Forum     Forum - powrót na pocztek forum Portal - powrót na ADHD.org.pl Office Bogdan Mizerski

Metoda Dennisona - kinezjologia edukacyjna.

Moderatorzy: małgosia, Moderatorzy

małgosia

Awatar użytkownika

Wsparcie

Posty: 689


Rejestracja:
27-05-2005 16:12

Post 21-10-2006 07:07

Metoda Dennisona - kinezjologia edukacyjna.

""Gimnastyka mózgu" to najnowsza metoda ćwiczeń ruchowych integrujących obie półkule mózgowe. "Gimnastyka mózgu" ułatwia czytanie, pisanie, poprawia samoświadomość - czyli nasze wewnętrzne słoneczko, równowagę osobistą oraz umiejętność uczenia się.

INDEKS ĆWICZEŃ STOSOWANYCH W ZALEŻNOŚCI OD CZYNNOŚCI.


CZYTANIE
- głośne czytanie
- płynne czytanie
* punkty na myślenie
* leniwe ósemki
* oddychanie brzuszkiem
* krążenie szyją

MYŚLENIE
- odpowiadanie na pytania o tym, czego się uczę
- lepsze pisanie ze słuchu
- umiejętności matematyczne
- uważne słuchanie i jasne wypowiadanie się
* wypady
* punkty przestrzeni
* słoń
* kapturek myśliciela
* sowa
* siedząca ósemka


PAMIĘTAJ - KIEDY NIE MASZ CZASU NA ĆWICZENIA STARAJ SIĘ WYKONAĆ TRZY PODSTAWOWE RZECZY :


- napić się wody
- pomasować "punkty na myślenie"
- wykonać "siedzące ósemki"


SZLACZKI


Szlaczki to nieodzowny element, który wprowadza do nauki czytania i pisania. Dzięki nim dziecko ćwiczy sprawność dłoni, wytrzymałość nadgarstka. Dzięki tego typu ćwiczeniom dziecko rozwija :
- koordynację ręka - oko
- umiejętność przekraczania kinestetycznej linii środka
- orientację przestrzenną
- umiejętność rozróżniania kierunków
- umiejętność kodowania i dekodowania symboli pisanych
- umiejętność pisania, literowania, liczenia.

Ćwiczenia te oraz ich regularne stosowania przynoszą takie oto zmiany :
- dziecko ma świadomość lewej i prawej strony
- ma świadomość własnego ciała, posiada lepszą koordynację pracy rąk i nóg
- rozwija zdolności sportowe i umiejętnosci ruchowe.

Zachodzi również poprawa umiejętności szkolnych:
- poprawia się technika czytania
- następuje czytanie ze zrozumieniem - poprawia się pamięć skojarzeniowa długoterminowa



I


ĆWICZENIA NA PRZEKRACZANIE LINII ŚRODKOWEJ

Symbolem tych ćwiczeń jest znak X. Ułatwiają lateralizacyjne przekraczanie linii środkowej ciała. Pole środkowe jest przestrzenią, w której lewa i prawa strona zachodzą na siebie koordynując pracę oczu i współpracujących z nimi mięśni, wpływają na koordynację ruchów ciała oraz obyocznej i obuusznej pracy lewej i prawej półkuli mózgowej. Pozwalają lepiej skupiać uwagę słuchową i wzrokową w tym samym czasie i skupiać się na najbliższej płaszczyźnie. Koordynują ruchowo całe ciało i stabilizują je.



1. Ćwiczenia naprzemienne :
- ruch polega na jednoczesnym wymachu ręką i przeciwległą do niej nogą, aktywizujemy obie półkule mózgu do równoczesnej pracy,
- wykorzystaj własną inwencję i wymyśl wiele różnorodnych form tych ćwiczeń,
- ćwicz przy muzyce różnej - według upodobań,
- docelowe są ruchy płynne, bardzo wolne.

Ćwiczenia działają na :
- wzrokowe, słuchowe, kinestetyczne przekraczanie linii środkowej,
- koordynują pracę rąk, zręczność,
- ćwiczą lewe i prawe oko, usprawniają narząd wzroku,
- poprawiają wymowę, pisownię, umiejętności słuchania, czytania i rozumienia,
- koordynują lewą i prawą stronę ciała,
- poprawiają oddychanie i gibkość ciała,
- wzmacniają zmysł wzroku i słuchu,
- stymulują chłonność półkul mózgowych, ułatwiają opanowanie materiału i jego późniejsze odtwarzanie.



2. Leniwe ósemki:
- niezależnie od zręczności wodzimy ósemki zawsze w kierunku od środka w lewo w górę, środek ósemki musi być na wysokości środka naszego ciała, gdy ją rysujemy na wysokości wzroku
- wodzimy po 3 razy jedną ręką, drugą i oburącz, jednocześnie wodząc wzrokiem za kciukiem prawej ręki wodzącej
- wskazane jest wykorzystanie całego zasięgu swoich ramion, robimy ruchy duże, docelowo ręka odsunięta od oczu na długość ramienia.

Ćwiczenia działają na :
- wzrokowe przekraczanie linii środkowej,
- koordynację pracy narządu wzroku,
- wzmocnienie zakresu obwodowego pola widzenia,
- poprawę ruchliwości gałek ocznych (podążanie wzrokiem za ręką),
- usprawnianie czytania (wodzenie oczami od lewej do prawej strony),
- kodowanie i odszyfrowywanie informacji pisanej,
- czytanie i rozumienie (skojarzenia pamięci długotrwałej),
- zdolność odpoczynku mięśni oka podczas czytania,
- umiejętność rozróżniania i rozumienia symboli,
- eliminacje zaburzeń typu : przestawiania liter, sylab, wyrazów w czasie czytania i pisania.



3. Rysowanie oburącz :
- dowolne tzw. "bazgranie" jednocześnie obiema rękoma (w powietrzu, na płaszczyźnie, na tablicy itp.)

Ćwiczenia działają na :
- koordynację ręka - oko w różnych polach widzenia,
- przekraczanie kinestatycznej linii środkowej,
- orientację przestrzenną, wzrokowe rozróżnianie symboli, kształtów oraz ich kodowanie,
- rozróżnianie kierunków,
- poprawne pisanie,
- poprawna wymowę,
- rozróżnianie lewej i prawej strony,
- widzenie obwodowe,
- świadomość swojego ciała,
- sport i ćwiczenia ruchowe, gry zespołowe.



4. Analfabetyczne ósemki :
- modyfikacja leniwej ósemki
- odtwarzamy wzory małych liter od A do T, następnieod U do Z,
- rysujemy linię środka, wpisujemy w nią ósemkę, która się przecina z linią środka i w tak narysaowaną ósemkę wpisujemy litery zgodnie z ruchem ósemki; po lewej stronie będą więc litery, które zaczynamy pisać w prawo w górę, po prawej zaś te, które zaczynamy pisać w prawo w górę bądź w dół.

Ćwiczenia działają na :
- przekraczanie kinetyczne, zręcznościowe linii środkowej obu półkul mózgowych dotyczących pisowni,
- koordynacja ręka - oko,
- zdolności manualne, precyzja ruchu,
- kaligrafia
- literowanie, ortografia,
- poprawa koncentracji w czasie pisania.




5. Słoń :
- także modyfikacja ósemki, wprowadzana, gdy dziecko dobrze opanuje ósemkę i ruchy naprzemianległe,
- zaczynamy od ręki dominującej, wyciągamy ją do przodu (trąba), przytulamy ucho do ramienia, nogi lekko rozchylone i lekko ugięte w kolanach,
- ręką (trąbą) zaczynamy wodzić ósemki (zawsze w lewo) patrząc na koniec ręki (trąby).

Ćwiczenia działaj na :
- przekraczanie linii środkowej mózgowych punktów słuchowych,
- koncentracja uwagi w czsie słuchania,
- rozróżnianie i zapamiętywanie dźwięków,
- słuchanie własnego głosu,
- odblokowywanie dziewci, które nie potrafią powiedzieć tego, co myślą,
- zmniejsza napięcie mięśni szyi przy mówieniu i gestykulacji.


6. Wahadłowe ruchy głową :
- rozluźnić mięśnie szyi, głową bardzo wolno przetoczyć do dołu,
- zataczać głową od jednego do drugiego obojczyka, miarowo oddychając.

Ćwiczenia działają na :
- ułatwiają pisanie i czytanie w polu środkowym,
- odciążają centrakny układ nerwowy
- regulują oddychanie,
- uczą prawidłowego relaksu,
- łagodzą zmęczenie umysłu.


7. Kołyska :
- ćwiczenie wykonujemy na miękkim podłożu (dywan, materac),
- siadamy, nogi wyprostowane, ręce w tył podparte, odchylamy kolana i biodra raz w lewą, raz w prawą stronę,
- to samo ćwiczenie powtarzamy przy podparciu jedną ręką, nastepnie bez rąk, potem unieść stopy i wykonywać te same skręty bioder w lewo i w prawo.

Ćwiczenia działają na :
- łagodzi bóle kości krzyżowej,
- usprawnia stawy biodrowe,
- wzmaga cyrkulację płynu mózgowo - rdzeniowego, usprawnia więc działanie całego centralnego systemu nerwowego,
- pomaga utrzymać równowagę,
- sprawnia uczenie się,
- podnosi umiejętności posługiwania się urządzeniami mechanicznymi, komputerami, pojazdami,
- wyrabia prawidłową postawę ciała przy siedzeniu,
- zmniejsza zmęczenie umysłu,
- wzmaga energię,
- koncentruje uwagę przy opanowywaniu materiału.


8. Oddychanie brzuszkiem :
- ręce spoczywająna dolnej części brzucha, unoszą się i opadają zgodnie z jego pracą,
- głęboki oddech i odliczanie w pamięci do trzech,
- wstrzymywanie oddechu z odliczaniem w pamięci do trzech,
- wydech miarowy z odliczaniem w pamięci do trzech, tak jak byśmy dmuchając chcieli utrzymać na wysokości twarzy piórko
- w miarę ćwiczeń stopniowe wydłużanie odliczania.

Ćwiczenia działają na :
- uczą prawidłowego oddychania,
- zwiększają dotlenienie całego irganizmu,
- usprawniają czytanie na głos i formowanie wypowiedzi,
- wpływają na lepszą koncentrację uwagi.


9. Rower na leżąco :
- pozycja pozioma na plecach, ręce rozłożone pod głową dla jej podtrzymania, nogami wykonujemy ruchy tak jak byśmy pedałowani jadąc na rowerze, mięśnie szyi rozluźnione, oddech rytmiczny.

Ćwiczenia działają na :
- rozluźnienie dolnej części kręgosłupa - znak "X" jest symbolem przekraczania linii środka w koordynowaniu pracy obu półkul mózgowych, obydwie strony ciała mogą wykonywać te same ruchy,
- wytrenowany uczeń w ćwiczeniach naprzemiennych patrząc lub wyobrażając sobie znak "X" uruchamia do współpracy obie półkule mózgowe słupa,
- koordynację lewej i prawej strony ciała poczucie mięśni brzucha,
- usprawnianie czytania i słuchania,
- usprawnianie mechanizmu literowania i pisania.



10. Kobra :
- siedząc lub leżąc podpieramy się rękoma, bierzemy bardzo głęboki wdech aż do podstawy kręgosłupa, odchylamy głowę w górę, ciało odprężone, opuszczamy głowę wydychając powietrze tak, by oprzeć głowę o stół lub materac.

Ćwiczenia działają na :
- odciążenie c. s. n.,
- usprawnienie rozumienia ze słuchu,
- usprawnienie zdolności wysławiania się, umiejętności językowe,
- wyprostowanie postawy,
- zwiększenie koncentracji i zdolnosci skupienia uwagi,
- poprawę oddychania i wzmocnienie siły głosu.


11. Myślenie o "X":
- znak "X" jest symbolem przekraczania lnii w koordynowaniu pracy obu półkul mózgowych, obydwie strony ciała mogą wykonywać te same ruchy;
- wytrenowany uczeń w ćwiczeniach naprzemiennych patrząc lub wyobrażając sobie znak "X" uruchamia do współpracy obie półkule mózgowe;
Zachęcamy więc, by przed ważnym zadaniem umysłowym (klasówka), sportowym (mecz) uczniowie wyobrażali sobie ten znak.


II

ĆWICZENIA WYDŁUŻAJĄCE


Organizm reaguje na zagrożenie, na stres postawą obronną, silnym napięciem tylnej części ciała, od stóp do głów. Jest to tzw. odruch obronnego kurczenia się. Ćwiczenia wydłużające mają przywrócić pierwotną długość mięśni, a także poprawić budowę ciała. Skuteczność tych ćwiczeń stwierdzono także w łagodzeniu odruchów w specyficznych wadach wymowy, w utrudnionym czytaniu, pisaniu, słuchaniu. Wpływają również na zwiększenie sprawności komunikowania się.



1. Sowa :
- masujemy mięsień kapturowy,
- chwytamy go, jednocześnie przesuwając głowę w kierunku wewnętrznego końca obojczyka,
- wykonujemy głęboki wdech,
- odchylając głowę w przeciwną stronę wydychamy powietrze, stopniowo je wydmuchując tak, jak gdybyśmy gasili świeczki na torcie,
- ćwiczenie wykonujemy każdą ręką trzy razy.

Ćwiczenia działają na :
- zmniejszenie napięcia mięśni ramion przy czytaniu i pracy wymagającej koordynacji ręka - oko,
- usprawniają :
układ krwionośny i energetyzują mózg,
koncentrację, skupienie uwagi, zapamiętywanie,
słuch,
pamięć krótko i długoterminową,
formowanie myśli i zdan w pamięci,
- koordynują wzrok i słuch z pracą całego ciała,
- ułatwiają :
rozumienie ze słuchu,
poprawne wysławianie się,
literowanie,
rachunki matematyczne, zapamiętywanie cyfr.


2. Aktywna ręka :
- ćwiczenia izomeryczne, polegające na napięciach mięśni przy próbie odwrócenia wyciągniętych w górę rąk, w czterech kierunkach : do ucha, od ucha, w przód i w tył,
- w każdej pozycji głęboki wdech z przetrzymaniem powietrza odliczając np. do ośmiu
- na koniec wstrząśnij opuszczonymi ramionami,
- ćwiczenia można wykonywać w parach.

