[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/bbcode.php on line 488: preg_replace(): The /e modifier is no longer supported, use preg_replace_callback instead
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/bbcode.php on line 488: preg_replace(): The /e modifier is no longer supported, use preg_replace_callback instead
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/bbcode.php on line 488: preg_replace(): The /e modifier is no longer supported, use preg_replace_callback instead
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/bbcode.php on line 488: preg_replace(): The /e modifier is no longer supported, use preg_replace_callback instead
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/bbcode.php on line 488: preg_replace(): The /e modifier is no longer supported, use preg_replace_callback instead
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/bbcode.php on line 488: preg_replace(): The /e modifier is no longer supported, use preg_replace_callback instead
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/bbcode.php on line 488: preg_replace(): The /e modifier is no longer supported, use preg_replace_callback instead
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/bbcode.php on line 488: preg_replace(): The /e modifier is no longer supported, use preg_replace_callback instead
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/bbcode.php on line 488: preg_replace(): The /e modifier is no longer supported, use preg_replace_callback instead
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/bbcode.php on line 488: preg_replace(): The /e modifier is no longer supported, use preg_replace_callback instead
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/bbcode.php on line 488: preg_replace(): The /e modifier is no longer supported, use preg_replace_callback instead
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/bbcode.php on line 488: preg_replace(): The /e modifier is no longer supported, use preg_replace_callback instead
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/bbcode.php on line 488: preg_replace(): The /e modifier is no longer supported, use preg_replace_callback instead
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/bbcode.php on line 488: preg_replace(): The /e modifier is no longer supported, use preg_replace_callback instead
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/bbcode.php on line 488: preg_replace(): The /e modifier is no longer supported, use preg_replace_callback instead
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/bbcode.php on line 488: preg_replace(): The /e modifier is no longer supported, use preg_replace_callback instead
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/bbcode.php on line 488: preg_replace(): The /e modifier is no longer supported, use preg_replace_callback instead
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/bbcode.php on line 488: preg_replace(): The /e modifier is no longer supported, use preg_replace_callback instead
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/bbcode.php on line 488: preg_replace(): The /e modifier is no longer supported, use preg_replace_callback instead
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/bbcode.php on line 488: preg_replace(): The /e modifier is no longer supported, use preg_replace_callback instead
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/bbcode.php on line 488: preg_replace(): The /e modifier is no longer supported, use preg_replace_callback instead
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/bbcode.php on line 488: preg_replace(): The /e modifier is no longer supported, use preg_replace_callback instead
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/bbcode.php on line 488: preg_replace(): The /e modifier is no longer supported, use preg_replace_callback instead
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/bbcode.php on line 488: preg_replace(): The /e modifier is no longer supported, use preg_replace_callback instead
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/bbcode.php on line 488: preg_replace(): The /e modifier is no longer supported, use preg_replace_callback instead
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/bbcode.php on line 488: preg_replace(): The /e modifier is no longer supported, use preg_replace_callback instead
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/bbcode.php on line 112: preg_replace(): The /e modifier is no longer supported, use preg_replace_callback instead
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/bbcode.php on line 112: preg_replace(): The /e modifier is no longer supported, use preg_replace_callback instead
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/bbcode.php on line 112: preg_replace(): The /e modifier is no longer supported, use preg_replace_callback instead
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/bbcode.php on line 112: preg_replace(): The /e modifier is no longer supported, use preg_replace_callback instead
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/bbcode.php on line 112: preg_replace(): The /e modifier is no longer supported, use preg_replace_callback instead
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/bbcode.php on line 112: preg_replace(): The /e modifier is no longer supported, use preg_replace_callback instead
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/bbcode.php on line 112: preg_replace(): The /e modifier is no longer supported, use preg_replace_callback instead
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/bbcode.php on line 112: preg_replace(): The /e modifier is no longer supported, use preg_replace_callback instead
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/bbcode.php on line 112: preg_replace(): The /e modifier is no longer supported, use preg_replace_callback instead
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/bbcode.php on line 112: preg_replace(): The /e modifier is no longer supported, use preg_replace_callback instead
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/bbcode.php on line 112: preg_replace(): The /e modifier is no longer supported, use preg_replace_callback instead
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/bbcode.php on line 112: preg_replace(): The /e modifier is no longer supported, use preg_replace_callback instead
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/functions.php on line 4759: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at [ROOT]/includes/functions.php:3891)
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/functions.php on line 4761: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at [ROOT]/includes/functions.php:3891)
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/functions.php on line 4762: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at [ROOT]/includes/functions.php:3891)
[phpBB Debug] PHP Warning: in file [ROOT]/includes/functions.php on line 4763: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at [ROOT]/includes/functions.php:3891)
Kampania na rzecz ADHD i Zespołu Aspergera • Wyświetl temat - Opinia-orzecz/ Naucz indywid/integrac/wczesne wspomaganie
Forum     Forum - powrót na pocztek forum Portal - powrót na ADHD.org.pl Office Bogdan Mizerski

Opinia-orzecz/ Naucz indywid/integrac/wczesne wspomaganie

Moderator: Moderatorzy

małgosia

Awatar użytkownika

Wsparcie

Posty: 688


Rejestracja:
27-05-2005 16:12

Post 23-12-2005 09:40

Opinia-orzecz/ Naucz indywid/integrac/wczesne wspomaganie

Podstawowym i najczęściej wydawanym przez poradnię dokumentem jest . Nad powstaniem tego dokumentu pracują psycholog, często pedagog, czasem logopeda. Opinia jest pewną wypadkową ich wspólnej pracy. Na całość dokumentu składa się diagnoza i zalecenia.
- W zaleceniach zawarta jest informacja, w jaki sposób nauczyciel może pomóc dziecku w przezwyciężeniu istniejących trudności. - wyjaśnia mgr Anna Kalman, dyrektor Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej nr 3 w Warszawie. - Czy te zalecenia są obligatoryjne? Nauczyciel realizuje z nich oczywiście tyle, ile może. Większość zaleceń jest jednak możliwa do zrealizowania.
Zalecenia dotyczą najczęściej między innymi: ćwiczeń, zajęć korekcyjno-kompensacyjnych, kierowania uwagą ucznia, krótkich poleceń. Dzieci słabo słyszące lub z wadą wzroku otrzymują w opinii wskazanie, że powinny siedzieć blisko nauczyciela - wylicza dyr. Anna Kalman. Warto pamiętać, że zalecenia adresowane są zarówno do szkoły, jak i do rodziców. Wnioski są proste, ujęte dość przejrzyście, tak, żeby osoba nie będąca specjalistą również mogła zrozumieć, o co w nich chodzi. Treść zaleceń omawiana jest z rodzicami i powinna być również przeanalizowana z nauczycielami.
Opinie wydawane przez poradnie psychologiczno-pedagogiczne mogą dotyczyć:
Wczesnego wspomagania rozwoju dziecka;
Wcześniejszego przyjęcia dziecka do szkoły podstawowej lub przeciwnie, odroczenia rozpoczęcia spełniania przez dziecko obowiązku szkolnego;
Pozostawienia ucznia z klasy 1-3 szkoły podstawowej na drugi rok w tej samej klasie;
Gotowości szkolnej dziecka spełniającego obowiązek rocznego przygotowania przedszkolnego poza przedszkolem albo oddziałem przedszkolnym;
Zwolnienia ucznia z nauki drugiego języka obcego;
Objęcia ucznia nauką w klasie terapeutycznej;
Dostosowania wymagań edukacyjnych wynikających z programu nauczania do indywidualnych potrzeb edukacyjnych;

Udzielenia zezwolenia na indywidualny program lub tok nauki;
Przyjęcia ucznia gimnazjum do oddziału przysposabiającego do pracy;
Pierwszeństwa w przyjęciu ucznia z problemami zdrowotnymi do szkoły ponadgimnazjalnej;
Zezwolenia na zatrudnienie młodocianego w celu przyuczenia do wykonywania określonej pracy lub nauki zawodu;
Braku przeciwwskazań do wykonywania przez dziecko pracy lub innych zajęć zarobkowych;
Objęcia dziecka pomocą psychologiczno-pedagogiczną w przedszkolu, w szkole lub placówce wychowawczej.

Część z wymienionych opinii operuje terminem "dostosowanie wymagań edukacyjnych do indywidualnych potrzeb ucznia". To pojęcie nieco kłopotliwe i nauczyciele nie zawsze wiedzą, na czym owo dostosowanie ma polegać. Można zaobserwować, że niektórzy nauczyciele używają zamiennie terminu "obniżenie wymagań".

Czy jest to jednak właściwe?

- Sformułowanie "obniżenie wymagań" nie powinno być już używane - wyjaśnia dyr. Anna Kalman. - Obecnie istnieje podstawa programowa, obejmująca zakres wiadomości realizowanych na każdym poziomie edukacji, nie tylko w szkole masowej, ale i w szkole specjalnej. Oznacza to, że w wypadku danego dziecka należy realizować wyłącznie podstawę i nic poza nią, nie używa się natomiast terminu "obniżenie wymagań".

Czym jest zatem "dostosowanie wymagań"?

Wymagania należy dostosować do indywidualnych potrzeb ucznia, jak jest to ujęte w dokumencie, wszystko więc zależy od danej dysfunkcji, na jaką cierpi dziecko. Dostosowaniem wymagań jest zatem np. zaprzestanie obniżania ocen za błędy ortograficzne w przypadku dziecka z dysleksją, krótkie, lakoniczne polecenia w przypadku dziecka mającego kłopoty z koncentracją uwagi etc.

