam pochylić się nad ich problemami, wydaje nam się, iż są to błahostki. Kamila Zdanowicz-Kucharczyk razem z autorkami bajek chcą zwrócić uwagę czytelnika w stronę dziecięcego świata oraz przekonać go, że sam może zostać bajkoterapeutą swojego dziecka. Dowodem na to są zawarte w tej książce bajki, które zostały napisane pod kierunkiem autorki przez nauczycielki, a przede wszystkim przez mamy kochające swoje dzieci.


Książka jest skonstruowana tak, aby dzieci mogły z niej korzystać razem ze swoimi rodzicami i nauczycielami. Dbając o poczucie bezpieczeństwa dziecka, pomagając mu zrozumieć sens danej opowieści, a także jej terapeutyczny wymiar, opiekunowie mogą dokonać wyboru odpowiedniej bajki oraz wspólnie z dzieckiem ją przepracować. Dzieci w zależności od wieku oraz swoich możliwości czytelnicznych mogą podjąć próbę samodzielnego czytania bajki. Będzie to dla nich zabawa i sposób na ćwiczenie umiejętności czytelniczych, jednak same nie są w stanie odbyć procesu terapeutycznego. Terapia może się dokonywać dopiero przy pomocy osoby dorosłej. Dlatego tak ważne jest, aby rodzic lub nauczyciel wraz z dzieckiem pochylił się nad tekstem bajki terapeutycznej.


Książka zawiera rozdziały, które są wstępem do prowadzenia bajkoterapii. Podejmowana jest w nich problematyka dotycząca znaczenia bajek w życiu każdego człowieka. Autorki formułują również praktyczne rady, jak można zastosować bajkoterapię, jakie warunki zapewnić, aby była skuteczna, oraz jak samemu układać bajki. Charakteryzuję postać bajkoterapeuty, aby zachęcić rodziców i dzieci do układania bajek, a przede wszystkim dodać rodzicom wiary we własne możliwości – mogą oni być nie tylko najlepszymi opiekunami swoich dzieci, ale także bajkoterapeutami. Rozwinięciem tego metodycznego wprowadzenia są wskazówki zawarte przy każdej bajce. Osoba czytająca bajkę może się z nich dowiedzieć, w jakich sytuacjach należy ją wybierać (kiedy czytamy?), w czym może pomóc dziecku (pomaga w…) oraz jak kontynuować opowieść już po jej przeczytaniu (pozostańmy jeszcze w tej opowieści poprzez…)


Obrazek

ISBN: 978-83-8095-007-8
Wydanie pierwsze, Kraków 2016, Format B5, Objętość 112 stron, Oprawa miękka, klejona, folia matowa

impuls

Dama/Kawaler Brązowego Orderu ADHD

Posty: 25


Rejestracja:
11-10-2011 13:38

Post 27-06-2016 09:00

Mutyzm wybiórczy

Monika Cabała
Agnieszka Leśniak-Stępień
Renata Szot
Katarzyna Szyszka

Mutyzm wybiórczy

Problematyka komunikacji i mowy (zarówno elementów werbalnych, jak i niewerbalnych) w kontekście ich istoty, rozwoju, doskonalenia, mechanizmów funkcjonowania stanowi ważny i niewątpliwie aktualny problem wielu dyscyplin wiedzy o człowieku, szczególnie logopedii i pedagogiki specjalnej. Istniejące powiązania pomiędzy rozwojem komunikacji i rozwojem psychoemocjonalnym, społecznym, sukcesem edukacyjnym w czasie kształcenia instytucjonalnego, a także samorealizacją czy autonomią osobową w sytuacji dziecka z mutyzmem są niezwykle istotne nie tylko w wymiarze teoretycznym, lecz także praktycznym. [...]
Niniejsza publikacja może posłużyć jako praktyczna pomoc dla wszystkich osób zajmujących się mutyzmem : nauczycieli, pedagogów, logopedów, a także rodziców dzieci z mutyzmem. Przybliża tematykę trudności komunikacyjnych dzieci z mutyzmem oraz możliwości organizacji i realizacji specjalistycznego wsparcia logopedycznego, medycznego, psychopedagogicznego dla dzieci z tym zaburzeniem.
Z recenzji dr Kariny Szafrańskiej

Niniejsze opracowanie jest próbą spojrzenia na mutyzm wybiórczy z różnych perspektyw. Punktem odniesienia stało się dziecko, ponieważ to właśnie z dziećmi pracuje każda z nas. Nie ma dwóch osób z takim samym przebiegiem mutyzmu – nawet wśród bliźniąt są spore różnice w funkcjonowaniu. Autorki proponują podejście do tego zaburzenia z wielu stron. Inaczej widzi je rodzic dziecka – często towarzyszą temu emocje, poczucie winy czy wreszcie refleksje, w jaki sposób najlepiej mu pomóc. Inaczej patrzy dziecko – nie rozumie wielu mechanizmów, które nim kierują, nie potrafi samo poradzić sobie z niemówieniem, często rządzą nim emocje, których nie umie opanować; zdarza się, że winy szuka w sobie. Jako ostatnie zaprezentowano binarne spojrzenie specjalisty. Pierwsza część zawiera opis tego, z czym zmaga się dziecko w placówce przedszkolnej czy szkolnej. Opowieść o chłopcu jak sopel lodu pokazuje zaś spojrzenie terapeuty, który wyposażony w wiedzę staje się wsparciem dla dziecka i jego rodzica w zmaganiach z mutyzmem. To specjalista po dokładnym wywiadzie zaproponuje dziecku terapię uszytą na jego miarę, często z wykorzystaniem elementów różnych metod terapeutycznych.