Ćwiczenia działają na :
- rozciąganie górnych mięśni klatki piersiowej i ramion,
- usprawnianie dużej i małej motoryki ramion w tym obszarze,
- ułatwienie wysławiania się i ekspresji mowy,
- poprawę :
kaligrafii
literowania
ortografii
pisania twórczego
- usprawnienie obsługi komputera, maszyny do pisania,
- zmniejszenie napięcia emocjonalnego.



3. Zginanie stopy :
- postawa siedząca, prawa noga zgięta w kolanie opiera się o kolano nogi lewej,
- chwytamy palcami na początku i końcu mięśni łydki, powoli i miarowo poruszamy stopą w górę i w dół, starając się za każdym razem ruch stopy pogłębić.

Ćwiczenia działają na :
- przywrócenie pierwotnej długości ścięgien stóp i podudzia (skurczonych w wyniku stresu),
- koordynację przedniej i tylnej części mózgu,
- zdolność do odpowiedniej reakcji oraz umiejętność komunikowania się z otoczeniem,
- usprawnia sfery artykulacyjno - językowe (dla jąkających się).


4. Przyciskanie dzwonka :
- rękoma podttrzymując się ściany lub krzesła ustawiamy nogi za sobą, tak, by stopy były w równej linii. Noga "przednia" ugina się w kolanie, a druga dokładnie przylega do podłoża. Potem noga z przodu prostuje się w kolanie, a druga unosi piętą do góry. Powstają zmienne ruchy, przypominające pompowanie materaca,
- po trzykrotnym wykonaniu zmieniamy nogi i znów wykonujemy ćwiczenie trzy razy.

Ćwiczenia działają na :
- przywrócenie naturalnej długości mięśni i ścięgien stóp i podudzia,
- koordynację przedniej i tylnej części mózgu,
- rozwijanie zdolności językowych, poprawne wysławianie się,
- pozytywne zmiany w postawie ciała,
- pozytywne zmiany w osobowości (odblokowanie zahamowań).


5. Luźne skłony lub sięganie po piłkę :
- siedząc w wygodnej pozycji, krzyżując nogi (zakładając stopę na stopę), pochylaj się do przodu i poddaj się sile przyciągania, wykonuj skłon klatką piersiową do nóg, nie napinaj mięśni nóg i grzbietu. Sięgaj daleko przed siebie, "poszukując piłki". Przy skłonie zrób wydech i odwrotnie. Trzy razy w każdym ułożeniu nóg (raz jedną, raz na wierzchu).

Ćwiczenia działają na :
- przywracanie zdolności ruchowych,
- integrację ścięgien bioder i miednicy,
- poczucie równowagi i koordynacji ciała,
- podnoszenie pewności siebie,
- usprawnienie :
czytania i rozumienia arytmetyki,
abstrakcyjnego myślenia,
- rozluźnienie i relaksację podczas długiego przebywania w pozycji siedzącej.


6. Wypady:
- stanąć wygodnie z rozstawionymi nogami, stopy ustawione do siebie pod kątem 90 0, zginamy kolano jednej nogi. Druga noga pozostaje w pozycji wyjściowej.

Ćwiczenia działają na :
- aktywizowanie całego układu mięsniowego,
- sprawniejsze poruszanie się,
- rozciąganie mięśni biodrowo - lędźwiowych,
- usprawnianie orientacji w przestrzeni,
- poprawę oddychania,
- usprawnienie pamięci długoterminowej i szybkie zapamiętywanie,
- usprawnianie prowadzenia rozmów i prowadzenie rachunków,
- wzrost poczucia własnej wartości, ekspresję swojej osobowości, wyrzucenie złych emocji.



III

ĆWICZENIA ENERGETYZUJĄCE

Ułatwiają przepływ energii elektromagnetycznejprzez ludzkie ciało. Podtrzymują pozytywne elektryczne i chemiczne zmiany zachodzące podczas pracy umysłowej i fizycznej. Ćwiczenia te wzmacniają i podtrzymują poczucie lateralizacji, stabilności, skupienia oraz relacji pomiędzy nami i otoczeniem.


1. Picie wody :
- ćwiczenie polega na piciu niegazowanej, mineralnej wody o temperaturze pokojowej (około jednej szklanki).

Ćwiczenie działa na :
- sprawny przebieg elektrycznych, chemicznych reakcji mózgu i całego systemu nerwowego,
- poprawę wszelkich umiejętności szkolnych,
- efektywne przetwarzanie i przechowywanie zdobytych informacji,
- poprawę koordynacji umysłowej i fizycznej.
UWAGA !
Picie wody jest pierwszym z czterech ćwiczeń w ćwiczeniach przygotowujących, inaczej zwanych wyciszającymi lub wstępnymi.


2. Punkty na myślenie :
- jedna ręka głęboko masuje wrażliwą tkankę znajdującą się pod obojczykiem lewego i prawego mostka (dołeczki). Druga ręka spoczywa na brzuchu w okolicy pępka,
- masujemy odpowiednie punkty około 20 - 30 sekund. Zmieniamy kolejno ręce tak, aby uaktywnić obydwie półkule mózgowe.

Ćwiczenia działają na :
- zwiększenie przepływu energii elektromagnetycznej ciała,
- zachowanie równowagi pomiędzy prawą i lewą stroną ciała,
- zwiększenie poziomu energii,
- wzrost ogólnego odprężenia,
- wyeliminowanie przekręcenia liter, przestawiania sylab oraz zlewania się spółgłosek.
UWAGA !
Ćwiczenia "punkty na myślenie" wchodzą w skład ćwiczeń przygotowujących, inaczej zwanych wyciszającymi lub wstępnymi.



3. Punkty uziemienia :
- obydwie ręce spoczywają na frontowej linii ciała : jedna pod dolną wargą, druga nad kością łonową,
- przytrzymujemy dane punkty przez około 30 sekund,
- spojrzenie kierujemy w dół na ziemię,
- zmieniamy ręce aby uaktywnić obydwie półkule mózgu.

Ćwiczenia działają na :
- zdolność do pracy w polu środkowym,
- poprawę przemiany materii,
- zdolności organizacyjne,
- całkowite skupienie uwagi na czytaniu.


4. Punkty równowagi.
-"punkty równowagi" znajdują się troszkę powyżej wgłębienia, gdzie czaszka opiera soę m na szyi (około 2,5 cm po obydwu stronach linii środkowej) i tuż za wyrostkiem sutkowym,
- jedną ręką przytrzymujemy lewy punkt oraz trzymamy na pępku przez około 30 sekund, nastepnie zmieniamy ręce, tym razem będzie to prawy punkt i pępek,
- przed przytrzymaniem punktów najpierw je pomasujemy.

Ćwiczenia działają na :
- podejmowanie decyzji, wzrost koncentracji, zdolność prawidłowych skojarzeń,
- ośrodki czucia i odpowiedzialne za emocje,
- poprawę samopoczucia,
- literowanie i ortografię oraz matematykę.


5.Punkty przestrzeni :
- obie ręce spoczywają na linii środkowej ciała - jedna powyżej górnej wargi, druga tuż powyżej kości ogonowej,
- pobudzamy punkty przez około 30 sekund,
- zmieniamy ręce aby uaktywnić obie półkule mózgu,
- przesuwamy wzrokiem wzdłuż pionowej płaszczyzny, np. od podłogi do sufitu.

Ćwiczenia działają na :
- odciążenie centralnego systemu nerwowego,
- ostrość spostrzegania,
- umiejętność motywacji do działania.


6. Energetyczne ziewanie :
- obydwie ręce masują staw skroniowqo - żuchwowy (wyczuwalny pod palcami przy otwieraniu i zamykaniu ust),
- w czasie masażu stawu wykonujemy głęboki, relaksujący odgłos ziewania,
- powtarzamy ćwiczenie od trzech do sześciu razy.

Ćwiczenia działają na :
- odciążenie mózgu,
- zdolność do odpowiedniego relaksu narządu wzroku,
- wzmocnienie głosu,
- głośne czytanie i twórcze pisanie.


7. Kapturek myśliciela :
- za pomocą kciuków i palców wskazujących odchylamy delikatnie do tyłu małżowiny uszne powodując ich rozwinięcie,
- masujemy począwszy od góry po łuku ucha, przesuwając palce i kończąc na płatku ucha,
- powtarzamy ćwiczenia przynajmniej trzy razy,
- kończąc ćwiczenie lekko pociągamy uczy do góry i płatki uszu do dołu.

Ćwiczenia działają na :
- słyszenie własnego głosu,
- lepsze formułowanie zdań i myśli w pamięcie,
- wymowę i prowadzenie rozmów,
- liczenie w pamięcie,
- wzrost koncentracji i skupienie uwagi.


IV

ĆWICZENIA POGŁĘBIAJĄCE

Ułatwiają osiągnięcie stabilności emocjinalnej, ogólnego wyrównania energii oraz przyczyniają się do łagodzenia napięć, związanych z różnymi nowymi sytuacjami społecznymi.


1. Pozycja Dennisona :
- siadamy wygodnie, krzyżujemy nogi (stopy lewa na prawą lub odwrotnie)
- ręce na krzyż, umieszczamy dłonie pod pachą i tak, by kciuki na zewnątrz,
- zamykamy oczy i głęboko oddychamy, przyciskamy język do podniebienia,
- wracamy do normalnej pozycji, stopy opieramy o podłogę, składamy ręce tak, aby stykały się opuszkami palców, pozostajemy w tej pozycji dwóch minut, głęboko oddychając.

Ćwiczenia działają na :
- stabilność emocjonalną,
- wzrost koncentracji i skupienie uwagi,
- poprawną wymowę i umiejętność uważnego słuchania.


2. Siedząca ósemka (pozycja Cook'a)
- siadamy wygodnie, krzyżujemy nogi lewą na prawą tak, by kostka lewa znalazła się na prawym kolanie,
- prawą ręką chwytamy za lewą kostkę a lewą rękę kładziemy na podbiciu lewej stopy,
- oczy zamknięte, język przyciśnięty do podniebienia, odprężamy się,
- siadamy w normalnej pozycji, nogi opieramy stopami o podłogę,
- ręce składamy tak, aby stykały się opuszkami palców,
- pozostajemy w tej pozycji 1 - 2 minuty głęboko oddychając.

Ćwiczenia działają na :
- stabilność emocjonalną,
- wzrost koncentracji i skupienie uwagi,
- poprawną wymowę i umiejętność uważnego słuchania.
UWAGA !
Pozycje Dennisona oraz pozycja Cook'a wchodzą jako kończące ćwiczenia przygotowujące, inaczej zwane wyciszającymi lub wstępnymi.



3. Punkty pozytywne :
- koncentrujemy się na najbardziej pozytywnym uczuciu,
- zamykamy oczy, rozluźniamy napięcie ciała,
- delikatnike dotykamy opuszlkami palców punktów znajdujących się na czole między nasadą włosów a brwiami,
- świadomie staramy się utrzymywać pozytywne myślenie, można wymyśleć miłe zdarzenie, historyjkę.

Ćwiczenia działają na :
- łagodzenie napięcia w nowych, zaskakujących sytuacjach, w kontaktach z ludźmi,
- eliminowanie blokady pamięci ("mam na końcu języka ..."),
- usprawnienie uczenia się na pamięć (np. tabliczki mnożenia, ortografii).


V

INNE ĆWICZENIA ROZLUŹNIAJĄCE Z TZW. AFIRMACJAMI


1. Metafora integrująca tzw. "słoneczko" :
- powoli, dokładnie kładziemy ręce na środku głowy tak, by palce środkowe i serdeczne stykały się, trzymamy tak długo, aż poczujemy wyraźne ciepło w dłoniach,
- przenosimy ręce bokiem do przodu, ale właściwie zdajemy się na działanie samych rąk, bez wymuszania dla nich ruchu,
- łączymy ręce i zaplecione dłonie trzymamy przez chwilę na piersiach.
UWAGA !
Jest to ćwiczenie diagnostyczne i zarazem rozluźniające. Metafora integrująca wchodzi w skład ćwiczeń integrujących przez ruch.


2. "Wszystko mi się udaje" :
- leżymy płasko na brzuchu, głowa na bok, na lewym policzku, ręce wzdłuż ciała, oczy zamknięte,
- oddychamy "brzuchem" (brzuch wpycha się w podłoże),
- w myśli powtarzamy sobie powyższą metaforę.


3. "Przyswajam sobie wszystko, czego się uczę" :
- leżąc wyciągamy złożone ręće, wodzimy nimi w powietrzu ósemki,
- nogami wykonujemy ruchy podobne do jazdy na rowerze,
- staramy się połączyc naprzemiennie zgięte w kolanach nogi tak, by ruch ósemki w dół zbiegał się z ruchem kolana w górę z tej samej strony.


4. "Jestem wartościowym człowiekiem" :
- stoimy, głowa prosto, ręce splecione na pośladkach,
- miarowo, głęboko oddychając, wodzimy biodrami ósemki,
- w myślach powtarzamy powyższą metaforę.



VI

REEDUKACJA


1. Ćwiczenia przygotowawcze albo wyciszające :
Ich celem jest przygotowanie organizmu do optymalnego uczenia się tu i teraz. Odkładamy na bok nasze troski i zmartwienia dotyczące przeszłości i przyszłości.
Wyciszanie polega na pobudzeniu energetycznym, jasności umysłu, aktywności i pozytywnym nastawieniu.
Osiągnięcie tych czterech stadiów jest niezbędne do włączenia się procesu uczenia się całego umysłu.
- pobudzenie energetyczne - zapewnia woda - środek rozprowadzający ładunki energetyczne po całym ciele - jasność umysłu,
- stosujemy ćwiczenia zwane "punktami na myślenie", które stymulują wytwarzanie neuroprzekaźników w synapsach komórek nerwowych,
- aktywność - ruchy naprzemienne, które aktywizują jednocześnie prawą i lewą półkulę mózgową,
- pozytywne nastawienie - pozycje Dennisona i Cook'a; rozpraszają stresy związane z naszymi emocjami oraz środowiskiem, w którym żyjemy.