================================================

jest natomiast dokumentem nieco obszerniejszym, nad którym pracuje i który formułuje cały zespół orzekający. Orzeczenie może dotyczyć potrzeby kształcenia specjalnego lub potrzeby kształcenia indywidualnego danego dziecka. - Ponadto - informuje Anna Kalman - rangę orzeczenia ma również wydawana przez poradnię opinia o wczesnym wspomaganiu rozwoju dziecka. Dotyczy ona dzieci od momentu wykrycia niepełnosprawności do momentu rozpoczęcia przez dziecko nauki w szkole. Opinie o wczesnym wspomaganiu rozwoju są swoistą nowością, obowiązują dopiero od kwietnia 2005 roku.
Orzeczenia wydawane są przez regularnie obradujący zespół orzekający, składający się z psychologa, pedagoga, logopedy, lekarza oraz przewodniczącego zespołu. Orzeczenie zawiera szczegółową diagnozę lekarską, psychologiczną, pedagogiczna i logopedyczną, wnioski z przeprowadzonych badań, zalecenia i uzasadnienie. Za treść orzeczenia bierze odpowiedzialność przewodniczący zespołu. Orzeczenie może być również odmowne.
Zarówno orzeczenie, jak i opinia wydawane są na prośbę rodziców, a na wszystkie badania rodzic musi wyrazić zgodę. - Orzeczenie jest dokumentem bardziej formalnym - wyjaśnia Anna Kalman - za orzeczeniem idzie decyzja, wydawana przez organ prowadzący. Dopiero ta decyzja nadaje moc orzeczeniu, orzeczenie samo w sobie nie ma żadnej mocy sprawczej, bez tej decyzji orzeczenie jest taką samą opinią jak inne dokumenty. Od orzeczenia rodzice mogą się odwołać do kuratora oświaty w trybie 14 dni od daty otrzymania dokumentu.
Ani orzeczenie, ani opinia nie są formalnie obligatoryjne - podkreśla Anna Kalman. Dla szkoły obligatoryjna jest dopiero decyzja organu prowadzącego, idąca w ślad za orzeczeniem. Rodzic ma natomiast prawo w ogóle nie zanieść opinii do szkoły. W przypadku otrzymania orzeczenia np. do kształcenia specjalnego, rodzic również nie ma obowiązku zaprowadzenia dziecka do szkoły specjalnej albo innej placówki, może zdecydować się na zwykłą szkołę rejonową. Oczywiście, nie zdarza się to często, bowiem zarówno orzeczenia, jak i opinie wydawane są na prośbę rodziców i to rodzicom wtedy powinno zależeć, aby zalecenia zawarte w dokumentach były realizowane.
Orzeczeniami wydawanymi przez poradnie psychologiczno-pedagogiczne są orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego oraz orzeczenia o potrzebie kształcenia indywidualnego. W przypadku tego pierwszego w dokumencie powinna się znaleźć informacja o zalecanej formie kształcenia specjalnego: może to być szkoła ogólnodostępna, szkoła integracyjna lub oddział integracyjny, szkoła specjalna lub oddział specjalny, tzw. szkoła życia albo specjalny ośrodek szkolno-wychowawczy. Wszystko zależy od rodzaju schorzenia lub stopnia upośledzenia dziecka. W dokumencie należy również określić warunki realizacji potrzeb edukacyjnych, formy stymulacji, rewalidacji, terapii, usprawniania, rozwijania możliwości lub inne formy pomocy psychologiczno-pedagogicznej.
Orzeczenia o potrzebie nauczania indywidualnego zespół orzekający wydaje na podstawie zaświadczenia o stanie zdrowia ucznia. Również w takim dokumencie należy określić różne możliwe formy nauczania indywidualnego - powinno ono być realizowane w domu, w marginalnych, wyjątkowych sytuacjach może się odbywać z włączaniem do szkoły lub wręcz na terenie szkoły.
Notowała
AGNIESZKA MĄCZYŃSKA-DILIS
Ostatnio zmieniony 12-10-2008 12:10 przez małgosia, łącznie zmieniany 6 razy
"Wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić, aż znajduje się taki jeden, który nie wie, że się nie da, i on to robi." /Albert Einstein/

małgosia

Awatar użytkownika

Wsparcie

Posty: 688


Rejestracja:
27-05-2005 16:12

Post 01-04-2006 08:45

"Wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić, aż znajduje się taki jeden, który nie wie, że się nie da, i on to robi." /Albert Einstein/

małgosia

Awatar użytkownika

Wsparcie

Posty: 688


Rejestracja:
27-05-2005 16:12

Post 19-04-2006 21:50

Jakie przepisy prawne regulują kwestie związane z nauczaniem indywidualnym?

Art. 71b ust. 1a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zmianami) oraz Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 29 stycznia 2003 r. w sprawie sposobu i trybu organizowania indywidualnego nauczania dzieci i młodzieży (Dz.U. Nr 23, poz. 193).

Dla jakich uczniów organizuje się nauczanie indywidualne?
Zgodnie z art. 71b ust. 1a ustawy o systemie oświaty „indywidualnym nauczaniem obejmuje się dzieci i młodzież, których stan zdrowia uniemożliwia lub znacznie utrudnia uczęszczanie do szkoły".
Ta forma nauczania przeznaczona jest dla uczniów poważnie chorych, z ciężkimi urazami, po wypadkach, operacjach itp.
Upośledzenie umysłowe, wady wzroku, słuchu - nawet poważne, nie kwalifikują dziecka do nauczania indywidualnego. Uczeń dotknięty niepełnosprawnością może być nauczany indywidualnie tylko ze względu na chorobę.

Kto wydaje decyzję w sprawie nauczania indywidualnego?
Dyrektor szkoły, do której uczęszcza uczeń. Podstawą wydania decyzji jest „orzeczenie o potrzebie indywidualnego nauczania" wydane przez zespól orzekający działający w publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej lub innej publicznej poradni specjalistycznej oraz wniosek rodziców. Decyzja jest wydawana w porozumieniu z organem prowadzącym szkolę.

Czy organ prowadzący ma prawo nie zgodzić się na prowadzenie nauczania indywidualnego, na przykład ze względu na brak środków finansowych?
Nie. Każde dziecko w wieku do lat 18 musi być objęte jakąś formą realizacji obowiązku szkolnego. Dla dziecka, któremu stan zdrowia uniemożliwia lub znacznie utrudnia uczęszczanie do szkoły, taką formą jest właśnie nauczanie indywidualne. Natomiast uczeń pełnoletni ma zagwarantowane prawo do nauki.

W jakim tygodniowym wymiarze godzin powinno być prowadzone nauczanie indywidualne. Czy regulują to jakieś przepisy?§3 ww. rozporządzenia stanowi, że tygodniowy wymiar godzin indywidualnego nauczania wynosi:
1. Dla uczniów zerowego etapu edukacyjnego (klasy wstępnej) – od 4 do 6 godzin;
2. Dla uczniów klas I – III szkoły podstawowej – od 6 do 8 godzin;
3. Dla uczniów klas IV – VI szkoły podstawowej – od 8 do 10 godzin;
4. Dla uczniów gimnazjum – od 10 do 12 godzin;
5. Dla uczniów szkół ponadpodstawowych i ponadgimnazjalnych – od 12 do 16 godzin.
Religia/etyka oraz indywidualne zajęcia rewalidacyjne (realizowane obowiązkowo z uczniem posiadającym orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego) nie mogą być prowadzone w ramach minimalnej (dolnej „widełkowej”) liczby godzin przewidzianej dla danego etapu edukacyjnego.

Czy uczeń nauczany indywidualnie może być zwolniony z części przedmiotów, np. plastyki, religii, języka obcego, informatyki (technologii informacyjnej) ?
Uczeń może być zwolniony z wychowania fizycznego i informatyki (technologii informacyjnej) - na ogólnych zasadach oraz z nauki drugiego obowiązkowego języka obcego (dotyczy ucznia z wadą słuchu lub z głęboką dysleksją – §9 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 7 września 2004 r. w sprawie warunków i sposobu oceniania klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania egzaminów i sprawdzianów w szkołach publicznych.. Pozostałe przedmioty ujęte w szkolnym planie nauczania dla danej klasy muszą być realizowane, oczywiście proporcjonalnie do ogólnej liczby godzin nauczania indywidualnego. Uczeń musi być z tych przedmiotów oceniony. Jest to podstawa do klasyfikacji i uzyskania promocji.
Nie należy lekceważyć takich przedmiotów jak plastyka i muzyka. Dla dziecka chorego mają one szczególne walory terapeutyczne.
§3 ust. 5 rozporządzenia w sprawie sposobu i trybu organizacji indywidualnego nauczania dzieci i młodzieży stanowi, że „Dyrektor szkoły, na wniosek nauczyciela prowadzącego zajęcia indywidualnego nauczania może zezwolić na odstąpienie od realizacji niektórych treści nauczania objętych obowiązkowymi zajęciami edukacyjnymi, stosownie do możliwości psychofizycznych ucznia i warunków organizacyjnych nauczania”.

Jakie kwalifikacje powinni posiadać nauczyciele uczący dziecko zakwalifikowane do indywidualnego nauczania?Właściwe dla danego typu szkoły i realizowanych zajęć edukacyjnych.

