Forum     Forum - powrót na pocztek forum Portal - powrót na ADHD.org.pl Office Bogdan Mizerski

Pochwały dobre i złe :-))

Moderator: Moderatorzy

biedroneczka33

Awatar użytkownika

Wsparcie

Posty: 129


Rejestracja:
30-03-2005 20:29

Post 06-05-2005 09:27

Pochwały dobre i złe :-))

Pochwały dobre i złe

Tekst Justyna Dąbrowska 04-05-2005
Wbrew pozorom w pochwały trzeba włożyć trochę pracy.

Wszyscy pamiętamy, jak w dzieciństwie bolały nas słowa krytyki, niezrozumienia, jak wygórowane wymagania dorosłych podcinały nam skrzydła. Nie chcemy naszym dzieciom fundować tego samego. Wiemy, że trzeba chwalić i doceniać. Ale nie zawsze wiemy, jak to robić. Dobre słowa, które oferujemy dzieciom, wypowiadamy odruchowo, "bo tak trzeba". I nie rozumiemy, dlaczego maluch nadal czuje się niepewny i zagubiony, dlaczego wciąż wątpi w swoje siły.

Może nasze pochwały spływają po nim jak woda po kaczce, bo... nie daje im wiary. A skoro nie wierzy, to nie dodają mu sił. Jak więc chwalić mądrze i roztropnie? Oto kilka podpowiedzi.

Mów o tym co czujesz

Dzieci chcą wiedzieć, że nas obchodzą, że się nimi przejmujemy, że są dla nas ważne. A wiadomo, że ważni ludzie budzą w nas silne uczucia. Warto mówić o tych, które są pozytywne, bo sam fakt, że mamie albo tacie coś się podoba i wzbudza ich podziw, jest nagrodą.

Zamiast więc odruchowo stwierdzać: "Jaki śliczny rysunek", powiedz: "Podziwiam, jak dobierasz kolory" albo: "Strasznie lubię twoje zamaszyste smoki". Zamiast ogólnikowego: "Jakie ładne było to wasze przedstawienie", powiedz: "Rozsadzała mnie duma, kiedy słuchałam, jak śpiewałaś w przedszkolu".

Patrz tak, żeby widzieć

Kiedy rozradowane dziecko przybiega z mokrym jeszcze malunkiem, nie rzucaj odruchowego: "Bardzo ładne". Poświęć świeżemu dziełu trochę cennego czasu. Odłóż na chwilę swoje zajęcia i przyjrzyj się wnikliwie. Staraj się docenić to, co nowe, inne, ciekawe. Jeśli to kolejna (sześćdziesiąta tego dnia) kartka z gryzmołami, w których nie umiesz dostrzec nic pociągającego - doceń ilość, a nie jakość. Powiedz: "Ale masz dziś zapał do malowania" albo: "Widzę, że lubisz dzisiaj kolor brązowy".

Bądź szczera

Dzieci natychmiast wyczuwają w naszych słowach fałszywe nuty. Zamiast jednak złościć się na nas, obwiniają siebie. Dlatego nieszczere pochwały obracają się przeciwko dziecku. "Tata nie mówi mi prawdy, coś ukrywa. A może nie chce mi powiedzieć, że tak naprawdę wszystko robię źle?" - myśli. Czasem traci zaufanie do kogoś, kto chwali odruchowo. Czuje się lekceważone albo zaczyna uważać, że słowa dorosłych są niewiele warte. Zwłaszcza gdy jest świadkiem, jak mama czy tata gani inne dziecko za to samo.