Patrz: tablica "Ćwiczenia przygotowawcze do dalszej pracy".


2. Zakotwiczanie, czyli utrwalanie.
Ma na celu połączenie ruchu z nowo nabytą wiedzą. Podczas reedukacji (równoważenia)zakotwiczamy każdy następny etap oraz każde ćwiczenie wstępne i ćwiczenia końcowe.
To ćwiczenia wstępne rozumiemy jako dodatkowe aspekty, które są podstawą do obserwowania w nas lub w osobie reedukowanej zmian. Powtórzenie tych zadań na zakończenie utrwala zdobytą wiedzę (patrz: tabele "Integracja przez ruch" i "Schemat odblokowania"). Aspekty dodatkowe to obserwacja i zauważanie poziomu wykonania jakiejś czynności, a także związanego z tym samopoczucia koordynacja ręka - oko: rysowanie, czytanie, pisanie, liczenie; ruchy całego ciała; spacer, skoki, bieg, taniec, sport; odgrywanie ról; kontakty z nowymi ludźmi, z maszynami np.komputer, maszyna do pisania, gra na instrumencie, prowadzenie pojazdu.
Zauważając gorsze funkcjonowanie mamy materiał do wyznaczenia sobie celu reedukacji.


VII

PRZYKŁADY RÓWNOWAŻEŃ


1. Równoważenie widzenia:
a. Ćwiczenia przygotowawcze (wyciszanie: woda, punkt na myślenie, ćwiczenia naprzemienne, pozycja Dennisona lub Cook'a)
b. Cel. Możemy pomóc w określaniu celu pytając np. "w jakim działaniu chciałbyś, aby twój wzrok był sprawniejszy?"
- cel musi być określony jednoznacznie, musi być pozytywny, aktywny i energetyzujący.
Pytamy o wszystkie te aspekty celu, by się upewnić czy jest dobrze określony;
- prosimy o wypróbowaniu celu w działaniu, odegranie roli wynikającej z sytuacji (nie mówimy ćwiczącemu co ma robić, musi samodzielnie wykonać czynność, która dla niego jest reprezentantem celu);
- sprawdzamy aspekty na cel: spójrz w górę, w dół, w lewo, w prawo; przebiegnij wzrokiem od lewej do prawej; czytaj na głos lub po cichu w zależności od tego co ci bardziej odpowiada (realnie);
- pilnie obserwujemy i pytamy, co ćwiczący zauważył.
c. Uczenie się (reedukacja):
- leniwe ósemki
- punkty na myślenie
- punkty ziemi (oczy w dół)
- punkty przestrzeni (oczy w górę)
- punkty równowagi (oczy przed siebie)
d. Uwagi końcowe:
- powtórz wszystkie ćwiczenia aspektów na cel, ale w odwrotnej niż poporzednio kolejności (czytaj, powiedz co zauważyłeś, czy jest inaczej niż przy poprzednim czytaniu ?);
- wodzenie wzrokiem, pytamy co zauważa, co czuje ?
- spojrzenie w górę, w dół, w lewo, w prawo, jak się czuje ?
- wykonywanie czynności określającej cel : co zauważa ?
UWAGA !
Jeżeli w którymś punkcie ćwiczący nie zauważa poprawy, zaczynamy od ćwiczeń wstępnych i reedukacji słabego punktu. Jeżeli stwierdzamy, że lepiej to robi i lepiej się w tym czuje, utrwalamy cel i wyrażeniem aplauzu czcimy cel.

2. Równoważenie słuchania:
a.Ćwiczenia przygotowawcze.
b.Cel. W określeniu celu możemy pomóc pytaniem "w jakiej sytuacji chciałbyś lepiej słyszeć"
- sprawdzamy reakcję na cel, wypróbuj cel w działaniu (np. odgrywanie wynikającej z sytuacji roli), obróć głowe w lewo i w prawo, słuchaj (myśl), wspominaj.
c.Uczenie się:
- sowa
- słoń
- kapturek myśliciela.
d.Ćwiczenia końcowe: powtórz ćwiczenia sprawdzające reakcję na cel (odwrotna kolejność) zwracając uwagę na pozytywne zmiany.
- uczcij i utrwal cel.



3. Równoważenie pisania:
a. Ćwiczenia przygotowawcze.
b. Cel. (np. "Jutro dobrze napiszę kartkówkę" poprawiamy na cel w czasie teraźniejszym "dobrze piszę kartkówkę")
- sprawdzamy aspekt na cel:
*chwyć ołówek,
*pomyśl lub napisz wszystkie litery alfabetu,
*myśl o tym co chciałbyś powiedzieć,
*zapisz swoje myśli.
c. Uczenie się:
- ósemki alfabetyczne,
- ziewanie na energię,
- aktywna ręka,
- rysowanie oburącz
d. Ćwiczenia końcowe:
- powtórz ćwiczenia "aspekty na cel", zwracając uwagę na pozytywne zmiany
- uczcij cel i utrwal go.


4.Równoważenie ruchów całego ciała:
a. Ćwiczenia przygotowawcze.
b. Cel. ("w jakich warunkach chciałbyś być lepiej skoordynowany ruchowo?")
-sprawdź wybrany cel w działaniu.
c. Uczenie się( patrz: tabela "Integracja przez ruch")."


http://www.logopedia.pl/index.php?optio ... &Itemid=37
"Wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić, aż znajduje się taki jeden, który nie wie, że się nie da, i on to robi." /Albert Einstein/

małgosia

Awatar użytkownika

Wsparcie

Posty: 689


Rejestracja:
27-05-2005 16:12

Post 21-10-2006 07:10

"METODA DENNISONA – GIMNASTYKA MÓZGU

"Wszelkie działanie twórcze zaczyna się od ruchu"
Joseph Zinker

Aby złapać myśl , potrzebny jest ruch …
Aby myśleć, tworzyć i uczyć się - ludzie muszą się ruszać. Uczenie się, myślenie, twórczość i inteligencja to procesy nie tylko mózgu ale całego ciała. Wielu z nas, kiedy zastanawia się nad procesem myślenia, uważa że jest on całkowicie oderwany od ciała, jakby stanowił on tylko zewnętrzną oprawę.
Ciało gra integralną rolę w całej naszej aktywności intelektualnej, poczynając od niemowlęctwa, aż do późnej starości. Poprzez zmysły naszego ciała, dostarczamy do mózgu bodźce z otoczenia potrzebne do zrozumienia otaczającej nas rzeczywistości, a poprzez to możemy tworzyć nowe możliwości. Ruch znacznie zwiększa nasze możliwości poznawcze.
Współczesna nauka pomaga nam w uznaniu roli ciała i potrzeby ruchu w uczeniu się, ale dzisiejsze życie pokazuje, że korzystanie z tego zrozumienia jest trudne.
Codzienne życie pokazuje, jak wszechobecny w nim jest stres i co jest bardziej niepokojące, dotyczy to coraz młodszych obywateli naszej społeczności. Strach przed przemocą, chęć bycia najlepszym, trudności w radzeniu sobie z własnymi emocjami, z obrazem własnej osoby są potęgowane przez środki masowego przekazu. Potem okazuje się, że bardzo łatwą dostępną alternatywą stresu i nadpobudliwości są różnego rodzaju środki farmakologiczne.
Wszystkie te czynniki oraz wiele innych znacznie zmniejszają zdolności uczenia się, bycia twórczym, zrównoważonym emocjonalnie i pełnego wykorzystania naszych możliwości. Mówiąc o ruchu wspomagającym procesy, mamy na myśli specyficzne ruchy, które opisał Paul Dennison, tworząc metodę Kinezjologii Edukacyjnej . Dennison zaobserwował, które ruchy wywierają najbardziej zbawczy wpływ na dzieci i opierając się na tym stworzył kanon podstawowych ćwiczeń, które nazwał gimnastyką mózgu.

GIMNASTYKA MÓZGU- to program rozwoju ruchowego, ukierunkowany na łatwe uczenie się dzieci i na stymulowanie ich rozwoju. To także program aktywizacji układu nerwowego i uwalniania od stresu. Zaletą tej metody jest to, iż jej stosowanie wcale nie jest ani praco-, ani czasochłonne. Gimnastyce mózgu wystarczy poświęcić dosłownie kilkanaście minut dziennie, by w krótkim czasie osiągnąć wymierne, zauważalne rezultaty. Najważniejszym osiągnięciem Dennisona było odkrycie dwóch podstawowych ruchów, za co otrzymał bardzo prestiżową nagrodę, tj. ruchu naprzemiennego i ruchu jednostronnego.
Jest to prosta i skuteczna metoda wspomagająca naturalny rozwój człowieka .Stosując proponowane przez kinezjologię edukacyjną ćwiczenia – na przekroczenie linii środka , energetyzujące rozciągające, relaksujące ,znacznie poprawiamy umiejętności komunikacji organizacji i koncentracji .Jesteśmy pewniejsi siebie , Łatwiej wyrażamy potrzeby . Otwarci na zmiany szybciej i skuteczniej uczymy się .Z radością przyjmujemy informacje i dokonujemy właściwych wyborów .W większej harmonii ze sobą i światem tworzymy naszą przyszłość .
Jest to możliwe dzięki zastosowaniu specjalnie opracowanych przez P. Dennisona zestawów działań i ćwiczeń psychomotorycznych. Ćwiczenia te usprawniają ciało, aktywują system nerwowy, rozładowują napięcia wywołane stresem, podnoszą energię. Ogólnie rzecz biorąc następuje poprawa funkcjonowania dziecka w jego otoczeniu.
Powszechnie panuje opinia, że uczenie się, rozumowanie, myślenie to wyłącznie sprawa mózgu.
Paul Dennison przy pomocy swej metody udowadnia, że tak nie jest.
Procesowi uczenia się towarzyszy rozwój fizyczny oraz wzrost możliwości umysłowych, które w znacznym stopniu są uzależnione od ruchu fizycznego w okresie niemowlęcym, dziecięcym i przez cale dorosłe życie.
Poruszając się, ciało poprzez oczy, uszy, nos, skórę, receptory mięśniowe odbiera z otoczenia wrażenia, które przekazywane są do mózgu. Są to niezbędne dla procesu myślenia informacje o świecie i o samym człowieku, które są przetwarzane na takie procesy, jak pisanie, czytanie, mówienie, wszelką działalność twórczą.
Aby mózg mógł pracować i normalnie funkcjonować, musi być odżywiany. I tą rolę spełnia też ciało. Znaczna ilość tlenu, woda, białka, tłuszcze, docierają do mózgu za pomocą wielu układów ciała.
Na dokładnej znajomości tych wzajemnych powiązań między mózgiem a ciałem oparł Dennison swoją metodę nakierowaną na pomoc dzieciom mającym trudności w uczeniu się. Za pomocą ruchu i dotyku można stymulować poszczególne części, ośrodki i obszary mózgowia oraz tworzyć nowe połączenia między nimi, celem uzyskania poprawy stanu i działania wymiarów inteligencji.
Wśród tych wymiarów są:
-wymiar latealności (lewa i prawa półkula mózgu)
-wymiar koncentracji (pień mózgu i płat czołowy) ,(fokus)
-wymiar stabilności (system limbiczny)

Dla każdego z tych wymiarów są specjalne ćwiczenia i tzw. równoważenia. Dennison szczególną uwagę poświęca wymiarowi lateralności (współpracy obu półkul mózgowych), ponieważ brak integracji dzieci w tym wymiarze jest powodem ok. 80% przypadków trudności w uczeniu się.
Dzieci niezintegrowane lateralnie, ucząc się nie używają obu półkul mózgu równocześnie. Mają więc trudności zarówno z przekraczaniem linii środkowej w czytaniu, pisaniu, ruchu, jak i w korzystaniu z dostępu do pola środkowego.

Ta uniwersalna metoda pozwala lepiej:
-pokonywać stresy i napięcia wynikające z trudności życia codziennego,
-komunikować się z innymi ludźmi, uczyć się i zdawać egzaminy,
-przezwyciężać trudności związane z dysleksją, dysgrafią i dysortografią,
-usuwać blokady ukryte w naszym ciele,
-wprowadzać ciało i umysł w stan optymalny do przyswajania wiedzy równoważąc wymiar latelarności, koncentracji, stabilności.

Efektem terapii metodą Dennisona jest znaczna poprawa pisania, czytania, mowy, twórczego rysowania, sprawności ruchowej oraz ogólne podniesienie umiejętności szkolnych.
Ćwiczenia i równoważenia z zakresu wszystkich trzech wymiarów znacznie wpływają na poprawę wzroku, słuchu, pamięci, koncentracji, lepszej organizacji działań, wzrostu poczucia własnej wartości, zrównoważenia energii, uzdolnień artystycznych.
Chcąc osiągnąć takie wyniki musimy spełnić podstawowy warunek - uwolnić dzieci od stresu, bowiem jest od dawna wiadomo, że jest on jedną z głównych przyczyn zahamowań w uczeniu się i osłabieniu całego organizmu.
Napięcia i stres psychiczny powodują zaburzenia gruczołów dokrewnych, równowagi układów współczulnego i przywspółczulnego oraz osłabienie sił odpornościowych organizmu, a więc wpływa ujemnie na cały układ umysł - ciało. Wspominając o stresie należy przede wszystkim zaznaczyć, że przyczyną jego nie jest samo zdarzenie ale nasze podejście do niego, reakcja. W związku z powyższym Kinezjologia Edukacyjna P. Dennisona zmierza też do osiągnięcia u dziecka i dorosłego dobrego samopoczucia i nawyku pozytywnego myślenia. Służą temu celowi tzw. ćwiczenia pogłębiające oraz równoważenie emocjonalne w zakresie pozytywnej postawy.
Metoda ta okazuje się być bardzo przydatną nie tylko dzieciom. Wspaniałą sprawą jest nauczanie dzieci przez zintegrowanych nauczycieli, cieszących się dobrym samopoczuciem i pełnych energii oraz wychowywanie ich przez zrelaksowanych i zintegrowanych rodziców.
Metoda Dennisona -to uczenie metodami aktywizującymi włączania naturalnych mechanizmów integracji umysłu i ciała poprzez specjalnie zorganizowane ruchy. Skierowana jest do wszystkich osób zainteresowanych rozwojem potencjału fizycznego i umysłowego niezależnie od wieku i zawodu. Kinezjologia edukacyjna staje się coraz bardziej popularna w terapii dzieci ze specyficznymi trudnościami w nauce czytania. Metodę stosuje się również w pracy z dziećmi niepełnosprawnymi.