Jak postąpić w sytuacji, gdy w szkole brak odpowiednio przygotowanego nauczyciela z zakresu pedagogiki specjalnej, który poprowadziłby nauczanie indywidualne dziecka zakwalifikowanego jednocześnie do kształcenia specjalnego?
Należy wyczerpać wszystkie możliwości pozyskania takiego nauczyciela. Dobrym sposobem jest zwrócenie się do najbliższej szkoły specjalnej, która ma wiedzę na temat pedagogów specjalnych, poszukujących pracy. Wyjściem jest także zawarcie umowy z nauczycielem ze szkoły specjalnej.
Zatrudnienie nauczyciela specjalisty jest bezwzględnie konieczne w przypadku organizowania nauczania indywidualnego dla ucznia upośledzonego w stopniu umiarkowanym lub znacznym albo indywidualnych zajęć rewalidacyjno-wychowawczych dla dziecka upośledzonego w stopniu głębokim. Nawiasem mówiąc byłoby wskazane, aby w każdej szkole był co najmniej jeden nauczyciel z przygotowaniem z zakresu pedagogiki specjalnej.

Jaki program należy realizować z dzieckiem nauczanym indywidualnie?
W nauczaniu indywidualnym nauczyciel ma swoisty komfort. Może bowiem realizować program w pełni dostosowany do indywidualnych możliwości
ucznia. Musi uwzględnić poziom rozwoju intelektualnego oraz właściwą podstawę programową. Uczniów z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim oraz dzieci z normą intelektualną obowiązuje ta sama podstawa („Podstawa programowa kształcenia ogólnego dla szkól podstawowych i gimnazjów"), natomiast dzieci z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym lub znacznym „Podstawa programowa kształcenia ogólnego dla uczniów z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym lub znacznym w szkołach podstawowych i gimnazjach” (Dz.U. z 2002 r. Nr 51. poz. 458, ze zmianami). Nauczyciel uczący dziecko chore musi także uwzględnić wpływ choroby na funkcjonowanie w sterze społecznej i emocjonalnej oraz warunki organizacyjne.

Gdzie powinno się odbywać nauczanie indywidualne, w domu czy w szkole?
Zgodnie z §2 ust.4 ww. rozporządzenia „Zajęcia w ramach indywidualnego nauczania prowadzi się w miejscu pobytu ucznia, w szczególności w domu rodzinnym, specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym lub w placówce opiekuńczo-wychowawczej”. Jednakże „W celu pełnego osobowego rozwoju uczniów objętych indywidualnym nauczaniem oraz ich integracji ze środowiskiem rówieśników, dyrektor szkoły w miarę posiadanych możliwości, uwzględniając stan zdrowia dzieci, organizuje im uczestniczenie w życiu szkoły, np. w uroczystościach okolicznościowych”.
Niedopuszczalna jest natomiast sytuacja, gdy dziecko regularnie uczęszcza na lekcje oraz jest „douczane indywidualnie" w ramach przyznanego mu nauczania indywidualnego.

Co robić, gdy rodzice dziecka nie życzą sobie wizyt nauczycieli w domu?
Nauczanie indywidualne odbywa się na życzenie rodziców. To oni występują z wnioskiem do poradni psychologiczno-pedagogicznej o wydanie orzeczenia o potrzebie indywidualnego nauczania, przedkładają zaświadczenie lekarza – specjalisty o chorobie dziecka. Na ich wniosek dyrektor szkoły organizuje indywidualne nauczanie w oparciu o obowiązujące przepisy. Jeżeli rodzice nie życzą sobie by nauczyciele przychodzili do domu aby uczyć chore dziecko, to należy domniemywać, że nie zdają sobie sprawy z tego czym jest indywidualne nauczanie. Rodzice powinni być informowani o sposobie organizacji indywidualnego nauczania – przez poradnię psychologiczno-pedagogiczna i przez szkołę, wówczas ich decyzje będą w pełni świadome.

W jaki sposób należy dokumentować zajęcia z dzieckiem nauczanym indywidualnie?
Zgodnie z §11 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 19 lutego 2002 r. w sprawie sposobu prowadzenia przez publiczne przedszkola, szkoły i placówki dokumentacji przebiegu nauczania, działalności wychowawczej i opiekuńczej oraz rodzajów tej dokumentacji (Dz. U. Nr 23 poz. 225 oraz z 2003 r. Nr 107, poz. 1003) w przypadku ucznia nauczanego indywidualnie szkoła/przedszkole prowadzą odrębny dla każdego ucznia/wychowanka dziennik indywidualnego nauczania”. Dziecko nauczane indywidualnie pozostaje uczniem konkretnej klasy – powinno więc być wpisane do dziennika lekcyjnego (z odpowiednią adnotacją). Do tego dziennika należy wpisać ustalone dla ucznia oceny końcoworoczne (semestralne) oraz ocenę z zachowania.
Pozostała dokumentacja prowadzona jest analogicznie jak w stosunku do innych uczniów. Dotyczy to również wydawania świadectw.

Co to są indywidualne zajęcia rewalidacyjno-wychowawcze? Czy organizuje się je na tych samych zasadach jak indywidualne nauczanie?
Zajęcia rewalidacyjno-wychowawcze są formą realizacji obowiązku szkolnego przez dzieci i młodzież z upośledzeniem umysłowym w stopniu głębokim.
Mogą one być prowadzone w formie indywidualnej lub zespołowej.
Organizację tych zajęć regulują odrębne przepisy: Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 stycznia 1997 r. w sprawie zasad organizowania zajęć rewalidacyjno-wychowawczych dla dzieci i młodzieży upośledzonych umysłowo w stopniu głębokim (Dz. U. Nr 14, poz. 76).
Określony w §9 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia wymiar godzin (2 godzin dziennie na zajęciach indywidualnych) jest obligatoryjny.
Zajęcia te może prowadzić wyłącznie nauczyciel posiadający kwalifikacje z zakresu oligofrenopedagogiki.
Sposób organizowania tych zajęć jest analogiczny jak w przypadku nauczania indywidualnego..

Opracowanie Maria Rusin – st. wizytator Kuratorium Oświaty w Rzeszowie, zgodnie ze stanem prawym na dzień 20 stycznia 2006 r.
http://www.ko.rzeszow.pl/artykul.php?id=197&idg=4&idp=0

http://www.kuratorium.gda.pl/index.php?c=208
"Wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić, aż znajduje się taki jeden, który nie wie, że się nie da, i on to robi." /Albert Einstein/

małgosia

Awatar użytkownika

Wsparcie

Posty: 688


Rejestracja:
27-05-2005 16:12

Post 23-04-2006 18:50

Organizacja pracy w klasie integracyjnej

Szeroko rozumiana integracja jest obecnie problemem politycznym, społecznym, jednostkowym. Ludzkość odczuwa ciężar różnych podziałów i tęskni za zjednoczeniem, współpracą i zgodą. W słowniku wyrazów obcych czytamy, że „integracja jest to proces tworzenia całości z części, zespalanie się elementów w całość, integracja – proces dostosowywania się do siebie ludzi w grupie oraz pozytywny skutek tego procesu wyrażający się w powstaniu jakiegoś systemu społecznego”.

W latach siedemdziesiątych dwudziestego wieku Aleksander Hulek upowszechnił pojęcie integracyjnego systemu kształcenia i wychowania, który polega na „maksymalnym włączeniu dzieci i młodzieży z odchyleniami od normy do zwykłych szkół i innych placówek oświatowych, umożliwiających im – w miarę możliwości – wzrastanie w gronie zdrowych rówieśników. Jednostkom zaś przebywającym w zakładach opiekuńczych stara się zapewnić jak najczęstsze kontakty z zewnętrznym środowiskiem społecznym”. Pojęcie integracja „wyraża się w takim wzajemnym stosunku pełno i niepełnosprawnych, w którym respektowane są te same prawa i w którym stwarzane dla grup identyczne warunki maksymalnego, wszechstronnego rozwoju”.

Podstawowym sposobem realizowania idei integracji w edukacji jest tworzenie klas integracyjnych w szkołach masowych. Klasa integracyjna jest formą edukacji stworzoną w celu włączenia dzieci niepełnosprawnych w społeczność dzieci pełnosprawnych, a tym samym rozwinięcia między tymi dziećmi pozytywnych więzi emocjonalno-społecznych. W takiej klasie liczebność nie powinna przekraczać 20 uczniów. Stosunek ilościowy między uczniami zdrowymi a niepełnosprawnymi powinien być elastyczny w zależności od stopnia i rozwoju niedomagań. Nie powinno być więcej niż pięcioro dzieci o słabszej kondycji, ale nie mniej niż dwoje. Klasę integracyjną prowadzi dwóch nauczycieli, w tym jeden z przygotowaniem ogólnym, a drugi – specjalnym. Pedagog ogólny realizuje ramowe treści, natomiast pedagog specjalny dostosowuje zakres treści do możliwości dziecka niepełnosprawnego.