Dostrzegaj konkrety

Dziecko chce, byśmy doceniali jego osiągnięcia, widzieli, że ono rośnie i się rozwija. Wielką pochwałą jest dostrzeganie nowych umiejętności, których pojawienie się często przyjmujemy jak coś oczywistego. Doceńmy to, że od kilku dni maluch nie potrzebuje pieluchy w nocy, że sam wrzuca brudne spodnie do kosza, że pamięta o myciu zębów albo nauczył się wiązać sznurowadła. Nie czekajmy, aż dziecko samo przyjdzie i poprosi o pochwałę. Wczujmy się w jego sytuację i doceniajmy zwłaszcza to, co wymaga przezwyciężenia słabości, zrobienia czegoś mimo lęku: "Zobacz, jeszcze tydzień temu bałeś się jechać sam na sankach, a dziś zjechałeś z samej góry!".

Bądź tu i teraz

Często wydaje nam się, że nasze dzieci są takie same jak my w dzieciństwie. Nie mieści nam się w głowie, że maluch może mieć zupełnie inny temperament, zdolności, upodobania.

Chwalimy to, za co sami chcieliśmy być chwaleni, nie zważając na to, że dziecku zależy na czymś innym. Tracimy z pola widzenia córkę czy syna, bo mamy przed oczami siebie sprzed dwudziestu lat. Jak dziecko ma się dobrze poznać i uwierzyć w siebie, skoro rodzice dobrze go nie znają?

Nie wmawiaj

Poczucie wartości bazuje na wiedzy, jaką dziecko zdobywa na swój temat. Warto dbać, by była to wiedza adekwatna do możliwości i zdolności malca. Nie chwalmy więc dziecka za to, czego nie cierpi (żeby je "zachęcić"). Jeśli wielokrotnie mówiło nam, że nie znosi lekcji muzyki, nie mówmy: "Jak pięknie grasz na tym flecie". To nie pochwała, to manipulacja.

Wiele problemów emocjonalnych wiąże się z tym, że dziecko stara się być tym, kim nie jest. Wkłada dużo wysiłku, żeby zamienić się w kogoś, kogo rodzice polubią. To prosta droga do nerwicy, dlatego akceptujmy to, co jest, i zapomnijmy o nierealistycznych oczekiwaniach wobec dziecka.

Nie krytykuj

Wielu z nas nieświadomie podcina dzieciom skrzydła, porównując je z innymi, przypisując złe intencje, przesadzając i przyklejając etykiety. Bywamy złośliwi, sarkastyczni, protekcjonalni. Wywołujemy poczucie winy i odbieramy entuzjazm. Łatwiej nam skrytykować, niż docenić.

Jeszcze do niedawna uważano, że dziecku potrzebne są przede wszystkim reprymendy i strofowania. Że wzmacniają i budują charakter, a dobre słowa psują i rozpuszczają. Dziś już wiemy, że to nieprawda. Krytyka, zwłaszcza ta płynąca od najbliższych, rani głęboko i zapada w serce na lata.Potem, w dorosłym życiu, jak echo powracają pełne złości słowa rodziców, którzy woleli mówić "egoista", "samochwała" i "łamaga", zamiast dostrzec to, co wartościowe. Dzieci bardzo chcą myśleć, że rodzice są mądrzy i dobrzy - to daje im poczucie bezpieczeństwa. Ale to też sprawia, że tak łatwo wierzą słowom głupim i złym, które potem utrudniają im dalsze wędrowanie w życiu.

W jaki sposób zachęcać dzieci i dodawać im otuchy

Pochwała pomaga dziecku w budowaniu pozytywnego mniemania o sobie. Zdarza się jednak, że rodzice przesadzają z chwaleniem. Słowa pochwały mają wyrażać podziw i dumę, a nie brzmieć jak puste zwroty, których "rodzice powinni używać". Poniżej podajemy propozycje, które mogą być pomocne.

• Zwracaj uwagę na pozytywne zachowania dziecka i chwal je.

Ale zamiast nieustannie powtarzać: "Jakim jesteś dobrym dzieckiem", powiedz: "Dzisiaj pamiętałaś o odłożeniu książek z powrotem na półkę". Dzięki temu dziecko zauważy, że jego postępowanie jest ważne i że to, co robi, może być pożyteczne.

• Staraj się zauważać poprawę zachowania dziecka.