Metoda oparta jest na trzech prostych założeniach:

1.Nauka jest naturalną, przyjemną sferą działalności kontynuowaną prze całe życie.
2.W naszym ciele ukryte są blokady, które utrudniają nam naukę, uniemożliwiają także łagodne przejście przez stresy.
3.Wszyscy, w pewnej mierze, mamy trudności w uczeniu się, lecz do tej pory nie czyniliśmy żadnych starań, aby je usunąć (te blokady mogą trwać przez całe życie, jeśli nie podejmiemy się zmiany tego stanu rzeczy). Właściwie rozpoznane blokady mogą zostać usunięte, pod warunkiem prawidłowo prowadzonego treningu.

Zdaniem Dennisona , wiele problemów intelektualnych i emocjonalnych w życiu człowieka wynika ze złego współdziałania obu półkul mózgowych i z braku integracji między nimi. Aby człowiek miał pełny obraz otaczającego go świata niezbędna jest integracja prawej i lewej półkuli mózgowej, bo mózg jest narządem symetrycznym, a każda półkula ma inne zadania.
Prawa półkula mózgu (prawa gestalt) jest to półkula odpowiedzialna za uczucia (steruje naszym życiem emocjonalnym), nadaje naszym przeżyciom wyraz mimiczny ,prawdziwe wielowymiarowe uczenie się, ogólny ogląd(działa na całość do części – ogół), pamięta znajome twarze , odgłosy , ton głosu, percepcję przestrzeni, lubi rysunek , prace ręczne pamięć długotrwała(synteza),nie ma poczucia czasu ,zorientowana na ludzi, zorientowana na tu i teraz , intencje - czyli jest ona twórcza (artysta) , emocjonalna, postrzegająca całość
Podczas stresu – prawa :traci zdolność do logicznego myślenia ,działa zanim pomyśli ,czuje się przytłoczoną ,ma trudności z ekspresją , nie może zapamiętać szczegółów . Zachowanie : może sprawiać wrażenie bardzo silnego wzburzenia emocjonalnego emocjonalnego bloku kontaktu .
Lewa półkula mózgowa-logiczna (u osób praworęcznych) odpowiada zaś za: myśli, analizę(od szczegółu do ogółu-detale), przypisywanie faktów, , percepcję(poczucie ) czasu, kontrolę nad słowem, porozumiewanie się werbalne( język , zasób słów ) ,ośrodek mowy , liczenie zorientowana na przyszłość , nastawiona na porządkowanie rzeczywistości ,słuchanie pamięć krótką - czyli jest ona logiczna i postrzega poszczególne elementy.
Podczas stresu -lewa: zwiększa wysiłek i próbuje ze wszystkich sił ,bardzo się stara bez rezultatu , bez zrozumienia ,bez wyczucia całości , bez radości .Zachowanie może się prezentować jako mechaniczne , bez napięcia , niewrażliwe .

Dzięki harmonijnej współpracy obu półkul mózgowych dzieci jak i dorośli z łatwością przyswajają sobie nową wiedzę, umiejętności. Brak równowagi między pracą obu półkul mózgowych zdaniem Dennisona, prowadzi do powstawania różnego rodzaju zakłóceń. Dziecko może mieć problemy np.: w nauce czytania i pisania, z koncentracją uwagi, wyrażaniem własnych emocji. Paul Dennison twierdzi, że powstałe zaburzenia („blokady”) można zlikwidować właśnie poprzez ruch. Proponuje on ćwiczenia bardzo łatwe i bezpieczne, które wykonywane pod kierunkiem terapeuty prowadzą do integracji obu półkul mózgu, czego efektem może być np.: płynne czytanie lub poprawa koncentracji uwagi dziecka na własnych ruchach i działaniu.
Działania kinezjologii edukacyjnej powodują dość szybkie i długotrwałe zmiany, poprzez rzeczywiste budowanie powiązań nerwowych w obrębie mózgu i ciała, dzięki czemu uczenie przebiega szybciej, efektywniej, a co ważniejsze - bezstresowo. Dawniej dzieci instynktownie ćwiczyły wiele zawartych w kinezjologii ruchów. Gra w klasy, skakanka, jazda na hulajnodze, toczenie obręczy, gra w kraje, waga i wiele, wiele innych - to właśnie ćwiczenia ruchów naprzemiennych. Kinezjologia nie jest jak gimnastyka, gdzie nauczycielka każdego poprawia. Dzieci dotykają na przemian prawą ręką podniesionego lewego kolana i odwrotnie. Częste powtarzanie ćwiczeń uruchamia nowe reakcje dziecka.
Kinezjologia nie ma nic wspólnego z hipnozą czy jakimś nadnaturalnym wpływem. To „zmyślne ruchy” - tak też brzmi polski tytuł jednej z kinezjologicznych książek. Ruchy, które uczą myśleć - to oparta na podstawach neurofizjologii metoda wspomagania nauczania i korygowania dysfunkcji rozwojowych. To, co przekonuje nauczycieli i rodziców w zastosowaniu opisywanej metody, to także wielka frajda, jaką mają dzieci z ćwiczeń.
Gimnastyka mózgu zachowuje dobre zgranie układu umysł-ciało, pomaga wszystkim w ogólnym uczeniu się i rozumieniu, prowadzi do szybkiego i efektywnego sposobu zmiany stanu fizycznego i psychicznego uczniów. Problemy w akceptacji gimnastyki mózgu spowodowane są tym ze ćwiczenia wydają się zbyt proste by działały. Większość z nas wierzy, że jeżeli program nie jest trudny, kosztowny i wymagający wiele czasu to jest mniej wartościowy. Gdy wyjdziemy poza takie myślenie, odkryjemy, że proste rozwiązania przynoszą najlepsze wyniki.

W Polsce Kinezjologia edukacyjna znana i stosowana jest od lat 90-tych .Znalazła swoje miejsce w szkołach , przedszkolach , poradniach pedagogiczno – psychologicznych , warsztatach terapii zajęciowej , w ośrodkach rehabilitacji , placówkach opiekuńczo- wychowawczych . Proste , bezpieczne i skuteczne ćwiczenia na przekroczenie granicy środka energetyzujące , rozciągające, ,rozluźniające , usprawniają nasze widzenie, słyszenie , czytanie ,pisanie ,koncentrację , myślenie , zapamiętywanie , pomagają uczyć się i organizować nasze życie w sposób efektywny , spokojny i twórczy .


Zestaw ćwiczeń gimnastyki mózgu można podzielić na:

I. Podstawowy schemat ćwiczeń wprowadzających,
II. Ćwiczenia na przekraczanie linii środka,
III. Ćwiczenia wydłużające,
IV. Ćwiczenia energetyzujące.

I. PODSAWOWY SCHEMAT ĆWICZEŃ WPROWADZAJĄCYCH

1. Picie wody
Codziennie należy pić tyle szklanek wody ile wskazuje wzór:
Waga ciała dzielona przez 11

Woda jest jedną z najważniejszych substancji w ciele, stanowi 45% do75% jego całkowitej wagi. Jest konieczna nie tylko do życia ale i do uczenia się. Odgrywa ważną rolę w elektrycznej aktywności ciała, dystrybucji tlenu i odżywianiu. Woda jest czynnikiem energetyzującym, Regularne picie wody małymi łykami utrzymuje ciało nawodnionym i pracującym z optymalną efektywnością. Osoby zdrowe powinny pić dziennie około 1 litra wody na 45 kg wagi ciała. Pozwól swoim uczniom popijać wodę w czasie trwania zajęć, a szczególnie przed czy po ćwiczeniach gimnastyki mózgu.

2. Ruchy naprzemienne.

Ruchy naprzemienne - naprzemienne chodzenie w miejscu polegające na dotyku prawym kolanem do lewego łokcia i prawym łokciem do lewego kolana. Naprzemienne, równoczesne odchylanie lewej nogi, prawej ręki oraz lewej ręki i prawej nogi, albo- również naprzemienne - dotykanie prawą ręką lewej stopy i lewą ręką stopy prawej. – poprawiają pisanie, słuchanie, pamięć , czytanie i rozumienie, koordynację ruchową lewej i prawej strony ciała, wzmacniają oddech, powodują wzrost energii. Powinny być wykonywane powoli i stosowane w ciągu dnia możliwie jak najczęściej i w urozmaicony sposób. Jak wskazuje nazwa należy połączyć ruch prawej nogi z ruchem lewej ręki i odwrotnie. Zacznij od zwykłego marszu w miejscu z wymachiwaniem rąk, a potem wymyślaj inne ćwiczenia wykorzystując wyobraźnię dzieci.

3.Punkty na myślenie.


Punkty na myślenie - ćwiczenie możliwe do wykonania również w pozycji siedzącej. Wykonuje się je poprzez położenie jednej ręki na pępku, podczas, gdy drugą ręką masujemy wgłębienia między pierwszym a drugim żebrem bezpośrednio pod obojczykiem, po lewej i po prawej stronie mostka. Czynność ta wzmaga przepływ krwi przez tętnicę szyjną przez co poprawia ukrwienie i dotlenienie mózgu. przekazanie informacji od prawej półkuli do lewej połowy ciała i odwrotnie, stymulacja aorty, zwiększenie potoku elektromagnetycznej energii, likwiduje odwracanie liter i cyfr, prawidłowo układa ciało podczas czytania.

4. Pozycja Coock`a.

Pozycja Coock`a - emocjonalna stabilność, „uziemienie”, zwiększenie uwagi ,swobodny ruch kości czaszki, wyraźne słyszenie, mowa, pisanie prac kontrolnych. zwiększa efektywność uczenia się i reagowania. Przydatna do kontroli własnego zachowania, wyciszenia uczniów, przywrócenia ich koncentracji, obniżenia poziomu stresu np. przed sprawdzianem.
Pozycja Cook'a - polega na skrzyżowaniu nóg w kostkach. Następnie krzyżujemy ręce, dłonie łączymy razem i odwracamy. Żeby ćwiczenie to prawidłowo wykonać, najpierw trzeba wyprostować przed sobą ramiona. Następnie trzeba przenieść jedną rękę nad drugą, łącząc wewnętrzne strony dłoni kciukami do dołu i zamknąć je splecionymi palcami. Potem trzeba przetoczyć zamknięte ręce do dołu i w stronę ciała tak, żeby spoczęły na klatce piersiowej z łokciami w dół. Zamykamy oczy , język kładziemy na podniebieniu , oddychamy swobodnie .


II. ĆWICZENIA NA PRZEKRACZANIE LINII ŚRODKA.

1. Ruchy naprzemienne.
2. Leniwe ósemki dla oczu.
Stań. Wyciągnij przed siebie lewą rękę, zaciśnij pięść a kciuk skieruj do góry, narysuj płynnym nieprzerwanym ruchem w powietrzu po kształcie położonej ósemki (symbol nieskończoności) wodząc oczami za ręką- głowa nieruchomo. Zacznij pośrodku, rysuj w stronę przeciwną do ruchu wskazówek zegara – do góry, z tyłu i dookoła, i z powrotem do środka, a teraz zgodnie ze wskazówkami – do góry, z tyłu, dookoła i z powrotem do środka. Zakreśl ósemkę po 5 razy każdą ręką osobno lub 5 razy dwiema rękami razem.
Leniwe ósemki - koordynacja wzroku, obwodowe widzenie, aktywizacja mózgu dla przekraczania środkowej wizualnej linii, integracja półkul mózgowych, mechanizm czytania (ruch oczu z lewej do prawej), rozpoznawanie znaków przy pisaniu, płynność pisania, czytanie ze zrozumieniem, poprawiają poczucie równowagi,, zdolność postrzegania obydwoma oczyma
Inne odmiany tego ćwiczenia:
- Pisanie ręką w powietrzu: Trzymaj kciuk na wysokości oka w linii środkowej ciała na
odległość łokcia. Trzymając głowę nieruchomo zakreślaj kciukiem poziome ósemki
w powietrzu, wodząc za palcem wzrokiem .Powtórz ćwiczenie po 3 razy każdą ręką.
Potem połącz oba kciuki tworząc X. Koncentrując się na środku X śledź złączone kciuki
zakreślając nimi leniwą ósemkę.
- Słoń: Wykonuj te same ruchy co przy „leniwych ósemkach”, tak jakby robił to słoń.
Połóż lewe ucho na lewym ramieniu i patrz wzdłuż wyciągniętego ramienia- trąby słonia.
Śledź wzrokiem ruch końców palców, które malują wzór leniwej ósemki
Pisanie symetryczne oburącz
- ćwiczenie to wymaga wykorzystania obydwóch półkul mózgowych, poprawia orientację w przestrzeni, ułatwia zapamiętywanie
Rysuj obydwiema rękami jednocześnie, nie odrywając ołówka od papieru
Zacznij od prostych rysunków : choinka, domek, rząd serc – jedno pod drugim itp., wykonuj lustrzane ruchy rąk ( np. lewą stronę choinki – rysuj lewą ręka, prawą stronę – prawą ręką).
Możesz pisać swoje imię od środka na zewnątrz ( lub od zewnątrz do środka, jeśli jesteś leworęczny).Wykorzystaj to ćwiczenie do zapisywania słów czy wzorów, które chcesz zapamiętać.
Można też pisać ręką w powietrzu lub na plecach kolegi.

3. Słoń.

Wyciągnij lewą rękę w przód, grzbietem dłoni do góry, głowę połóż na ramieniu wyciągniętej ręki, nogi w kolanach lekko ugięte, mały rozkrok. Rysuj ręką w powietrzu obszerne leniwe ósemki (ucho przyklejone do ramienia). Całe ciało prostuj. następnie to samo z prawą ręką. Pamiętaj, że kierunek pisania w lewo do góry.
Słoń - stymulacja mowy wewnętrznej, twórcze myślenie, słuchanie własnego głosu, rozwój pamięci długoterminowej, zintegrowane widzenie, słyszenie i ruch; mowa, pismo, zapamiętywanie.