O skuteczności systemu kształcenia integracyjnego decyduje wiele czynników, związanych z procesem wychowania i nauczania.
Aby mówić o pełnej integracji, należy tak zorganizować pracę w klasie, aby dziecko niepełnosprawne było pełnoprawnym członkiem grupy i nie czuło się izolowane. Jest to możliwe tylko wtedy, gdy zajęcia są tak zorganizowane, by dzieci te w jak największym zakresie mogły brać udział w tym, co robią koledzy, co nie jest łatwe przy pracy z dużą grupą dzieci.
Specyfika klasy integracyjnej polega przede wszystkim na różnorodności grupy – dzieci o zróżnicowanych potrzebach edukacyjnych., oraz jednoczesnej obecności i pracy dwóch pedagogów.
Biorąc pod uwagę różnorodne potrzeby edukacyjne dzieci pedagog specjalny powinien na początku roku szkolnego zaplanować indywidualny tok nauczania dla każdego dziecka niepełnosprawnego. Tematyka zajęć powinna być ustalona na dłuższe okresy. Pedagog specjalny tak planuje pracę dzieci niepełnosprawnych, aby mogły one jak najwięcej skorzystać z lekcji, pracować z całą klasą, planuje także treści, ćwiczenia indywidualne dla każdego z nich, dostosowane do ich poziomu rozwoju i możliwości. Idealnie byłoby, gdyby były to te same zadania i ćwiczenia, które wykonuje klasa, tylko odpowiednio zmodyfikowane. Nie można mówić o pełnej integracji, gdy dzieci niepełnosprawne zajmują się innym tekstem lub wykonują inne ćwiczenia niż pozostali uczniowie.
Aby nauczanie w klasie integracyjnej zaspokajało potrzeby wszystkich uczniów, działania nauczycieli muszą być wspólnie zaplanowane, powinny się uzupełniać. Uwaga nauczyciela prowadzącego nie powinna skupiać się na dzieciach zdrowych, jego zadaniem jest też aktywizowanie uczniów niepełnosprawnych. Także praca nauczyciela wspierającego powinna iść w kierunku naprowadzania uwagi tych uczniów na tok zajęć, na wspomaganiu ich zarówno podczas pracy grupowej, jak i indywidualnej. Praca ta winna być tak zorganizowana, aby nikt nikomu nie przeszkadzał. Bardzo ważna jest umiejętność współpracy między dwoma pedagogami, szczerość, otwartość, czy – niezbędny często kompromis.

Nauka w klasie integracyjnej jest dla większości dzieci pierwszym kontaktem z dziećmi niepełnosprawnymi, dlatego też trzeba ułatwić im poznanie się wzajemne, zrozumienie i zaakceptowanie indywidualnych różnic. Należy uświadamiać dzieciom, że każdy z nas jest inny, ma prawo być inny, że nikt nie jest idealny i wolny od ograniczeń. Jednocześnie należy też ukazywać dzieciom dobre strony każdego, nauczyć cieszyć się z małych postępów czy sukcesów.

Kształtowanie prawidłowych relacji, stosunków między wszystkimi dziećmi, zintegrowanie klasy jest chyba najtrudniejszym zadaniem i wyzwaniem dla nauczycieli pracujących w klasach integracyjnych. Powinien to być proces ciągły, zaplanowany, a nie doraźne, krótkotrwałe działania. Równie ważne, a może ważniejsze niż nauczanie jest więc odpowiednie wychowanie dzieci tak, by były przygotowane do życie we współczesnym społeczeństwie.
Teoretyczne założenia funkcjonowania klasy integracyjnej są ze wszech miar godne pochwały. Idea wspólnego przebywania dzieci niepełnosprawnych z pełnosprawnymi, wspólnej nauki, zabawy, wspólnego przeżywania radości i smutków, porażek i sukcesów, wspólnego rozwiązywania codziennych problemów jest godna naśladowania i wydawać by się mogło, że jest receptą na unormowanie sytuacji dzieci, osób niepełnosprawnych w społeczeństwie. Niestety, codzienna praca w klasie integracyjnej pokazuje, że teorię często trudno jest zastosować w praktyce, że integracja nie zawsze jest możliwa, że niektóre założenia są trudne, a czasem nawet niemożliwe do zrealizowania.
Problemy pojawiają się już przy naborze dzieci do klasy integracyjnej. Nie wszyscy rodzice dzieci zdrowych zgadzają się, by ich dziecko uczęszczało do jednej klasy z dziećmi niepełnosprawnymi. Obawy ich wynikają z różnych pobudek, często jednak są efektem braku wiadomości na temat funkcjonowania dzieci o specyficznych potrzebach edukacyjnych lub wyrazem troski o własne dziecko –rodzice często uważają, że poziom nauczania w klasie integracyjnej jest niższy niż w innych klasach.
Kolejnym problemem jest dobór do klasy integracyjnej dzieci niepełnosprawnych. Często są one kierowane odgórnie i nikt się nie zastanawia nad tym, czy dwoje dzieci z lekką niepełnosprawnością intelektualną, dziecko niedowidzące, poruszające się na wózku inwalidzkim, dziecko autystyczne oraz dziecko z dużymi zaburzeniami sfery emocjonalnej mogą z powodzeniem funkcjonować w tej samej klasie. U dzieci tych często występują niepełnosprawności sprzężone. Każde z nich wymaga w zasadzie bez przerwy indywidualnej pomocy przy wykonywaniu wszystkich zadań, a nauczyciel wspomagający jest jeden.
Codzienna praca w klasie integracyjnej jest bardzo trudna. Zaplanowanie tematyki zajęć z wyprzedzeniem jest możliwe i jak najbardziej wskazane. Nauczyciele, wiedząc czego w najbliższym czasie będą uczyć, czym się będą zajmować dzieci, mogą zawczasu przygotowywać i gromadzić potrzebne pomoce, materiały. Także zainteresowani rodzice, zarówno dzieci pełno, jak i niepełnosprawnych mogą zorientować się, czego nauczyciele mogą i będą od dziecka wymagać, mogą ukierunkować indywidualną pracę z nim. Bardzo trudne, a czasem niemożliwe jest wcześniejsze zaplanowanie wszystkich ćwiczeń, zadań, zabaw, sytuacji. Nie byłoby wtedy miejsca na spontaniczność, na inicjatywę dzieci w organizowaniu przebiegu procesu edukacyjnego. Często zdarza się tak, że jakiś pomysł przyjdzie nauczycielowi do głowy w ostatniej chwili i nie ma szans, okazji uzgodnienia tego z nauczycielem wspierającym. Czy rezygnować wtedy z tego pomysłu tylko dlatego, że nie był zaplanowany i omówiony wcześniej? Myślę, że wyjściem z sytuacji byłaby elastyczność nauczyciela – pedagoga specjalnego.
W klasie integracyjnej często znajduje się kilkoro dzieci, realizujących indywidualny program nauczania. Pracując w takiej klasie często obserwuję kilka niekorzystnych zjawisk z tym związanych. Przede wszystkim – skoro jest to indywidualny tok, wymaga indywidualnego podejścia do dziecka. Nauczyciel prowadzący przygotowuje i objaśnia wykonanie zadania uczniom zdrowym. Zanim nauczyciel wspierający dotrze do każdego dziecka niepełnosprawnego z przygotowanym dla niego zadaniem, tracą oni dużą część zajęć na czekanie. Poza tym często nie potrafią oni samodzielnie zadania wykonać, potrzebują stałej obecności, pomocy nauczyciela. Pomocy, kontroli uwagi potrzebują też uczniowie zdrowi. Uczniowie zdolniejsi wymagają także indywidualnego podejścia, dodatkowych zadań, o podwyższonym stopniu trudności. Przy tak dużym zróżnicowaniu poziomów, zadań trudno o to, by wszyscy w pełni korzystali z zajęć. Często tracą uczniowie najsłabsi, właśnie niepełnosprawni, którzy najczęściej nie potrafią samodzielnie pracować, Takich uczniów w klasie, w której uczę jest czworo. Oczywiście, dużo zależy od wykształcenia, doświadczenia, elastyczności i intuicji nauczycieli, od ich umiejętności organizowania pracy, są jednak takie sytuacje, w których mimo najszczerszych chęci trudno jest pomóc wszystkim tak, jak by się chciało. Poza tym jednoczesne objaśnianie ćwiczeń i zadań przez dwóch nauczycieli różnym grupom dzieci sprowadza się często do tego, że sobie nawzajem przeszkadzają, nawet jeżeli starają się mówić cicho. Często też dzieci głośno rozmawiają, komentują z nauczycielami wykonywane zadanie, przeszkadzają innym w skupieniu się, co może odbijać się niekorzystnie na wynikach nauczania dzieci.
Nasuwa się pytanie, czy możliwa jest pełna realizacja kilku indywidualnych programów nauczania w jednej sali lekcyjnej, w tym samym czasie? Coraz częściej zastanawiam się nad tym, czy sytuacja taka przynosi więcej korzyści czy szkód dla dzieci.

Kolejnym problemem, związanym z pracą w klasie integracyjnej jest właśnie współpraca dwóch pedagogów. Dobrze byłoby, gdyby nauczyciel prowadzący miał wpływ na decyzję, z kim będzie w klasie współpracował, aby miał możliwość wcześniejszego poznania tej osoby. Aby klasa integracyjna funkcjonowała naprawdę dobrze, nauczyciele muszę być dla siebie równorzędnymi partnerami, muszą nawzajem doceniać i uznawać swoje kompetencje. Bardzo ważne jest, by zgadzali się pod względem osobowościowym, by potrafili się porozumieć, dogadać. Tylko wtedy, gdy nauczyciele będą się akceptować, gdy ich działania, poglądy na nauczanie i wychowanie będą spójne i wzajemnie akceptowane, ich praca będzie współdziałaniem we wszystkich dziedzinach, a nie tylko wspólną obecnością na zajęciach, w klasie.
Często jednak jest tak, że osoby mające ze sobą współpracować przez cały rok lub dłużej poznają się dopiero w pierwszym dniu nauki w szkole i nawet, gdy różnią się pod względem osobowości, poglądów, kompetencji, stylu pracy, są w pewnym sensie na siebie skazane. Niemożność czy nieumiejętność porozumienia się w takim przypadku może źle wpływać na niektóre aspekty funkcjonowania klasy, na wyniki nauczania dzieci.