Na przykład jeżeli maluch ma zwyczaj przepychania się na początek kolejki, a tym razem pamiętał o tym, że należy poczekać, możesz powiedzieć z uśmiechem: "Bardzo się cieszę, że pamiętałeś o tym, żeby poczekać przy zjeżdżalni, gdy zobaczyłeś, że Jaś był pierwszy".

• Używaj słów, które pomogą dziecku zrozumieć, jak zachowuje się w różnych sytuacjach.

"Zauważyłam, że chciałaś grać w inną grę niż Maria, ale zaproponowałaś, aby najpierw zagrać w jej grę, a potem w twoją. Wydaje mi się, że obie dobrze się bawiłyście".

• Zauważaj, doceniaj i nagradzaj starania dziecka.

Gdy wiesz, że włożyło w coś dużo wysiłku, powiedz: "Bardzo się napracowałeś" albo "Widać, że się naprawdę starałaś".

• Wspieraj dobre intencje dziecka. Zamiast mówić:

"Jaka piękna kartka! Jesteś wspaniałym artystą!", powiedz raczej: "Tatuś bardzo się ucieszy, gdy otrzyma od ciebie kartkę z życzeniami powrotu do zdrowia".

• Zachowaj umiar w chwaleniu.

Nadmiar i bezpodstawność pochwał mogą spowodować, że maluch zacznie podważać ich prawdziwość. Pochwały w rodzaju: "Biegasz najszybciej " lub "Jesteś najlepszym artystą" stracą dla niego znaczenie, szczególnie jeżeli wie o tym, że inni biegają szybciej lub potrafią lepiej od niego malować.

• Nie chwal dziecka w sposób, który brzmi jak krytyka:

"Nareszcie pamiętałeś, żeby powiesić płaszcz we właściwym miejscu". Jeżeli dziecko zrobiło coś, co zasługuje na pochwałę, powinna ona być pozytywna.

• Staraj się nie poniżać ani nie obrażać innych, gdy chwalisz dziecko.

Stwierdzeniem: "Ty pomagasz mi dużo lepiej niż twój brat" możesz wzbudzić niezdrową rywalizację wśród rodzeństwa.

Aprobata rodziców pomaga dziecku uwierzyć w siebie

Poczucie własnej wartości to podstawa, na której dzieci budują swój wizerunek. Bardzo ważne jest przekonanie, że jest się chcianym i kochanym. Reszta rozwija się wraz z doświadczeniami. To dzięki nim malec uczy się, kim jest, do czego jest zdolny. Dowiaduje się, że może sprostać wielu sytuacjom, że daje sobie radę. Jeśli jednak dorosły widzi, że w jakiejś dziedzinie dokonał postępu, to dziecko, by siebie docenić, potrzebuje lustra, czyli naszej krzepiącej obecności. Dlatego warto, by kolejnym doświadczeniom malucha towarzyszyła aprobata rodziców - tylko takie połączenie buduje zręby dla tak potrzebnej w życiu dobrej samooceny.




Tekst Justyna Dąbrowska

http://kobieta.gazeta.pl/edziecko/1,54933,2688615.html


i jeszcze jeden ciekawy artykul ..przepraszam jezeli nie w tym temacie wkleilam lub dziale :-((( :twisted:

Aśka

Awatar użytkownika

Pszczółka

Posty: 360


Rejestracja:
19-06-2006 22:21

Lokalizacja: Szczecin

Post 05-04-2007 22:05

To też muszę sobie przypomnieć :)
JOANNA?, MARIUSZ raczej nie ma,MACIEK 15 lat ADHD+zachowania opozycyjno-buntownicze+ dysleksja,dysgrafia, DAWID11 lat ADHD= zachowania opozycyjno-buntownicze+tiki

Wróć do Wychowanie, czyli jak być rodzicem



Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika

cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group.
Designed by Vjacheslav Trushkin for Free Forums/DivisionCore.