4. Leniwa ósemka alfabetyczna.

Najpierw narysuj kilka leniwych ósemek a potem wpisz w kształt leżącej ósemki małe litery alfabetu, zachowując kierunek w lewo do góry.
Alfabetyczne ósemki - zasady pisowni, twórcze pisanie, koordynacja „ręka - oko”, rozpoznawanie i kodowanie symboli, zdolności manualne, precyzja ruchów, ortografia.

5. Motyl na suficie.

Podnosimy do góry głowę. Nosem na suficie kreślimy leżące ósemki. Zaczynamy w lewo do góry. Motyl na suficie - koordynacja wzrokowo ruchowa, mechanizm czytania i pisania.

6. Kołyska.

Usiądź na podłodze, ręce lekko ugięte oprzyj z tyłu utrzymując tułów podniesiony. Nogi zegnij w kolanach i podnieś stopy do góry. Usuń napięcie w jednym biodrze potem w drugim, robiąc nieduże ruchy nogami. Kołyska - rozwój zdolności do pracy w środkowym polu ciała, umiejętności wzrokowego śledzenia za ruchami w kierunku od lewej do prawej strony, nawyki skupiania uwagi i zrozumienia.

7. Rowerek.

Podnieś ręce i głowę do góry, obejmij głowę dłońmi i podtrzymuj ją. Prawym łokciem dotykaj lewego kolana, potem lewym łokciem prawego kolana, itd. Oddychaj rytmicznie.
Rowerek - integracja lewej i prawej strony ciała, czytanie, umiejętność słuchania, pismo, zasady pisowni, matematyka.

8. Krążenie szyją.

Zwieszamy ciężko głowę i krążymy nią zaczynając w lewą stronę.
Krążenie szyją - czytanie ze zrozumieniem, wyrażanie emocji ,myślenie pamięć, matematyka.

III. ĆWICZENIA WYDŁUŻAJĄCE (ROZCIĄGAJĄCE)

1. Przyciskanie dzwonka.

Stań prosto, odstaw jedną nogę do tyłu stawiając ją na palcach. Na wydechu zegnij w kolanie nogę stojącą z przodu a piętę tylnej nogi staraj się postawić na podłodze. Na wdechu podnoś się, prostując przednią nogę i podnosząc piętę tylnej nogi. Tylna noga powinna być wyprostowana. Zmień nogi.
Pompowanie piętą - integracja tylnych i przednich części mózgu, rozwój wyraźnej mowy i językowych umiejętności, słuchanie ze zrozumieniem, czytanie ze zrozumieniem, zdolności twórczego pisania, zdolności do zakańczania rozpoczętego procesu.

2. Sowa.

Jedną ręką chwyć mocno mięśnie barku, głowę powoli odwracaj w lewo a potem w prawo, podbródek trzymaj prosto. Głową sięgaj maksymalnie w prawo i w lewo, aby rozluźnić mięśnie szyjne. Zrób wdech, gdy głowa jest w skrajnym położeniu tu gdzie ręka trzyma ramię, wydech w czasie obrotu głowy.
Powtórz trzymając drugą ręką drugie ramię. Sowa - przekraczanie środkowej audialnej linii (uwagę słuchową, percepcję i pamięć), słuchanie własnego głosu, doskonalenie dialogu wewnętrznego, rozwój luźnego ruchu oczu, słuchanie ze zrozumieniem, mowę i ustny komunikat, matematyczne wyliczenia, pamięć, praca z komputerem.

3. Aktywna ręka.

Podnieś rękę do góry, chwyć ją drugą ręką. Podniesiona ręka stawia opór ręce trzymającej na wydechu w czterech kierunkach: w stronę głowy, do przodu, do tyłu, od ucha. Powtórz wszystko zmieniając ręce.
Aktywna ręka - rozwój wyraźnej mowy i językowych zdolności, rozluźnianie przepony, koordynacja „ręka-oko”, kaligrafia, zasady pisowni, twórcze pisanie.

4. Wypady.

Rozstaw nogi szerzej od pleców, przekręć nogi tak by stopy były ustawione do siebie pod kątem prostym, Zegnij jedną nogę w kolanie i przenieś nogi, drugą nogę trzymaj prosto. Tułów trzymaj prosto. Zrób wypad na zgiętą nogę i odwróć głowę w stronę zgiętej nogi.
Wypady - przekraczanie i praca w środkowej strefie ciała, rozwój percepcji przestrzennej, relaksacji całego ciała, zrozumienia, aktualizacji pamięci krótkoterminowej.

5. Luźne skłony - sięganie po piłkę.

Stań, skrzyżuj nogi w kostkach, zrób luźny skłon tułowia do przodu wyciągając ręce przed siebie (jakby oddając ciało działaniu przyciągania ziemskiego).
Luźne skłony - odczuwanie uziemienia i stabilności, wzrokowej integracji, czytanie ze zrozumieniem, liczenie w pamięci, abstrakcyjne myślenie.

6. Zginanie stopy.

Usiądź, zegnij nogę w kolanie i połóż ją na udzie drugiej nogi, tak by zewnętrzna kostka dotykała uda. Końcami palców chwyć podstawę i miejsce mocowania mięśnia podudzia, następnie zginaj i prostuj stopę.
Zginanie stopy - integracja tylnych i przednich części mózgu, rozwój wyraźnej mowy i językowych umiejętności, zrozumienie w czasie czytania i słuchania, zdolność twórczego pisania, zdolność podążania za logiką zadania i dokończenia go.

7. Kobra.

Usiądź, oprzyj dłonie na stole, trzymaj plecy rozluźnione, zacznij oddychać tak jakby „od podstawy kręgosłupa”. Skup się na oddechu tak jakby był źródłem twej siły (a nie pracą mięśni).
Kobra - przekraczanie środkowej linii ciała, , rozluźnienie centralnego układu nerwowego, obuoczne widzenie, zgodna praca obojga oczu, słuchanie ze zrozumieniem, umiejętności mowy, kontrola motoryki precyzyjnej.

IV. ĆWICZENIA ENERGETYZUJĄCE

1. Kapturek myśliciela.

Dużymi palcami i kciukiem chwyć małżowinę uszną i masuj ją (odciągając do tyłu i ściskając). Masaż zaczynaj od góry i przesuwaj się w dół do płatka ucha.
Kapturek myśliciela - przekraczanie środkowej audytywnej Unii (mającej związek z uwagą słuchową, rozpoznawaniem, rozróżnianiem, percepcją, pamięcią), słuchanie własnego głosu w czasie mówienia, dobrej pracy pamięci krótkoterminowej, doskonalenie dialogu wewnętrznego, zgodnego słuchania obydwoma uszami, słuchanie ze zrozumieniem, wystąpienia publiczne, śpiew, gra na instrumencie.

2. Energetyczne ziewanie.

Dotknij końcami palców miejsca na zębach tuż przed miejscem gdzie łączy się dolna szczęka z górną, masuj te miejsce, lekko otwórz usta, wyobraź sobie, że ziewasz.
Energetyczne ziewanie - percepcja sensoryczna, motoryczne funkcje oczu i mięśni, odpowiadających za dźwięk i żucie, procesy utleniania w organizmie, uwaga i percepcja wzrokowa, komunikacja, umiejętność wybierania potrzebnej informacji, głośne czytanie, twórcze pisanie, wystąpienia publiczne.

3. Oddychanie przeponowe.

Zrób wdech nosem. Najpierw oczyść płuca, robiąc krótkie wydechy przez zaciśnięte wargi (wyobraź sobie że chcesz utrzymać piórko w powietrzu). Po tym wydech możesz robić nawet nosem. Połóż ręce na brzuchu, na wdechu ręce podnoszą się a na wydechu opuszczają się. Zrób wdech i licz do trzech, zatrzymaj oddech na trzy sekundy, wydychaj licząc do trzech, znowu zatrzymaj oddech na trzy sekundy. Powtórz całość jeszcze raz.
Oddychanie przeponowe - rozluźnienie centralnego układu nerwowego, ustalenie rytmu ruchów kości czaszki; czytanie, głośne czytanie mowa.

4. Punkty pozytywu.

Dotknij lekko końcami palców punktów, które znajdują się na czole, bezpośrednio nad oczami, równo po środku między linią włosów a brwiami.
Punkty pozytywne - wzmocnienie czołowych części mózgu, osłabienie reakcji odruchów wymuszonego działania, pozytywny wpływ na procesy nauki pisania, matematyki , pamięci długoterminowej.

5. Punkty uziemienia.

Końcami palców jednej ręki dotknij brody pod dolną wargą, a palce drugiej ręki połóż na górnej części kości łonowej. Patrz w dół (na podłogę).
Punkty uziemienia - praca w polu środkowym, stabilność, uziemienie (wodzenie oczami w dole dla rozwoju umiejętności widzenia z bliska), umiejętności organizacyjne (ruch oczu w pionie i poziomie), umiejętność nie gubienia wierszy i kolumn w czasie czytania, pisanie i prace matematyczne.

6. Punkty równowagi.

Jedną rękę połóż na wgłębieniu u podstawy czaszki za uszami a drugą na pępku. Zmień położenie rąk.
Punkty równowagi - pobudzenie i koncentracja świadomości, podejmowanie decyzji, rozluźnienie napięcia przy ruchu szczęk i kości czaszki, rozumienie podtekstu napisanego „między wierszami”, punktu widzenia autora tekstu, krytyczna ocena i podejmowanie decyzji, umiejętność rozróżniania przy pisaniu i matematyce.

7. Punkty przestrzeni.

Końcami palców jednej ręki dotknij miejsca między górną wargą a nosem, drugą rękę połóż tuż powyżej kości łonowej. Wzrok skieruj do góry. Zamień ręce.
Punkt przestrzeni - zdolności pracy w polu środkowym, rozluźnienie centralnego układu nerwowego, percepcja głębokości wyobrażenia, zdolności widzieć blisko i daleko, umiejętności organizacyjne, skupienie na zadaniu.

Literatura:
1. Kinezjologia Edukacyjna – Brain Gym
2 Zmyślne ruchy, które doskonalą umysł.. - Dr Carla Hannaford,
3. Materiały z kursu „Kinezjologii Edukacyjnej opracowanej przez Paula Dennisona”
zorganizowanego w dniach 28-30 marca 2004, prowadzonego przez Joannę Zwoleńską (terapeuta , pedagog,
instruktor Kinezjologii Edukacyjnej ), zorganizowanego przez Bio Centrum, Mirosław Olszewski.

Opracowała ; Małgorzata Polcyn –nauczycielka Przedszkola Samorządowego nr 2 w Ełku"

http://www.modn.elk.edu.pl/publikacje/2004/polcyn.doc
"Wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić, aż znajduje się taki jeden, który nie wie, że się nie da, i on to robi." /Albert Einstein/

małgosia

Awatar użytkownika

Wsparcie

Posty: 689


Rejestracja:
27-05-2005 16:12

Post 21-10-2006 07:12

Z całego szeregu ćwiczeń o rozmaitym zastosowaniu przedstawiam jedynie te, które obok wielu zalet posiadają tę zasadniczą dla niniejszego programu - rozluźniają, odprężają, relaksują.

WAHADŁOWE RUCHY GŁOWĄ.

- rozluźnić mięśnie szyi, głową bardzo wolno przetoczyć do dołu,
- zataczać głową od jednego do drugiego obojczyka, miarowo oddychając.

AKTYWNA RĘKA.

- ćwiczenie izometryczne, polegające na napięciach mięśni przy próbie odwodzenia wyciągniętych w górę rąk, w czterech kierunkach: do ucha, od ucha, w przód i w tył,
- w każdej pozycji głęboki wdech z przetrzymaniem powietrza odliczając np. do ośmiu,
- na koniec wstrząsnąć opuszczonymi ramionami,
- ćwiczenie można wykonywać w parze z terapeutą.

PUNKTY NA MYŚLENIE.

- jedna ręka głęboko masuje wrażliwą tkankę znajdującą się pod obojczykiem lewego prawego mostka (dołeczki). Druga ręka spoczywa na brzuchu w okolicy pępka,
- masujemy odpowiednie punkty około 20-30 sekund. Zmieniamy kolejno ręce tak, aby uaktywnić obydwie półkule mózgowe.

PUNKTY PRZESTRZENI.

- obie ręce spoczywają na linii środkowej ciała - jedna powyżej górnej wargi, druga tuż powyżej kości ogonowej,
- pobudzamy punkty przez około 30 sekund,
- zmieniamy ręce, aby uaktywnić obie półkule mózgu,
- przesuwamy wzrokiem wzdłuż pionowej płaszczyzny, np. od podłogi do sufitu.

ENERGETYCZNE ZIEWANIE.

- obydwie ręce masują staw skroniowo-żuchwowy (wyczuwalny pod palcami przy otwieraniu i zamykaniu ust),
- w czasie masażu stawu wydajemy głęboki, relaksujący odgłos ziewania,
- powtarzamy ćwiczenie od trzech do sześciu razy.

POZYCJA DENNISONA.

- siadamy wygodnie, krzyżujemy nogi (stopy lewa na prawą lub odwrotnie),
- ręce na krzyż, umieszczamy dłonie pod pachą tak, aby kciuki były na zewnątrz,
- zamykamy oczy i głęboko oddychamy, przyciskamy język do podniebienia,
- wracamy do normalnej pozycji, stopy opieramy o podłogę, składamy ręce tak, aby stykały się opuszkami palców, pozostajemy w tej pozycji około dwóch minut, głęboko oddychając.

POZYCJA COOK`A (siedząca ósemka)

- siadamy wygodnie, krzyżujemy nogi lewą na prawą tak, by kostka lewa znalazła się na prawym kolanie,
- prawą ręką chwytamy za lewą kostkę, a lewą rękę kładziemy na podbiciu lewej stopy,
- oczy zamknięte, język przyciśnięty do podniebienia, odprężamy się.