Starałam się obiektywnie przedstawić codzienność funkcjonowania klasy integracyjnej ze swojego punktu widzenia, biorąc pod uwagę własne doświadczenia. Rzeczywistość często weryfikuje piękne i godne pochwały założenia integracji, funkcjonowania klas integracyjnych.
Oczywiście są zajęcia, sytuacje w klasie kiedy wspólne przebywanie, wspólna praca jak najbardziej służy integracji. Dzieci bardzo chętnie razem śpiewają. Dzieci upośledzone często maja dobrą pamięć mechaniczną, szybko uczą się piosenek, przez co są doceniane przez innych. Dzieci integrują się podczas wspólnego wykonywania prac plastycznych, gdy każdy wnosi swój wkład pracy na miarę swoich możliwości, gdy spontanicznie angażują się w wykonywanie prac zapominając o tym, co ich dzieli, bo łączy ich wspólny cel. Integracji służą też wspólne wycieczki, spacery, zabawy na boisku czy gry w klasie. Wtedy okazuje się, że wszyscy mogą być równorzędnymi partnerami, że potrafią się bawić, współdziałać czy pomagać sobie wzajemnie. Takie doświadczenia, sytuacje dodają chęci do pracy, dają nadzieje, że ta niełatwa praca, jaką jest prowadzenie klasy integracyjnej, codzienne zmaganie się z licznymi trudnościami ma sens, że nawet jeżeli dzieci niepełnosprawne nie nauczą się tego wszystkiego, co są w stanie opanować dzieci zdrowe, to może nauczą się czegoś innego – poznają prawdziwe życie, będą mogły w miarę swoich możliwości w nim uczestniczyć.

MARIA FILIP
nauczyciel nauczania początkowego


Bibliografia
1. „Słownik wyrazów obcych” PWN, Warszawa 1995
2. „Zacznijmy razem. Dzieci specjalnej troski w szkole podstawowej” WSiP S.A.,
3. Warszawa 2001
4. „Wychowanie i nauczanie integracyjne. Nowe doświadczenia”, Jadwiga Bogucka, Małgorzata Kościelska, Warszawa 1996
5. „Pedagogika rewalidacyjna” Aleksander Hulek, PWN, Warszawa 1980
http://www.tworzywo.org.pl/new/bibliote ... klasie.doc
"Wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić, aż znajduje się taki jeden, który nie wie, że się nie da, i on to robi." /Albert Einstein/

małgosia

Awatar użytkownika

Wsparcie

Posty: 688


Rejestracja:
27-05-2005 16:12

Post 30-04-2006 09:20

10 pytań o szkołę integracyjną.

1. Integracja w szkole. Na czym polega to zjawisko?
Integracyjny system kształcenia i wychowania polega na maksymalnym włączeniu dzieci i młodzieży niepełnosprawnej do placówek umożliwiających im dorastanie i naukę w gronie zdrowych rówieśników. W Europie w latach 60., a w Polsce dopiero w 90. zaczęły powstawać przedszkola, szkoły podstawowe, a później gimnazja integracyjne bądź z oddziałami integracyjnymi.

2. Z jakimi schorzeniami dzieci trafiają do klas integracyjnych?

Szkoły, które opowiadają się za pełną integracją włączają do klas uczniów z różnymi rodzajami niepełnosprawności. W ostatnich latach zmniejsza się liczba dzieci poruszających się na wózkach. Najliczniejsze są dwie grupy dzieci: niepełnosprawne intelektualnie, a wśród nich dzieci z pogranicza upośledzenia i z upośledzeniem lekkim i umiarkowanym oraz dzieci z zaburzeniami w zachowaniu (liczna grupa dzieci z ADHD) oraz zaburzeniami słuchu i wzroku oraz przewlekle chore.

3. Czy w jednej klasie są dzieci z tym samym schorzeniem?
Dobieramy klasy tak, aby byli w nich uczniowie z różnymi rodzajami schorzeń. Nie tworzymy enklaw dla dzieci na wózkach czy dzieci z niedosłuchem. To zaprzeczałoby idei integracji.
Na 530 uczniów naszej szkoły - podstawowej i gimnazjum - 99 to dzieci niepełnosprawne. Liczba uczniów w klasie integracyjnej wynosi od 15 do 20, w tym jest 3-5 niepełnosprawnych.

4. Czy program nauczania w klasach integracyjnych różni się od tego w klasach zwykłych?
Nie ma różnic w jakości nauczania, ale w sposobie. W klasie integracyjnej pracuje bowiem dwóch nauczycieli. Pierwszy - przedmiotowy oraz pedagog wspomagający, którego zadaniem jest dostosowanie form i metod pracy do potrzeb i możliwości uczniów niepełnosprawnych.

5. Jakie zajęcia wspomagające oferuje szkoła uczniom niepełnosprawnym?
Dzieci niepełnosprawne przychodzą do szkoły z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego, które zawiera zalecenia do objęcia ich różnymi formami wspomagania. Prowadzimy: terapię motoryki ręki, matematyczną, usprawnianie mowy, terapię integracji sensorycznej, zajęcia korekcyjno-kompensacyjne i rehabilitację ruchową.

6. Czy między dziećmi zdrowymi a niepełnosprawnymi często wybuchają konflikty?
Utarczki, przepychanki, kłótnie zdarzają się w każdej klasie. Jeśli nasila się agresja, rozmawiamy z rodzicami, stwarzamy możliwość uzyskania porady u terapeuty albo psychologa dziecięcego.

7. Czy dzieci niepełnosprawne domagają się ulgowego traktowania?
Każde dziecko - sprawne czy nie - szuka czasem sposobu na nieodrabianie lekcji czy "wywinięcie" się od klasówki. Bywa, że dzieci niepełnosprawne przyjmują postawę roszczeniową, licząc na ulgowe traktowanie. Współpracujemy i w tym zakresie z rodzicami, aby przesadnie nie wyręczali swoich pociech, uczyli je samodzielności, umiejętności proszenia i dziękowania za pomoc.

8. W jaki sposób szkoła jest przystosowana do przyjęcia uczniów niepełnosprawnych?
Merytorycznie - wszyscy nasi nauczyciele zostali przeszkoleni w metodach nauczania w klasach integracyjnych z dziećmi z różnymi rodzajami niepełnosprawności. Technicznie - zamontowaliśmy podnośnik, windy, drzwi do szatni na fotokomórkę, toalety dla dzieci niepełnosprawnych ruchowo. Medycznie i higienicznie - oprócz psychologa i pielęgniarki, zatrudniliśmy panią, do opieki nad dziećmi niepełnosprawnymi podczas ich wizyt w łazience.

9. W jaki sposób, oprócz integracyjnego nauczania, Państwa szkoła realizuje hasło integracji?
Stworzyliśmy wiele kół zainteresowań, gdzie wszystkie chętne dzieci mogą rozwijać swoje pasje (koła przyrodnicze, matematyczne, chemiczne, fizyczne i inne). Nasi niepełnosprawni uczniowie biorą udział w zawodach sportowych, cotygodniowych zajęciach tańca integracyjnego oraz na pływalni. Mamy własny bus przystosowany do przewozu uczniów niepełnosprawnych, który prócz dowozu do szkoły, umożliwia wspólne wyjścia do kina, teatru czy na basen z kolegami z klasy.

10. Czy rodzice chętnie umieszczają swoje dzieci w klasach integracyjnych?
Rodzice dzieci niepełnosprawnych w takich klasach widzą szansę na rozwój intelektualny i emocjonalny dziecka. Wątpliwości mają czasem rodzice dzieci sprawnych. Boją się niższego poziomu nauczania, faworyzowania dzieci niepełnosprawnych, a wysługiwania się zdrowymi. Obawy rozwiewamy, wskazując zalety systemu: budowanie wzajemnej tolerancji, empatii i asertywności, pomaganie sobie w przełamywaniu słabości i ograniczeń, naukę rozwiązywania konfliktów.

Na pytania odpowiadały: Dyrektor Ewa Furmańska oraz Wicedyrektor Katarzyna Gerald-Rychlewska
Z Zespołu Szkół Nr 69 z Oddziałami Integracyjnymi w Warszawie, ul. Drewniana 8

Opracowanie: Magdalena Gajda
Źródło: INTEGRACJA 1/2005
Data opublikowania dokumentu: 2005-08-26, 11.06

http://www.niepelnosprawni.info/ledge/x/13586
"Wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić, aż znajduje się taki jeden, który nie wie, że się nie da, i on to robi." /Albert Einstein/

małgosia

Awatar użytkownika

Wsparcie

Posty: 688


Rejestracja:
27-05-2005 16:12

Post 04-06-2006 05:44

Ostatnio zmieniony 04-06-2006 14:54 przez małgosia, łącznie zmieniany 1 raz
"Wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić, aż znajduje się taki jeden, który nie wie, że się nie da, i on to robi." /Albert Einstein/

małgosia

Awatar użytkownika

Wsparcie

Posty: 688


Rejestracja:
27-05-2005 16:12

Post 04-06-2006 06:02

Materiały szkoleniowe Katowice, 4 stycznia 2005 r.Opracowanie: Jolanta Dębicka Gimnazjum nr 7 Daleka 2, 41-811 Zabrze Lider Programu ORTOGRAFFITI: Katarzyna Drzewiecka-Tymkiewicz


TEMAT: .