Obrazek

ISBN: 978-83-8095-050-4
Wydanie pierwsze, Kraków 2016, Format B5, Objętość 48 stron, Oprawa miękka, klejona, folia matowa

impuls

Dama/Kawaler Brązowego Orderu ADHD

Posty: 25


Rejestracja:
11-10-2011 13:38

Post 27-01-2017 10:06

Opowieści o Czujątkach

Joanna Bogudał-Borkowska
Opowieści o Czujątkach

Intencją, jaka przyświecała Autorce przy pisaniu książki było przybliżenie Czytelnikowi „niechcianych” uczuć, takich jak: smutek, złość, wstyd, lęk. Bohaterowie pięciu baśni zaprezentowanych w publikacji, których nazwała Czujątkami, mierzą się z trudnymi emocjami i odkrywają, jak bardzo są one potrzebne w życiu.
Z czasem zrodził się w Autorce pomysł dołączenia do baśni propozycji zajęć psychoedukacyjnych, które miałyby uświadamiać dzieciom, że przykre emocje, które czasem odczuwają, nie są złe, ale stanowią wyraz nieuświadomionych i niezaspokojonych potrzeb. Dla dorosłego byłaby to okazja do refleksji nad tym, jak reaguje na przeżywane przez dziecko uczucia.
Ćwiczenia zawarte w tym opracowaniu są przeznaczone dla dzieci w wieku 7–9 lat, choć można je wykorzystywać do pracy z dziećmi młodszymi i starszymi, zależnie od ich indywidualnej dojrzałości emocjonalnej.
W codziennej pracy jako psycholog i psychoterapeuta oraz w życiu Autorka często spotyka się z podziałem emocji na pozytywne i negatywne. Uczucia „dobre” miałyby się wiązać z przyjemnymi stanami i być może dlatego nagminnie bywają wartościowane jako słuszne moralnie, natomiast emocje „negatywne” kojarzą się z niemiłymi przeżyciami i wiążą się z ujemnym osądem moralnym.

Marshall B. Rosenberg, autor programu Porozumienia bez Przemocy, tłumaczy to następująco:
Zaczęło się bardzo dawno temu od mitów dotyczących natury ludzkiej, według których ludzie są źli i samolubni. Według tej destrukcyjnej mitologii heroiczne siły dobra walczą w życiu z siłami zła. Żyjemy w niej od dłuższego czasu, a jej częścią jest język, który odhumanizowuje ludzi i zmienia ich w przedmioty.

Do każdej baśni Autorka opracowała propozycję scenariusza zajęć, który może być modyfikowany przez prowadzącego w zależności od czasu trwania warsztatu oraz specyficznych potrzeb danego dziecka czy grupy dzieci, a także wykorzystywany do indywidualnej pracy terapeutycznej. Książka może być także narzędziem dla rodziców do budowania z dzieckiem dialogu dotyczącego przeżywanych emocji i odkrywania oraz nazywania ukrytych w nich potrzeb.
W ćwiczeniach znajdujących się w części dydaktycznej wykorzystała model czterech części Porozumienia bez Przemocy, który służy zarówno refleksji nad własnym doświadczeniem, jak i empatycznemu wczuciu się w doświadczenie innej osoby. Następnie jest on werbalizowany przez uczestników komunikacji.

Emocje to trudny temat. Chętniej podejmowany, gdy mowa o zadowoleniu, dumie, radości. Niezbyt ochoczo, gdy przychodzi się bać, wstydzić czy złościć. Bo czyż ktoś, składając życzenia, pokusiłby się o sformułowanie: „aby twoja złość dawała ci siłę”? lub „byś potrafił wyjść naprzeciw lękom”? Życzymy raczej szczęścia, pomyślności, sukcesów…
A ta książka jest właśnie o tym, że wszystkie, tak, wszystkie emocje są bardzo pożądane. Nie ma potrzeby, by wstyd, lęk, złość wypierać ze świadomości, uciekać od nich. Lepiej je przygarnąć, uznać za sprzymierzeńców i pozwolić, by odeszły, gdy same uznają, że ich misja została zakończona… Emocje świadomie przeżyte i przyjęte, zrozumiane dają siłę, wyparte przyczyniają się do rozwoju cierpienia, chorób… Gdyby ludzie mogli przyjąć, przepuścić przez siebie, pozwolić działać wszystkim emocjom, poczuliby prawdziwą psychiczną siłę. […]

Obrazek

ISBN: 978-83-8095-151-8
Wydanie pierwsze, Kraków 2017, Format B5, Objętość 84 strony, Oprawa miękka, klejona, folia matowa
Poprzednia

Wróć do Literatura



Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika

cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group.
Designed by Vjacheslav Trushkin for Free Forums/DivisionCore.