METAFORA INTEGRUJĄCA TZW. "SŁONECZKO"

- powoli, dokładnie kładziemy ręce na środku głowy tak, by palce Środkowe i serdeczne stykały się, trzymamy tak długo, aż poczujemy wyraźne ciepło w dłoniach,
- przenosimy ręce bokiem do przodu, ale właściwie zdajemy się na działanie samych rąk, bez wymuszania dla nich ruchu,
- łączymy ręce i zaplecione dłonie trzymamy przez chwilę na piersiach .


ĆWICZENIA ODDECHOWE.

Oddychanie naprzemienne.

- usiąść w siadzie japońskim, plecy muszą być wyprostowane,
- podnieść prawą dłoń do twarzy, serdecznym palcem zatkać lewą dziurkę nosa, wykonać głęboki wdech prawą dziurką, policzyć do czterech,
- następnie zatkać kciukiem prawą dziurkę nosa, wstrzymać oddech na jedną do czterech sekund,
- odetkać lewą dziurkę i wykonywać przez cztery do ośmiu sekund głęboki wydech, im dłużej będzie on trwał tym lepiej. Skoncentrować się na całkowitym opróżnieniu płuc,
- wykonać wdech przez tę samą lewą dziurkę, policzyć do czterech,
- zatkać ponownie lewą dziurkę nosa palcem serdecznym i wstrzymać oddech na jedną do czterech sekund,
- następnie wykonać wydech prawym nozdrzem (cztery do ośmiu sekund). Jest to pełny cykl oddychania naprzemiennego. Cały cykl należy powtórzyć pięć razy. Oddechy należy wykonywać rytmicznie, wolno, spokojnie i bezgłośnie.

Oddychanie oczyszczające.

- przyjąć pozycję siad japoński lub usiąść na krześle, wyprostować plecy,
- wykonać głęboki wdech, wypychając brzuch do przodu. Zaczerpnąć tyle powietrza, ile się da w ciągu jednej sekundy,
- wciągnąć gwałtownie brzuch, by powietrze zostało wyparte przez nos. Powinno się odczuć jakby uderzenie w żołądek,
- wykonać ponownie wdech, wypychając brzuch i tłocząc powietrze do wolnej przestrzeni powstałe po wydechu,
- wdechy i wydechy nie mogą trwać dłużej niż półtorej sekundy. Należy je wykonywać energicznie i dosyć głośno,
- powtórzyć ćwiczenie dziesięć razy, następnie wykonać głęboki oddech i powtórzyć cykl oddychania oczyszczającego kolejne dziesięć razy.

Oddychanie głębokie.


- usiąść wygodnie w pozycji siad japoński lub na krześle, plecy trzymać prosto; przy postawie klatka piersiowa ułożona jest tak, że oddychanie jest łatwiejsze,
- wykonać powolny, głęboki, świadomy wdech nosem,
- przez pięć sekund napełniać dolną połowę płuc powietrzem, rozciągając brzuch i żebra,
- następnie starać się wprowadzić powietrze do górnej części płuc - rozszerzyć piersi, napiąć brzuch,
- wstrzymać oddech na jedną do pięciu sekund,
- wykonać powolny wydech opróżniający płuca,
- powtórzyć ćwiczenie cztery - pięć razy,
- po opanowaniu oddechu głębokiego trzeba spróbować oddychania bezgłośnego,
- w ćwiczeniu tym górna część tułowia musi być całkowicie wyprostowana, koncentrujemy się tylko na oddychaniu, można zamknąć oczy, to pomaga w koncentracji.


http://www.logopedia.pl/index.php?optio ... &Itemid=37
"Wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić, aż znajduje się taki jeden, który nie wie, że się nie da, i on to robi." /Albert Einstein/

małgosia

Awatar użytkownika

Wsparcie

Posty: 689


Rejestracja:
27-05-2005 16:12

Post 21-10-2006 07:13

Scenariusz zajęć zintegrowanych i warsztatów metodycznych: „Wykorzystanie elementów kinezjologii edukacyjnej w pracy z uczniami mającymi trudności w nauce”

Scenariusz zajęć reedukacyjnych dla zespołu uczniów z trudnościami w czytaniu i pisaniu z klasy II

Zespół tworzy 6 uczniów z różnymi deficytami. ( Karol – nadpobudliwość psychoruchowa, zaburzenia percepcji wzrokowej, zaburzenia emocjonalne, Adrian – zaburzenia koncentracji uwagi i percepcji słuchowej , nadpobudliwość psychoruchowa, Kasia- zaburzenia percepcji słuchowej i wzrokowej, wada wymowy, Marzena – zaburzenia percepcji słuchowej, wada wymowy, Monika – zaburzenia percepcji wzrokowej, zahamowanie psychoruchowe, Wacek –niski poziom rozwoju poznawczego, zaburzenia percepcji słuchowej)

Temat: Rola litery „i” w oznaczaniu zmiękczeń spółgłosek. Zastosowanie zmiękczeń w nauce czytania i pisania.
Cele:
- tworzenie sylab i wyrazów z uwzględnieniem głosek miękkich jako ćwiczenie percepcji wzrokowo – słuchowej,
- usprawnianie funkcji percepcyjno –motorycznych dzieci z zaburzeniami,
- czerpanie radości ze wspólnej zabawy.
Środki dydaktyczne: ruchomy alfabet, kartki, szablon koła, kolorowe kwadraty, kredki pastele, płyta CD, kleje , taśma klejąca, pasek z samogłoskami, suwaki sylabowe, tekst bajeczki o literce „i”, obrazki , wyrazy z lukami.

Przebieg zajęć:
1. Dzieci biorą do rąk kartki białego papieru i gniotą je w rytm słyszanej muzyki. Następnie z wykorzystaniem papierowych kul wykonują następujące ćwiczenia ruchowe :
- papierową kulą wokół własnych kolan kreślą ósemki, przekazując kule z ręki do ręki,
- trzymają kule w rękach i naprzemiennie dotykają własnych kolan, ręka prawa lewego kolana, ręka lewa prawego, wykonują to bardzo powoli,
- jedna kula leży na dłoni prawej ręki, druga kulka leży na lewym bucie, dzieci bardzo powoli wyciągają prawą rękę i lewą nogę w bok, tak aby kule nie spadły, później następuje zmiana stron,
2. Dzieci rozprostowują jedną z pogniecionych kartek i przyklejają ją taśmą do stolika, następnie w rytm muzyki zamalowują całą kartkę kolorową pastelą. Kartki odklejają i odkładają na bok.
3. Dzieci otrzymują kartoniki z literami ruchomego alfabetu i wyszukują wśród nich literę pokazywaną przez reedukatora. Nazywają ją i określają, czy jest to samogłoska, czy spółgłoska.
4. Reedukator daje dzieciom karteczki i szablon koła i prosi o obrysowanie go na jednej kartce czerwoną kredką, a na drugiej niebieską kredką. Powstają w ten sposób 2 pętle. Następnie reedukator prosi o wklejenie kartoników ze spółgłoskami do pętli czerwonej , a z samogłoskami do pętli czerwonej. Po przyklejeniu dzieci sprawdzają według paska przygotowanego przez reedukatora poprawność przyklejonych samogłosek.
5. Dzieci wykonują laleczkę z kwadratów techniką origami płaskie według podanego wzoru. Sukienkę wykonują z pogniecionej i pomalowanej wcześniej kartki. Naklejają na swoją laleczkę literę wskazaną przez reedukatora.
6. Nauczyciel opowiada bajeczkę o literce „ i „ jednocześnie manipulując wykonanymi przez dzieci laleczkami.
7. Po zrozumieniu bajeczki dzieci bawią się dalej w samogłoski i spółgłoski dobierając odpowiednio lalki. Stwierdzają, że „ i” zmienia brzmienie innym głoskom. Układają literki w sylaby i w wyrazy w różnych kombinacjach. Za każdym razem czytają, co ułożyły w zabawie.
8. Dzieci otrzymują suwaki i między paski spółgłosek i samogłosek wsuwają pasek z literą „i”. Odczytują utworzone sylaby.
9. Na przyklejonych wcześniej kartkach dzieci przyklejają dwie wybrane literki – 1 spółgłoskę i 1 samogłoskę ( litery mogą wykonać z kolorowych małych kwadracików). Reedukator pokazuje, gdzie mają umieścić litery. Następnie dzieci rysują kolorową pastelą „ leniwą ósemkę” , otaczając przyklejone literki. Rysując wypowiadają głośno powstałą sylabę. Samogłoską „i” jest przecięcie się linii. Do powstałej sylaby dobierają z pamięci drugą i tworzą wyraz np. bia – ły, pię- ta, sia –no . Powstałe wyrazy dzielą na głoski i zapisują do zeszytu.
10. Reedukator podsumowuje wstępnie zasadę ortograficzną: „ Spółgłoskę zmiękczamy przez „ i”, gdy po niej występuje samogłoska”.
11. Dzieci otrzymują obrazki podpisane wyrazami z lukami, wklejają je do zeszytu i uzupełniają brakującą spółgłoską miękką. Odczytują uzupełnione wyrazy.
12. Reedukator dziękuje dzieciom za pracę i w nagrodę daje im obrazki do pokolorowania w domu.


Bajeczka o literce „i”
Pewnego razu powstała awantura w alfabecie. Pokłóciły się literki oto, która jest ładna, która zgrabna, która smukła, która gruba, która cienka, która niska, a która wysoka.
Literka a i z zorganizowały konkurs . Wygrały w nim literki f, w, k.
Literkę f nazwano smukłą, k ładną, w zgrabną. Ostatnie miejsce zajęła literka i. Nazwano ją malutką. Rozgniewała się literka i.
Od tej pory wciskała swój głos w sprawy liter w całym alfabecie. Głośna wołała „jestem malutka” , a swoim donośnym długim głosem: iiiiiiiii tłumiła głosy liter. Gdy stanęła koło literki s, rozległ się głos „ si”. Gdy stanęła za literką z rozległ się głos „ zi”. Biegała od literki do literki. Spodobała się literkom ta zabawa, bo literka i pomagała tworzyć nowe wyrazy do bajek i baśni.
Zwołano naradę, na której literkę i nazwano jednogłośnie pracowitą. Z tej wielkiej radości literki zorganizowały zabawę.

....

(Laleczka wykonana przez Marzenkę z wykorzystaniem techniki origami płaskie z kwadratu.)

Po zajęciach otwartych przeprowadziłam godzinne warsztaty, podczas których przedstawiłam kilka propozycji na różnego rodzaju ćwiczenia, usprawniające percepcję słuchową, wzrokową, sprawność manualną, pamięć, koncentrację uwagi itp.
Scenariusz warsztatów „ Wykorzystanie elementów kinezjologii edukacyjnej w pracy z uczniem mającym trudności w nauce”

Cele : poznanie nowych metod pracy z dziećmi,
wykorzystanie elementów edukacji przez ruch w terapii pedagogicznej
zapoznanie z pojęciem-„kinezjologia edukacyjna”
Materiały pomocnicze: kartoniki z sylabami, literami i wyrazami, płyta CD z nagraną melodią, paski papieru, kartki A-4, mazaki, wzory mandali , kredki pastele, klamerki

Przebieg warsztatów:
1. Prowadząca wita uczestniczki i prosi o przyjęcie postawy relaksacyjnej. Następnie prosi o wybranie litery ruchomego alfabetu i o przedstawienie się z jednoczesnym ruchem ręki piszącej w powietrzu podaną literę.
2. Prowadząca wyjaśnia pojęcie kinezjologii edukacyjnej. Przypomina najważniejsze zasady terapii pedagogicznej.
3. Uczestniczki chodzą po sali i starają się schwytać klamerką kartoniki z sylabami rozmieszczone w różnych miejscach. Następnie stają w kole i odczytują swoją sylabę, dodają do niej drugą tak, aby powstał wyraz. Mogą dobrać się w pary tworząc wyraz lub podając w kole sylabę wymyślać wyrazy rozpoczynające się nią.
4. Uczestniczki biorą do ręki pasek papieru i drą go na tyle części , ile jest np. wyrazów w zdaniu, sylab i głosek w wyrazach. Układanie z kawałków rytmów podanych przez prowadzącą. ( Kawałki można wykorzystać do tworzenia pracy plastycznej , jako śnieg , trawa, woda itp.)
5. Uczestniczki rozkładają na stolikach karteczki z wyrazami i w rytm melodii biegają lub chodzą wokół stolika. Na przerwę w muzyce zakrywają wyrazy prawą i lewą ręką . Następnie podnoszą dłoń i odczytują wyraz oraz dokonują analizy i syntezy słuchowej wyrazu.
6. Uczestniczki na kartkach zapisują dowolną literę . W rytm muzyki chodzą wokół stolika. W przerwie zatrzymują się przed daną kartką i dopisują do literki następną. Chodzą tak długo, aż powstanie wyraz.
7. Uczestniczki kreślą na kartkach leniwą ósemkę pastelami. Następnie wodzą po śladzie palcem jednej ręki, drugiej, nogą prawą, lewą.
8. Prowadząca wymawia słowa, a uczestniczki kolorują tyle pól na mandali ile jest w tym słowie głosek lub sylab.
9. Prowadząca dziękuje wszystkim i rozdaje scenariusz warsztatów.

Izabela Zwidryn
http://www.google.pl/search?q=kinezjolo ... rt=30&sa=N
"Wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić, aż znajduje się taki jeden, który nie wie, że się nie da, i on to robi." /Albert Einstein/

małgosia

Awatar użytkownika

Wsparcie

Posty: 689


Rejestracja:
27-05-2005 16:12

Post 21-10-2006 07:34

Beata Tłuczek
Edukacja i relaks - nowe metody pracy z dzieckiem.

Ruch jest drzwiami do uczenia się” Paul E. Dennison

Podążając za najnowszymi tendencjami w kształceniu zintegrowanym należy zwracać uwagę na kształtowanie pełnej osobowości ucznia. Nauczyciel ma za zadanie wychować człowieka twórczego, otwartego, świadomego i pewnie poruszającego się w świecie wartości, dokonującego trwałych wyborów. W szkole chodzi przecież nie tylko o gromadzenie wiedzy. Szkoła powinna rozwijać młodego człowieka wszechstronnie, a zatem uczyć i wychowywać, uwzględniając jego indywidualną postawę psychiczną. Jeśli postawiliśmy sobie za cel rozwój wszystkich sił tkwiących w człowieku, to zadaniem szkoły jest utrzymanie prawidłowej równowagi pomiędzy napięciem i odprężeniem.