Diagnoza dysleksji rozwojowej powinna być przygotowana w okresie nauczania początkowego, lecz nie na podstawie jednorazowej wizyty. Wskazana jest wnikliwa ocena efektów samokształceniowej lub terapeutycznej pracy ucznia. Postępowanie diagnostyczne powinno być elastyczne a narzędzia diagnozy dobrane do hipotez.

Zadania diagnostyczne to udzielenie odpowiedzi na pytania:
• czy trudno ci ucznia w nauce czytania i pisania mają podłoże rozwojowe,
• które funkcje psychomotoryczne ucznia trzeba wspierać działaniami terapeutycznymi,
• jak motywować ucznia do wysiłku związanego z udziałem w zajęciach terapii pedagogicznej,
• jak pomóc uczniowi w realizacji jego planów, zainteresowań i zamierzeń oraz przezwyciężeniu emocjonalnych barier w rozwoju. Aby postawić dobrą diagnozę należy:
• zebrać dane o problemach rozwojowych dziecka,
• wykluczyć inne nie specyficzne trudności w uczeniu się (wada wzroku, słuchu, narządu ruchu, niepełnosprawność umysłową, problemy emocjonalne, zaniedbania wychowawcze),
• określić obszary nasilonych trudności ucznia (niepowodzenia w czytaniu i pisaniu, trudne do przewidzenia błędy w pisowni, trudno ci w innych zakresach, np. w zapisie liczb, w orientacji na mapie,
• określić obszary dobrego funkcjonowania, zainteresowa i dla ucznia,
• stwierdzić rozbieżności między możliwościami ucznia (poziom rozwoju poznawczegow normie) a jego wynikami w uczeniu się.

Wstępnych informacji o problemie ucznia dostarczają : informacje ze szkoły, wniosek rodziców, zeszyty i prace klasowe – bieżce i z wcześ niejszych lat nauki, dokumentacja z pracy terapeutycznej, opinia poprzednich badań .
Bardzo ważne to przeprowadzenie z rodzicami wywiadu na temat. wczesnego rozwoju dziecka ze szczególnym uwzględnieniem sprawności motorycznej, mowy, rozwoju emocjonalno-społecznego, stanu zdrowia, wzroku, słuchu. Należy zdobyć dane o sytuacji rodzinnej, jaki jest stosunek rodziców do problemów w uczeniu się, jak przebiega nauka w szkole, jakie są zainteresowania, zamiłowania dziecka.Wskazana jest również rozmowa z samym uczniem.

Opinia poradni powinna zawierać:
• oznaczenie poradni wydającej opinię,
• imię i nazwisko dziecka, którego dotyczy opinia, datę i miejsce jego urodzenia oraz miejsce zamieszkania, a w przypadku ucznia – równie nazwę i adres szkoły oraz oznaczenie klasy, do której uczeń uczęszcza,
• stanowisko poradni w sprawie, której dotyczy opinia oraz szczegółowe jego uzasadnienie,
• wskazanie odpowiedniej formy pomocy, w szczególności pomocy psychologiczno-pedagogicznej udzielanej w przedszkolu, szkole lub placówce, stosownie do potrzeb oraz szczegółowe uzasadnienie wskazanej formy pomocy.Opinia stwierdzająca dysleksję rozwojową powinna zawierać:
• rozpoznanie specyficznych trudności w pisaniu i czytaniu – dysleksja rozwojowa,dysgrafia, dysortografia,
• uzasadnienie rozpoznania dysleksji rozwojowej ze wskazaniem niskich osiągnięć şucznia znacząco odbiegających od oczekiwanych (np. słaba technika czytania, wolne tempo czytania, czytanie z wysiłkiem i bez zrozumienia, w pisaniu nasilone, typowe błędy itp.) przy normalnym rozwoju umysłowym i podejmowanych próbach (informacja – ile razy i kiedy uczeń był badany, terapia pedagogiczna, udokumentowana praca własna) z efektami niewspółmiernymi do wysiłku ucznia.



DEFICYTY ROZWOJOWE – inaczej dysfunkcje, parcjalne lub fragmentaryczne zaburzenia rozwoju psychomotorycznego – opóźnienie rozwoju psychomotorycznego, wolniejsze tempo rozwoju określonych funkcji. (Reakcje psychomotoryczne – reakcje ruchowe związane z wrażeniami i przeżyciami psychicznymi). Deficyty mogą mieć różny zakres, dlatego wyróżnia się : parcjalne lub fragmentaryczne. Czasem oba określenia traktuje się jak synonimy. Nie jest to jednak uzasadnione, ponieważ różnią się one zakresem zaburzeń:

parcjalne – o szerszym zakresie, dotyczą większego obszaru czynności, fragmentaryczne – o większym zakresie.

PARCJALNE ZABURZENIA
rozwoju psychomotorycznego obejmują większy obszar czynności. Przykładem jest opóźnienie rozwoju motoryki (zarówno dużej – motoryki całego ciała, jak i małej – motoryki rąk, czynności manualnych) lub też zaburzeń rozwoju mowy –zarówno czynnej – mówienia, jak i biernej – rozumienia.

FRAGMENTARYCZNE ZABURZENIA rozwoju psychomotorycznego obejmują mniejszy obszar czynności. Przykładem jest opóźnienie tylko motoryki rąk (motoryka duża rozwija się bez zakłóceń) lub tylko zaburzenia rozwoju mowy czynnej (dziecko rozumie, co się do niego mówi, mowa bierna rozwija się względnie dobrze).Fragmentaryczne lub parcjalne zaburzenia rozwojowe funkcji percepcyjno-motorycznych(percepcja – postrzeganie, uświadomienie sobie przedmiotu, zjawiska spostrzeganego, zaobserwowanie), zaangażowanych w proces pisania i czytania, wynikają z minimalnych strukturalnych zmian centralnego układu nerwowego i są ich konsekwencją. Traktowane są jako dysfunkcje, które można w różnym stopniu eliminować za pomocą odpowiednio dobranych ćwiczeń korekcyjno-kompensacyjnych, prowadzonych podczas zajęć terapii pedagogicznej.

ZAJĘCIA KOREKCYJNO-KOMPENSACYJNE – ukierunkowane są na usprawnienie funkcji zaburzonych (korekcja) oraz na wspomaganiu funkcji dobrze się rozwijających (kompensacja), które mogą być wsparciem dla funkcji zaburzonych lub w razie potrzeby je zastąpić.

ZAJĘCIA DYDAKTYCZNO-WYCHOWAWCZE – przeznaczone są dla uczniów mniej zdolnych, zaniedbanych środowiskowo i dydaktycznie.

NAUCZYCIEL TERAPEUTA
– specjalista w prowadzeniu terapii pedagogicznej (w formie zajęć korekcyjno-kompensacyjnych) uczniów ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się.

MOTORYKA DUŻA
– sprawność ruchowa całego ciała (w tym zdolność utrzymywania równowagi ciała, koordynacja ruchów kończyn podczas chodzenia, biegania, jeżdżenia na takich pojazdach jak hulajnoga czy rower).

MOTORYKA MAŁA – sprawność ruchowa rąk w zakresie szybkości ruchów, ich precyzji; czynności manualne niezbędne podczas samoobsługi, rysowania, pisania.

MOTORYKA NARZĄDÓW MOWY (poprawność artykulacji) – sprawność ruchowa narządów mowy, która decyduje nie tylko o poprawności wymowy. Precyzyjne ruchy narządów mowy (artykulatorów) uczestniczą mniej lub bardziej świadomie w różnicowaniu głosek i dokonywaniu analizy głoskowej wyrazów (służy temu wypowiadanie po cichu głosek w czasie zapisywania długiego i złożonego słowa lub podczas odczytywania nowego trudnego wyrazu).

DOSTOSOWANIE WYMAGAŃ – w przeciwieństwie do obniżenia wymagań to zastosowanie takich kryteriów egzekwowania wiedzy i umiejętności, które uwzględniaj możliwości ograniczenia, a więc dysfunkcje oraz mocne strony rozwoju i funkcjonowania dziecka. W praktyce sprowadza się to do obniżenia wymagań w pewnych zakresach, np. ortografii (nie obniża się istotnie oceny, jeśli w innych aspektach praca pisemna jest dobrze przygotowana),w innych za zakresach wymagania powinny być zwiększone. Dotyczy to np. znajomości zasad ortografii, codziennej pracy nad swoim problemem, dokumentowanej w osobnym zeszycie.

FUNKCJE POZNAWCZE
– zespół procesów, dzięki którym odbieramy informacje z otoczenia oraz stosunki między nimi, a więc odzwierciedlamy w naszej psychice to, co nas otacza. W czytaniu i pisaniu biorą udział takie procesy poznawcze jak: uwaga, pamięć, wrażenia i spostrzeżenia (analiza i synteza wrażeń) wzrokowe, słuchowo-językowe, dotykowe, kinestetyczne (odczuwanie ruchu), orientacja w schemacie własnego ciała i kierunkach w przestrzeni. W komunikowaniu się za pomoc pisma oprócz ww. funkcji zaangażowane jest też myślenie, dzięki czemu rozumiemy czytany tekst i pisząc, tworzymy nowe teksty.

ANALIZA I SYNTEZA – ogół czynności dokonywania rozkładu całości na poszczególne elementy składowe oraz scalania tych elementów w całość. Czynności te dotyczą też procesów poznawczych, analizy i syntezy doznań zmysłowych: wzrokowych, słuchowych, czucia dotyku i ruchu (kinestezji – odczuwanie pozycji i ruchu członów ciała bez udziału wzroku).Informacje o otaczającym świecie są odbierane w formie bodźców wizualnych, dźwiękowych, dotykowych i ruchowych, i kierowane do określonych ośrodków w korze mózgowej. Tam są one uświadamiane przez człowieka, stają się wrażeniami (np. jako pojedyncze dźwięki, barwy, kropki, linie, odczucia dotyku i ruchu). Następnie dochodzi do analizy i syntezy odebranych wrażeń – i tak powstają w korze mózgowej spostrzeżenia (np. obraz pokoju, słyszane słowa, muzyka).
Najczęciej następuje też synteza tych doznań – połączenia spostrzeżeń dochodzących z różnych zmysłów, dzięki czemu możemy odbierać otaczający świat w postaci wielozmysłowych obrazów (np. dzwoniącego w mieszkaniu telefonu, ilustracji na gładkiej, pachnącej kartce czasopisma, widoku śpiewających kolędników, szczekającego i podskakującego pieska).Przy współudziale myślenia rozumiemy te obrazy. Możemy je zapamiętać, a więc i przypomnieć sobie, wyobrazić, a także rozpoznać.

ANALIZATORY
– neurofizjologiczna podstawa odbioru i przetwarzania bodźców w spostrzeżenia.Każdy analizator zbudowany jest z:
1. receptora odbierającego bodźce (np. czopki i pręciki w siatkówce oka) i przetwarzającego je na impulsy bioelektryczne.
2. drogi dośrodkowej, czyli włókien nerwowych, które te impulsy przewodzą do kory mózgowej.
3. ośrodka w korze mózgowej, który stanowi reprezentację analizatora.
Dotarcie do tych ośrodków powoduje powstanie wrażeń i spostrzeżeń , a więc umożliwia percepcję (postrzeganie, uświadomienie sobie przedmiotu, zjawiska spostrzeganego, zaobserwowanie) otaczającego nas świata.Trzy analizatory biorą udział w czytaniu i pisaniu:
1. wzrokowy, jakimi są np. teksty, wyrazy i tworzące je litery,
2. słuchowy – odbiór dźwięków mowy,
3. skórno-kinestetyczny – doznania dotykowo-kinestetyczne z poruszających si narządów mowy podczas mówienia oraz od poruszającej się ręki trzymającej pióro podczas pisania.

ANALIZATOR WZROKOWY
– podczas czytania sprowadza się on do spostrzegania tekstu, wyodrębniania z niego wyrazów, a w nich kolejnych liter, tworzących sekwencje znaków graficznej strukturze wyrazu, odróżniania podobnych liter, zapamiętywania ich, rozpoznawania. Podczas pisania zachodzi proces przypominania sobie kształtu liter, sposobu łączenia ich w strukturę, jaką jest sylaba, a następnie łączenia sylab w wyrazy, wyrazów w zdania i konstruowanie tekstu rozplanowanego na kartce zeszytu. Nieprawidłowe funkcjonowanie analizatora powoduje zaburzenia funkcji wzrokowych, zależne od tego, gdzie znajduje się jego uszkodzenie.Niewła ciwe funkcjonowanie receptora wywołuje problemy z widzeniem, zależnie od rozmiarów uszkodzenia może to być całkowity brak wzroku lub ubytki w polu widzenia.Powoduje to trudności w precyzyjnym spostrzeganiu materiału wzrokowego i może si objawiać trudnościami w odróżnianiu podobnych kształtów, np. klocków, liter: l–ł–t, m–n, symboli:E i 3, nut; w dokonywaniu analizy wzrokowej obrazka, wyróżnianiu z niego szczegółów, wskazania brakujących elementów.Słabe jest też zapamiętywanie kształtów, np. rzadziej używanych liter H, F, pisowni ortograficznej wyrazów, której nie tłumaczą reguły ani wymowa, lecz tylko tradycja.

ANALIZATOR SŁUCHOWY – służy do odbioru bodźców słuchowych, w tym dźwięków mowy, ich spostrzegania i zapamiętywania. Uczestniczy w porozumiewaniu się za pomocą mowy.Stanowi podstawę procesów czytania i pisania. Odgrywa w uczeniu się tych czynności zasadniczą rolę , ze względu na zaangażowanie się w nich:
1. słuchu fonemowego, czyli zdolności różnicowania głosek, dzięki dokonywaniu analizy dźwięków mowy i odróżnianiu ich – np. głosek z–s, które brzmią podobnie, ponieważ różnią się tylko jedną cechą dystynktywną (odróżniającą): dźwięczności, stąd możliwość odróżniania słów takich jak koza–kosa.Dziecko rozwija swe zdolności w tym zakresie od urodzenia. Dzięki dorosłym zaczyna odróżniać słowa, rozumieć je, a nawet, pod kontrolą słuchu fonemowego, kilka słów wymawiać.
2. umiejętności fonologicznych w zakresie operowania cząstkami fonologicznymi, takimi jak głoski, sylaby, logotomy (logotomy to cząstki słów nie będące ani głoskami ani sylabami). Te operacje to wyodrębnianie zdań z potoku wypowiedzeń, słów ze zdań oraz sylab (analiza sylabowa) i głosek ze słów (analiza głoskowa). Jest to też proces odwrotny, a mianowicie syntetyzowanie słów z głosek (synteza głoskowa) i z sylab (synteza sylabowa). Są nimi również: dodawanie, pomijanie, przestawianie cząstek fonologicznych jak głoski, sylaby, logotomy oraz dostrzeganie wspólnych elementów słów.

ANALIZA GŁOSKOWA – umiejętność rozkładania słów na poszczególne elementy składowe – głoski, które odpowiadają fonemom (najmniejszym cząstkom języka),

ANALIZA SYLABOWA
– umiejętność rozkładania słów na sylaby.

KOORDYNACJA WZROKOWO-RUCHOWA – współdziałanie, zharmonizowanie funkcji wzrokowych i ruchowych – manipulacyjnych, współpraca oka i ręki. Dzięki kojarzeniu informacji wzrokowych, dotykowych i kinestetycznych (odczuwanie pozycji i ruchu bez udziału wzroku) można wykonywać precyzyjne ruchy rąk pod kontrolą wzroku, m.in. rysować i pisać. U podstaw koordynacji leży współpraca analizatora wzrokowego i kinestetyczno-ruchowego.

LATERALIZACJA JEDNORODNA – dominacja czynności ruchowych jednej ze stron ciała (u większości ludzi prawej ręki, oka i nogi).Ten model lateralizacji czynności uznawany jest za prawidłowy i wzorcowy.Za nieprawidłowy model przyjmuje się nieustaloną lateralizację, jeśli występuje ona po 6–7 roku życia.

LATERALIZACJA LEWOSTRONNA – dominacja lewej strony ciała: lewej ręki, oka i nogi.

LATERALIZACJA PRAWOSTRONNA – dominacja prawej strony ciała: prawej ręki, oka i nogi.

LATERALIZACJA NIEUSTALONA
– brak dominacji określonej strony ciała, wyraża się jako oburęczność, obuoczność.Ta postać jest charakterystyczna dla wczesnego okresu rozwoju ruchowego (od wieku niemowlęcego do przedszkolnego). Ustalenie się dominacji ręki i oka powinno nastąpić w siódmym roku życia, gdy dziecko podejmuje naukę pisania.

LATERALIZACJA SKRZYŻOWANA – ustalona dominacja narządów ruchu i wzroku, jednakże nie po tej samej stronie ciała (np. dominacja prawego oka i lewej ręki oraz lewej nogi i inne warianty), co wskazuje na brak całkowitej dominacji jednej z półkul mózgowych dla czynności ruchowych po przeciwnej osi ciała.
Lateralizacja skrzyżowana występuje w populacji u około 30% osób, a więc nie może być ştraktowana jako objaw patologii. Jednak wśród uczniów z dysleksją przypadków skrzyżowanej lateralizacji jest istotnie więcej niż wród dobrze czytających.

UKRYTA LEWORĘCZNOŚĆ – określenie wieloznaczne, niekiedy stosuje się je, gdy ktoś podczas pisania używa prawej ręki, podczas gdy w rzeczywistości lewa ręka jest wiodąca.