Aby czuć się dobrze, aby kierować swoim losem uczeń musi prowadzić zdrowy, wolny od stresów tryb życia, a przede wszystkim ruszać się. Codzienne życie pokazuje, jak wszechstronny w nim jest stres i co jest bardziej niepokojące, dotyczy to coraz młodszych obywateli naszej społeczności. Strach przed przemocą chęć bycia najlepszym, trudności w radzeniu sobie z własnymi emocjami, z obrazem własnej osoby wywołuje niepokój, wzrasta liczba dzieci mających trudności w nauce, źle się zachowujących. W czasie nauki należy znaleźć czas na chwilę wytchnienia, zatrzymać się na moment, uspokoić, rozluźnić ciało i umysł, wtedy zyskamy nowe siły i energię.

Należy, zatem zastanowić się nad nowymi pomocniczymi metodami, które mogłyby pomóc w osiągnięciu nowych wskaźników w edukacji, czyli chęci do nauki, wysokiego poczucia wartości, wysokiej świadomości społecznej, zgodności ciała i umysłu, metodami, które pozwolą na wszechstronny rozwój.

Będąc nauczycielką kształcenia zintegrowanego, proces nauczania opieram, na kinezjologii edukacyjnej Paula Dennisona. Twórcy kanonu podstawowych ćwiczeń aktywizujących układ nerwowy i uwalniający od stresu. Podstawę stanowią również ćwiczenia relaksacyjne Huberta Temla oraz „Ruch rozwijający” Weroniki Sherborne. Podzielam przekonanie tych pedagogów, gdyż jednomyślnie twierdzą, iż nie sposób nie docenić znaczenia ruchu i relaksacji w codziennej pracy z dzieckiem. Aby mózg mógł pracować i normalnie funkcjonować, musi być pobudzany. Za pomocą ruchu i dotyku można stymulować poszczególne części, ośrodki i obszary mózgowia oraz tworzyć nowe połączenia miedzy nimi, celem uzyskania poprawy stanu i działania wymiarów inteligencji. Ćwiczenia ruchowe wprowadzają rozluźnienie fizyczne, umożliwiają wczucie się w swoje ciało; uświadamiają uczniom napięcie wynikające ze stresu i pomagają w bardziej zmysłowym postrzeganiu ciała. Ćwiczenia relaksacyjne powinny być ważnym elementem w codziennej edukacji dziecka. Jeżeli damy dzieciom czas na fizyczne i duchowe odprężenie, to przyczynimy się do rozładowania i zmniejszenia napięć wywołanych stresem oraz zahamowań w uczeniu się a ponadto dotrzemy do zamkniętych rezerw ich umysłu. Jako pewnik można traktować stwierdzenie, że ćwiczenia relaksacyjne w połączeniu z muzyką korzystnie wpływają na wyniki w szkole. Powolna muzyka barokowa oddziałuje szczególnie pozytywnie. Rytm jej zbliżony do rytmu uderzeń serca, wynoszącego 60 skurczów na minutę, powoduje stopniowe uspokojenie ciała i umysłu, eliminując tym samum blokady uczenia się. Regularne picie wody małymi łykami utrzymuje ciało nawodnionym i pracującym z optymalną efektywnością. Należy zatem pozwolić swoim uczniom popijać wodę w czasie trwania zajęć. To woda jest jedną z najważniejszych substancji w ciele. Odgrywa ważną rolę w elektrycznej aktywności ciała, dystrybucji tlenu i odżywianiu. Jest czynnikiem energetyzującym.
Ruch rozwijający Weroniki Sherborne, kinezjologia edukacyjna zwana inaczej „gimnastyką mózgu” Paula Dennisona oraz ćwiczenia relaksacyjne Huberta Temla nadają szkole charakter instytucji bardziej humanitarnej. Otwierają przed dziećmi nowe możliwości wyrazu i opanowania stanów uczuciowych. Dzięki nim dzieci kontrolują własne zachowania oraz jakość kontaktów z innymi ludźmi. Wpływają na pozytywną motywację poprzez zaktywizowanie nieznanych i pomijanych sfer intelektu. Rozwijają potrzebę poszanowania i kontrolowania własnego ciała. Świadome stosowanie ćwiczeń relaksacyjnych może nie tylko poprawić motorykę uczniów, ale przede wszystkim wpłynąć na procesy pamięci, koncentracji, twórczego myślenia, pisania, czytania oraz poprawnej wymowy. Metody te kształtują kompetencje uzyskiwania zaufania do samych siebie i otoczenia.

Gimnastyka mózgu” Paula Dennisona
Kinezjologia edukacyjna, którą opracował Paul Dennison, jest holistyczną metodą wspomagającą naturalny rozwój człowieka. Polega na wykonywaniu prostych ćwiczeń, które integrują ciało i umysł. Gimnastyka mózgu z jej naprzemiennymi, precyzyjnymi ruchami aktywuje zrównoważone mięśnie z obu stron ciała. Ponieważ te specyficzne ruchy uaktywniają sieci nerwowe w całym mózgu, w obu półkulach jednocześnie, pomagają one budować podstawy potrzebne do zapewnienia sukcesu w uczeniu się. Gimnastyka mózgu jest efektywna dla każdego. Jest ukierunkowana na łatwe uczenie się dzieci Poprawia i stymuluje efektywność i wyniki we wszystkich poznawczych przedsięwzięciach: komunikowaniu pomysłów i myśli, twórczości i występach artystycznych, muzycznych, sporcie i tańcu.

”Gimnastyka mózgu” jest jedną z metod obniżania stanu stresu w procesie poznawczym, co sprzyja rozwojowi osobistych umiejętności. Jej dodatkowym atutem jest to, że docenia role zabawy i radości w poznawaniu otaczającego świata, przez co idealnie wpisuje się w propozycje programów osobistego rozwoju uczniów na każdym etapie edukacyjnym. Efektem stosowania metody Dennisona jest znaczna poprawa pisania, czytania, mowy, twórczego rysowania, sprawności ruchowej oraz ogólne podniesienie umiejętności szkolnych Zaletą tej metody jest to, iż jej stosowanie wcale nie jest ani praco-, ani czasochłonne. Gimnastyce mózgu wystarczy poświęcić dosłownie kilkanaście minut dziennie.

Poniżej przedstawię wybrane oraz najbardziej lubiane przez dzieci zestawy ćwiczeń

Podstawowy schemat ćwiczeń wprowadzających:

1.Picie wody

Codziennie należy pić tyle szklanek wody ile wskazuje wzór:
Waga --------------------------------------------------------------------- ciała
11
Woda jest jedną z najważniejszych substancji w ciele, stanowi 45% do75% jego całkowitej wagi. Jest konieczna nie tylko do życia, ale i do uczenia się.

Ruchy naprzemienne

Cel: Kształtowanie umiejętności samodzielnego uczenia się, rozwijanie myślenia twórczego, podnoszenie sprawności pisania, czytania i słuchania, koordynacja całego ciała przy grach zespołowych.
Jak wskazuje nazwa należy połączyć ruch prawej nogi z ruchem lewej ręki i odwrotnie.

Punkty na myślenie

Cel: usprawnia czytanie, pisanie na maszynie lub komputerze-tam, gdzie ważną rolę odgrywa wzrok.
Ćwiczenie to wykonuje się poprzez położenie jednej ręki na pępku, podczas, gdy drugą ręką masujemy wgłębienia między pierwszym a drugim żebrem bezpośrednio pod obojczykiem, po lewej i po prawej stronie mostka. Czynność ta wzmaga przepływ krwi przez tętnicę szyjną, przez co poprawia ukrwienie i dotlenienie mózgu.

Pozycja Coock`a

Cel: ćwiczenie wyciszające- relaksujące, gdy jest się zmęczonym, złym.
Pierwsza część ćwiczenia-Siedząc na krześle nogi skrzyżowane w kostkach, ręce skrzyżowane na piersiach i dłonie wsunięte pod pachy w ten sposób, że wystają tylko kciuki, oczy zamknięte.

Druga część ćwiczenia- Stopy ustawiamy równolegle do siebie, ręce stykają się palcami, język na podniebieniu, zamknięte oczy, jeśli chcemy się zrelaksować. Powrót- otwieramy oczy i głęboko oddychamy.

2. Ćwiczenia na przekraczanie linii środka

Leniwe ósemki dla oczu


Cel: - koordynacja wzroku, obwodowe widzenie, integracja półkul mózgowych, mechanizm czytania , rozpoznawanie znaków przy pisaniu, płynność pisania, czytanie ze zrozumieniem, poprawiają poczucie równowagi,

Wyciągnij przed siebie lewą rękę, zaciśnij pięść a kciuk skieruj do góry, narysuj płynnym nieprzerwanym ruchem w powietrzu kształt położonej ósemki, wodząc oczami za ręką- głowa nieruchomo. Zacznij pośrodku, rysuj w stronę przeciwną do ruchu wskazówek zegara. Zakreśl ósemkę po 5 razy każdą ręką osobno lub 5 razy dwiema rękami razem.

Pisanie symetryczne oburącz

Cel: koordynacja wzrokowo-ruchowa, umiejętności matematyczne, myślenie twórcze, umiejętności manualne, poprawia orientację w przestrzeni, ułatwia zapamiętywanie
Rysuj obiema rękoma równocześnie linie, figury, kształty, z których każda rysowana jedną ręką jest lustrzanym odbiciem drugiej, rysowanej w tym samym czasie Nie odrywaj ołówków od papieru.

Słoń

Cel: stymulacja mowy wewnętrznej, twórcze myślenie, słuchanie własnego głosu, rozwój pamięci długoterminowej, zintegrowane widzenie, słyszenie i ruch; mowa, pismo, zapamiętywanie
Wyciągnij lewą rękę w przód, grzbietem dłoni do góry, głowę połóż na ramieniu wyciągniętej ręki, nogi w kolanach lekko ugięte, mały rozkrok. Rysuj ręką w powietrzu obszerne leniwe ósemki (ucho przyklejone do ramienia). Całe ciało prostuj. Następnie to samo z prawą ręką.

Leniwa ósemka alfabetyczna

Cel: zasady pisowni, twórcze pisanie, koordynacja „ręka - oko”, rozpoznawanie i kodowanie symboli, zdolności manualne, precyzja ruchów, ortografia
Najpierw narysuj kilka leniwych ósemek a potem wpisz w kształt leżącej ósemki małe litery alfabetu, zachowując kierunek w lewo do góry.

Motyl na suficie

Cel: koordynacja wzrokowo ruchowa, mechanizm czytania i pisania
Podnosimy do góry głowę. Nosem na suficie kreślimy leżące ósemki. Zaczynamy w lewo do góry.

3. Ćwiczenia wydłużające (rozciągające)

Przyciskanie dzwonka

Cel:- rozwój wyraźnej mowy i językowych umiejętności, słuchanie, czytanie ze zrozumieniem, zdolności twórczego pisania
Stań prosto, odstaw jedną nogę do tyłu stawiając ją na palcach. Na wydechu zegnij w kolanie nogę stojącą z przodu a piętę tylnej nogi staraj się postawić na podłodze. Na wdechu podnoś się, prostując przednią nogę i podnosząc piętę tylnej nogi. Tylna noga powinna być wyprostowana.
Zmień nogi.

Sowa

Cel: skupienie uwagi, rozwój pamięci, doskonalenie dialogu wewnętrznego, słuchanie ze zrozumieniem, matematyczne wyliczenia, pamięć, praca z komputerem
Jedną ręką chwyć mocno mięśnie barku, głowę powoli odwracaj w lewo a potem w prawo, podbródek trzymaj prosto. Głową sięgaj maksymalnie w prawo i w lewo, aby rozluźnić mięśnie szyjne. Zrób wdech, gdy głowa jest w skrajnym położeniu tu gdzie ręka trzyma ramię, wydech w czasie obrotu głowy. Powtórz trzymając drugą ręką drugie ramię.

Aktywna ręka

Cel: rozwój wyraźnej mowy, kaligrafia, zasady pisowni, twórcze pisanie
Podnieś rękę do góry, chwyć ją drugą ręką. Podniesiona ręka stawia opór ręce trzymającej na wydechu w czterech kierunkach: w stronę głowy, do przodu, do tyłu, od ucha.

Wypady

Cel: przekraczanie i praca w środkowej strefie ciała, rozwój percepcji przestrzennej, relaksacji całego ciała, zrozumienia, aktualizacji pamięci krótkoterminowej.
Rozstaw nogi szerzej od pleców, przekręć nogi tak by stopy były ustawione do siebie pod kątem prostym, Zegnij jedną nogę w kolanie i przenieś nogi, drugą nogę trzymaj prosto. Tułów trzymaj prosto. Zrób wypad na zgiętą nogę i odwróć głowę w stronę zgiętej nogi.

Luźne skłony - sięganie po piłkę


Cel: czytanie ze zrozumieniem, liczenie w pamięci, abstrakcyjne myślenie.
Stań, skrzyżuj nogi w kostkach, zrób luźny skłon tułowia do przodu wyciągając ręce przed siebie (jakby oddając ciało działaniu przyciągania ziemskiego).

4. Ćwiczenia energetyzujące

Kapturek myśliciela

Cel: doskonalenie dialogu wewnętrznego, zgodnego słuchania obydwoma uszami, słuchanie ze zrozumieniem, wystąpienia publiczne, śpiew, gra na instrumencie
Dużymi palcami i kciukiem chwyć małżowinę uszną i masuj ją (odciągając do tyłu i ściskając). Masaż zaczynaj od góry i przesuwaj się w dół do płatka ucha

Punkty pozytywu

Cel: pozytywny wpływ na procesy nauki pisania, matematyki, pamięci długoterminowej.
Dotknij lekko końcami palców punktów, które znajdują się na czole, bezpośrednio nad oczami, równo po środku między linią włosów a brwiami.