ZABURZONA PERCEPCJA SŁUCHOWA - percepcja to proces rozpoznawania, różnicowania, zapamiętywania, analizowania i syntetyzowania dźwięków. Na poziom percepcji słuchowej składają się:
1. Słuch fizjologiczny – możliwość słyszenia dźwięków z otoczenia za pomocą narządu słuchu. Cechuje go określona ostrość słyszenia, która powoduje, że ludzie dzielą się na słyszących, niedosłyszących i głuchych.
2. Słuch fonematyczny (fonemowy) – zwany te słuchem mownym – jest to zdolność do rozpoznawania i różnicowania dźwięków mowy (najmniejszych elementów składowych wyrazów, czyli fonemów). Procesy te odbywają się na poziomie kory mózgowej. Słuch fonemowy zaczyna kształtować się w trzecim kwartale życia dziecka, pełna dojrzałość osiągana jest około 6, 7 roku życia. Dzięki niemu słyszymy różnice pomiędzy dżwiękami bardzo podobnymi, np. p–b, t–d, k–g itd. Dalszy etap rozwoju słuchu fonematycznego to analiza i synteza słuchowa.
3. Analiza słuchowa to umiejętność wyodrębniania z potoku mowy: zdań , w zdaniach wyrazów, w wyrazach sylab, a w sylabach głosek z zachowaniem ich kolejności.
4. Synteza słuchowa jest to scalanie głosek, sylab i wyrazów w określone, złożone układy słuchowe.
5. Pamięć słuchowa jest to pamięć wzorców słuchowych wyrazów, tzn. pamięć ich długości (liczby sylab i głosek oraz ich kolejność w wyrazie). Jest to również zdolność zatrzymywania w pamięci ciągów wyrazów połączonych związkami logiczno-gramatycznymi (np. dni tygodnia, nazwy miesięcy po kolei, wiersze, piosenki).

ZABURZENIA ORIENTACJI PRZESTRZENNEJ – przejawiają się brakiem orientacji w lewej i prawej stronie ciała oraz w kierunkach przestrzeni: w lewo, w prawo, wyżej ,niżej, w przód, w tył itp.

ZABURZENIA PERCEPCJI WZROKOWEJ
– to zaburzenia analizy i syntezy wzrokowej, zaburzenia postrzegania i różnicowania kształtów, rejestracji położenia przestrzennego elementów. Dzieci mają trudności w rozpoznawaniu i nazywaniu przedmiotów na ilustracjach, w rozumieniu treści przedstawionych graficznie, opisują ilustracje w sposób ubogi, rozpoznają małą liczbę szczegółów, wykonane przez nie rysunki są ubogie i prymitywne.

ROZWÓJ PRAKSJI – rozwój zdolności do wykonywania ruchów celowych, charakterystycznych dla gatunku ludzkiego.

ROZWÓJ PSYCHORUCHOWY
– całość procesów psychicznych (intelektualnych, orientacyjno-poznawczych oraz motorycznych), rozwijających się harmonijnie.

ROZWÓJ PSYCHORUCHOWY ZABURZONY – zakłócenia rozwoju ze względu na tempo (rozwój opóźniony, przyspieszony), rytm rozwoju (częciowo opóźniony lub/i przyspieszony) oraz dynamik (rozwój nierównomierny w kolejnych okresach życia, o różnym tempie).

ROZWÓJ PSYCHORUCHOWY NIEHARMONIJNY lub dysharmonijny – zakłócenia tempa rozwoju poszczególnych sfer (procesów orientacyjno-poznawczych oraz motorycznych), np. niektóre sfery rozwijają się w przeciętnym tempie, podczas gdy inne rozwijają się z opóźnieniem lub przyspieszeniem.


Bibliografia1. M. Bogdanowicz, Ryzyko dysleksji – problem i diagnozowanie, Gdańsk 2003.2. J. Kostrzewski, Diagnoza dysleksji, Biuletyn Informacyjny Oddziału Warszawskiego PTD Nr 5, 1995.3. M. Bogdanowicz, A. Adryjanek, Uczeń z dysleksją w szkole, Gdynia 2004.
Ostatnio zmieniony 12-10-2008 12:05 przez małgosia, łącznie zmieniany 4 razy
"Wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić, aż znajduje się taki jeden, który nie wie, że się nie da, i on to robi." /Albert Einstein/

małgosia

Awatar użytkownika

Wsparcie

Posty: 688


Rejestracja:
27-05-2005 16:12

Post 10-06-2006 17:15

"Wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić, aż znajduje się taki jeden, który nie wie, że się nie da, i on to robi." /Albert Einstein/

małgosia

Awatar użytkownika

Wsparcie

Posty: 688


Rejestracja:
27-05-2005 16:12

Post 09-09-2006 15:41

http://www.sp13.mzopo.pl/zawartosc/publ ... es_pro.doc

PROGRAM AUTORSKI
DLA
KLASY INTEGRACYJNEJ I-III
"Wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić, aż znajduje się taki jeden, który nie wie, że się nie da, i on to robi." /Albert Einstein/

gusia

Awatar użytkownika

Dama/Kawaler Srebrnego Orderu ADHD

Posty: 83


Rejestracja:
08-09-2006 09:34

Lokalizacja: Górny Śląsk

Post 15-09-2006 09:00

Re: Opinia-orzecz/ Naucz indywid/integrac/wczesna interwencj

olajaksa

Awatar użytkownika

Dama/Kawaler Złotego Orderu ADHD

Posty: 105


Rejestracja:
04-07-2005 18:42

Post 17-09-2006 10:39

małgosia

Awatar użytkownika

Wsparcie

Posty: 688


Rejestracja:
27-05-2005 16:12

Post 24-09-2006 20:41

Ostatnio zmieniony 14-11-2006 22:15 przez małgosia, łącznie zmieniany 1 raz
"Wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić, aż znajduje się taki jeden, który nie wie, że się nie da, i on to robi." /Albert Einstein/

małgosia

Awatar użytkownika

Wsparcie

Posty: 688


Rejestracja:
27-05-2005 16:12

Post 14-11-2006 22:14

"Wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić, aż znajduje się taki jeden, który nie wie, że się nie da, i on to robi." /Albert Einstein/

małgosia

Awatar użytkownika

Wsparcie

Posty: 688


Rejestracja:
27-05-2005 16:12

Post 10-12-2006 08:40

"Wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić, aż znajduje się taki jeden, który nie wie, że się nie da, i on to robi." /Albert Einstein/

Aska

Dama/Kawaler Srebrnego Orderu ADHD

Posty: 83


Rejestracja:
07-08-2005 21:07

Post 21-01-2007 22:25

Małgosiu, czy jest jakiś ustalony termin, w ciągu którego PPP powinna wydać opinię? Czy rodzic ma jakieś prawo, żeby przyspieszyć albo chociaż ustalić konkretny termin odbioru opinii?
mama 7-latka, przyszłego wirusologa ;-)

małgosia

Awatar użytkownika

Wsparcie

Posty: 688


Rejestracja:
27-05-2005 16:12

Post 30-01-2007 21:42

"Wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić, aż znajduje się taki jeden, który nie wie, że się nie da, i on to robi." /Albert Einstein/

Aska

Dama/Kawaler Srebrnego Orderu ADHD

Posty: 83


Rejestracja:
07-08-2005 21:07

Post 30-01-2007 22:27

mama 7-latka, przyszłego wirusologa ;-)

małgosia

Awatar użytkownika

Wsparcie

Posty: 688


Rejestracja:
27-05-2005 16:12

Post 19-03-2007 19:43

"Wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić, aż znajduje się taki jeden, który nie wie, że się nie da, i on to robi." /Albert Einstein/

małgosia

Awatar użytkownika

Wsparcie

Posty: 688


Rejestracja:
27-05-2005 16:12

Post 27-04-2007 20:06

"Wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić, aż znajduje się taki jeden, który nie wie, że się nie da, i on to robi." /Albert Einstein/

małgosia

Awatar użytkownika

Wsparcie

Posty: 688


Rejestracja:
27-05-2005 16:12

Post 18-11-2007 10:15

"Wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić, aż znajduje się taki jeden, który nie wie, że się nie da, i on to robi." /Albert Einstein/

Rysia

Awatar użytkownika

Wsparcie

Posty: 2281


Rejestracja:
25-05-2005 15:32

Lokalizacja: BIALA PODLASKA

Post 26-09-2008 23:34

ma dla szkoły wartość opiniotwórczą. To znaczy, że decyzję w danej sprawie podejmuje dyrektor szkoły.
Opinia to nie orzeczenie i w kwestii egzaminu nie daje nic.

Natomiast poradni psychologiczno-pedagogicznej to dokument zawierający w sprawie dziecka decyzję zespołu orzekającego działającego przy poradni. Orzeczenie ma wartość decyzyjną a wykonanie tej decyzji jest dla dyrektora szkoły obligatoryjne.

______________

W związku z tym mam pytania.
Kiedy prosi się o opinie a kiedy o orzeczenie?
Oczywiście mowa jest o opinii i orzeczeniu z PPP.
ADHD'OWCY WSZYSTKICH KRAJÓW ŁĄCZCIE SIĘ!!!
"...I MĄDRY MYLIĆ SIĘ MOŻE, LECZ TRWA W BŁĘDZIE TYLKO GŁUPI".

małgosia

Awatar użytkownika

Wsparcie

Posty: 688


Rejestracja:
27-05-2005 16:12

Post 01-10-2008 18:51

"Wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić, aż znajduje się taki jeden, który nie wie, że się nie da, i on to robi." /Albert Einstein/

małgosia

Awatar użytkownika

Wsparcie

Posty: 688


Rejestracja:
27-05-2005 16:12

Post 04-10-2008 20:54

"Wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić, aż znajduje się taki jeden, który nie wie, że się nie da, i on to robi." /Albert Einstein/

Wróć do Dysleksja i inne dys...



Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika

cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group.
Designed by Vjacheslav Trushkin for Free Forums/DivisionCore.