Punkty uziemienia

Cel: pisanie i prace matematyczne
Końcami palców jednej ręki dotknij brody pod dolną wargą, a palce drugiej ręki połóż na górnej części kości łonowej. Patrz na podłogę.

Punkty równowagi


Cel: rozumienie podtekstu napisanego „między wierszami”, punktu widzenia autora tekstu, krytyczna ocena i podejmowanie decyzji, umiejętność rozróżniania przy pisaniu i matematyce
Jedną rękę połóż na wgłębieniu u podstawy czaszki za uszami a drugą na pępku. Zmień położenie rąk.


[size=24]Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne[/size]

Początków metody Weroniki Sherborne należy szukać w teorii i praktyce szkoły R. Labana. Metoda Ruchu Rozwijającego stosowana jest we wspomaganiu prawidłowego rozwoju dzieci i w korygowaniu jego zaburzeń.

Ciągłe ograniczenie swobody ruchu, począwszy od wczesnego dzieciństwa, aż do dorosłości prowadzi zdaniem W. Sherborne do wzrastania wewnętrznego napięcia, które staje się „chronicznym stanem” organizmu. Jest groźne dla zdrowia jednostki, jeśli nie zostanie rozładowane. Bycie w otoczeniu, które nieustannie ogranicza naturalne potrzeby swobody ruchu, jest przyczyną stresów psychicznych, stanów niepokoju i zahamowań. Wiedzie to do utraty wiary we własne możliwości, w rezultacie, czego człowiek zamyka się w sobie, odsuwa się od innych, traci kontakt z otoczeniem. Tak, więc ruch umożliwia człowiekowi nawiązanie fizycznego kontaktu z otaczającą go rzeczywistością i jest warunkiem jego zdrowia.
Udział w ćwiczeniach W. Sherborne ma na celu stworzyć dziecku okazję do poznania własnego ciała, usprawnienia motoryki, poczucia swojej siły, sprawności i związku z tym możliwości ruchowych. Ponieważ dzięki temu zaczyna mieć ono zaufanie do siebie, zyskuje też poczucie bezpieczeństwa. Podczas ćwiczeń ruchowych dziecko może poznać przestrzeń, w której się znajduje, przestaje być dla niego groźna. Dlatego dziecko czuje się w niej bezpiecznie, staje się bardziej aktywne, przejawia większą inicjatywę, może być twórcze.

Wszystkie zajęcia prowadzone metodą Ruchu Rozwijającego zawierają element relaksu, a podstawowym zadaniem wszystkich ćwiczeń jest wykształcenie umiejętności osiągania stanu odprężenia.

1. Ćwiczenia prowadzące do poznania własnego ciała
wyczuwanie brzucha, pleców, pośladków
• leżenie na plecach
• leżenie na brzuchu
• ślizganie się w kółko na brzuchu, to samo-na plecach
• siedząc: przeciąganie kolejno nóg (ręce oparte wzdłuż boków)
• siedząc: kręcenie się w kółko na pośladkach, przewrót na plecy
• siedząc- przyciąganie kolan, chowanie głowy, rozprostowywanie się do pozycji leżącej
• czołganie się na brzuchu do przodu, z wyciąganiem i zginaniem na przemian rąk i nóg
• czołganie się na plecach do przodu z wyciąganiem i zginaniem na przemian rąk i nóg
wyczuwanie nóg i rąk
wyczuwanie kolan-siedząc
• podciąganie kolan do siadu skulnego
• pchanie kolan do siadu prostego(pokonując opór)
• w siadzie prostym- rozcieranie i poklepywanie kolan
• maszerowanie i bieganie z podnoszeniem wysoko kolan
wyczuwanie nóg (w ruchu)
• chodzenie, bieganie na ”sztywnych” nogach
• chodzenie bieganie na miękkich ”gumowych” nogach
wyczuwanie nóg siedząc
• dotykanie palcami nóg podłogi
• uderzanie o podłogę piętami
• uderzani o podłogę całą stopą
wyczuwanie łokci-siedząc (kolana zgięte)
• dotykanie łokciami kolan
• dotykanie prawym łokciem lewego kolana i odwrotnie
wyczuwanie twarzy- siedzenie w kole
• wytrzeszczanie oczu, mrużenie oczu
• zabawne miny
wyczuwanie całego ciała
• turlanie się(mięśnie naprężone i rozluźnione)
• leżenie z rękami wzdłuż ciała ( napinanie i rozluźnianie mięśni)

2. Ćwiczenia pozwalające zdobyć pewność siebie i poczucie bezpieczeństwa w otoczeniu

Ćwiczenia indywidualne
• jedna osoba robi „mostek”, a druga obchodzi ją na czworakach, przechodzi pod, przez, nad, dookoła
• grupa tworzy „tunel”- reszta czołga się pod tunelem na plecach, brzuchu
ćwiczenia w parach
• pozycja siedząca: ćwiczący siedzi, opierając się plecami o partnera (nogi ugięte w kolanach). Pcha plecami partnera, starając się pokonać jego opór (zmiana ról)
• pozycja stojąca (tyłem): ćwiczący delikatnie kładzie się na plecach partnera, a ten stara się częściowo przyjąć ten ciężar
• pozycja siedząca (tyłem): całkowite przyjęcie ciężaru, tak aby współćwiczący mógł oderwać nogi od podłoża.
• ciągnięcie za kostki ćwiczącego, leżącego na brzuchu lub na plecach
• ciągnięcie za przeguby rąk lub łokcie ćwiczącego leżącego na plecach
• kołysanie: pozycja siedząca, tworzenie „fotelika” dla ćwiczącego ”pasywnego” i łagodne kołysanie
• przyjęcie całego ciężaru ciała partnera: ćwiczący „aktywny” w klęku podpartym, „pasywny” kładzie się dowolnie (na plecach, brzuchu, wzdłuż i wzdłuż poprzek), „aktywny” porusza się po sali w różnych kierunkach
• prowadzenie ”ślepca”
• ćwiczący, leżąc na plecach(nogi zgięte), podtrzymuje za ręce współćwiczącego leżącego na brzuchu ( plecach) na jego goleniach
• ćwiczący, leżąc na plecach (nogi podniesione i wyprostowane), podtrzymuje za ręce współćwiczącego na jego stopach
W trakcie wykonywania ćwiczeń ćwiczący mogą sobie pomóc sami w osiągnięciu relaksu poprzez:
- masaż karku i ramion
-delikatne uderzanie i podszczypywanie kończyn
- delikatne obracanie partnera na plecy i brzuch
Ćwiczenia „przeciwko” w parach
• „skała”: ćwiczący staje stabilnie w rozkroku podpartym lub siedzi mocno podparty o podłoże; współćwiczący próbuje przesunąć „skałę”, pchając lub ciągnąć w różnych kierunkach
• „worek”: to samo ćwiczenie ze współćwiczącym leżącym na plecach lub brzuchu, a także próbowanie przewrócenia współćwiczącego na drugą stronę
• „paczka”: dziecko zwija się w kłębek, a współćwiczący usiłuje „rozwiązać paczkę”
ćwiczenia „razem” w parach
• partnerzy siedzą złączeni plecami, po czym wstają, nie odrywając się od siebie, napierając na siebie plecami tak, aby obydwaj powstali
• kołysanie się: siedząc przodem do siebie z lekko zgiętymi nogami, ćwiczący trzymają się za ręce lub przeguby; na zmianę kładą się na plecy i są przeciągani przez partnera (ze zmianą ról)
• równowaga: stojąc do siebie twarzą i trzymając się za ręce, ćwiczący odchylają się i przechodzą do siadu, a następnie razem wstają
ćwiczenia „razem” w grupie
• kołysanie: dwóch ćwiczących siedzi naprzeciwko, pomiędzy nimi trzeci, kolana lekko ugięte i rozsunięte, ręce wyciągnięte do przodu; ćwiczący w środku jest kołysany na boki przez partnerów; uwaga skupia się na podtrzymywaniu jego głowy i ramion, należy czuwać nad płynnością ruchów
• ćwiczenia skoczne: dwóch współćwiczących wspomaga osobę skaczącą, trzymając ją za dłonie i łokcie
• huśtanie: dwóch współćwiczących huśta trzeciego partnera, trzymając go za kostki i nadgarstki
• pięciu lub sześciu ćwiczących leży na plecach:
-wszyscy przewracają się jednocześnie na przemian na prawy i lewy bok,
- nie odrywając ramion, zginają ręce w łokciach i próbują połączyć ręce w koło
- zginanie i prostowanie nóg
Ćwiczenia te uczą koordynacji w grupie

3. Ćwiczenia twórcze

Ćwiczenia twórcze w formie tańca zasługują na szczególną uwagę. Potrzeba tańca pozostaje niezmienna przez całe życie- „od urodzenia po śmierć”.
Ćwiczenia „twórcze” pozwalają nawiązać i pogłębić stosunki międzyludzkie. To działania, które powinny być dostępne każdemu, dając możliwość uwolnienia się od wewnętrznych napięć i niepokojów.

Działania wspomagające proces uczenia się w ujęciu Huberta Temla.
Nauka w tej teorii oznacza, że w trakcie zajęć, co jakiś czas wprowadza się fazę relaksu, aby zlikwidować czy obniżyć poziom stresu szkolnego i stymulować zarówno proces nauki, jak i wpływać korzystnie na fizyczne oraz psychiczne zdrowie dziecka. Nauka w odprężeniu, zatem może oznaczać wykorzystanie stanu relaksu do pozyskiwania i przetwarzania informacji w celu uzyskania nowego wymiaru uczenia się. Ćwiczenia relaksacyjne mają tu ścisły związek z całościowym uczeniem się, które ma otwierać przed uczniem oprócz kognitywnych (poznawczych) także afektywne aspekty danego tematu.. Współczesna biologia mózgu mówi, że organizm zrelaksowany i odprężony pozwala na lepsze wykorzystanie potencjału i optymalnie wspomaga proces zdobywania wiedzy.

Ćwiczenia odprężające służą wprowadzeniu przyjaznej atmosfery do nauki:

1. Poruszanie i rozluźnianie
Pisanie nosem
Cel: odprężenie szyi i karku
Stańcie wygodnie tak, aby wszyscy mieli dużo miejsca. Wyobraź sobie, że nos to ołówek, którym można pisać. Zwróć głowę w lewo i zacznij pisać swoje imię
Strząsanie wody
Cel: rozluźnienie rąk i barków
Stan wygodnie, nogi w lekkim rozkroku. Niech ręce zwisają luźno. Otrząśnij luźno ręce, jakbyś strząsał kropelki wody (okolo15s.) Strząsaj silniej, niech poruszają się przedramiona i ramiona. Spróbuj jeszcze otrząsnąć wodę z prawej stopy. Teraz z lewej.
Zrywanie jabłek
Cel: rozluźnienie całego ciała
Stań prosto, nogi w lekkim rozkroku, ręce zwisają i lekko się huśtają. Wyciągnij prawą rękę, jakbyś chciał zerwać jabłko z drzewa. Jabłko wisi bardzo wysoko, musisz się bardziej wyciągnąć, tak mocno, że odrywasz lewą stopę od ziemi (około 10s.). Stań prosto. Poczuj jak odprężyło się twoje ciało. Zrywasz drugie jabłko, znowu prawa ręka. Zmiana rąk
Robienie miny
Cel: odprężenie twarzy
Zrób okropną minę (około 15s.). Przestań się krzywić, poczuj odprężenie w całej twarzy. Zrób minę jak żaba szerokoustna, rozciągnij wargi prawie do uszu. Znów rozluźnij się, odpręż, puść.
Lustro
Cel: rozluźnienie całego ciała
Z pewnością obserwowaliście się już w lustrze, odbicie powtarzało dokładnie każdy ruch. Dobierzcie się w pary, będziecie naśladować swoje ruchy. Zwróćcie uwagę, aby wykonywać te ruchy jednocześnie.
2. Uspokajanie i koncentracja
W progresywnym napinaniu i rozluźnianiu mięśni poszczególne partie mięśni są napinane przez krótki okres a następnie rozluźnione (np. Ściśnij mocno pięści, wytrzymaj około 5s.,puść luźno ręce, poczuj jak rozluźniają się wszystkie mięśnie). W czasie napinania mięśni szkieletowych podnosi się poziom aktywności, każde rozluźnienie mięśni prowadzi do jej spadku. Dzięki naprzemiennemu stosowaniu aktywizowania i dezaktywizowania organizm stopniowo osiąga stan pogłębionego odprężenia, przebywamy w nim około 1-2 minuty próbując wyłączyć myśl
Ćwiczenia uspakajające oddechowe
Wdychaj wolno powietrze nosem przez czas potrzebny do policzenia do czterech. Pojemność płuc zwiększy się, przedłuż ten czas licząc do sześciu. Następnie wstrzymaj oddech licząc odpowiednio do czterech i sześciu. Utrzymując ciało z bezruchu rozpocznij powolny wydech. Licz do czterech – sześciu. Wydech ustami. Staraj się, aby całe powietrze wydostało się z płuc. Po skończeniu wydechu całe ćwiczenie zacznij od nowa.
Mój kamień
Materiał: kamienie różnej wielkości ( więcej niż jest uczniów). Przyniosłam wam dzisiaj różne kamienie, które możecie poznać w nieco inny sposób niż zwykle. Nich każdy wybierze jeden kamień dla siebie, ten, który mu się najbardziej podoba. Usiądź na krześle, trzymaj swój kamień w ręku. Zamknij oczy ( ok.15 sek.). Poczuj jak z każdym wydechem twoje ciało staje się coraz bardziej odprężone. Twoja twarz jest odprężona. Twoje barki są zupełnie rozluźnione. Poczuj kamień, który trzymasz w ręku. Skup się na twoim kamieniu (ok. 1 – 2 min.) Poruszaj ostrożnie kamieniem w ręku. Obracaj go z każdej strony. Otwórz teraz oczy, przyjrzyj się teraz kamieniowi. Poruszaj się trochę, przeciągnij, wyciągnij się.

3. Fantazje i wyobrażenia
Ćwiczenia te stymulują rozwój obrazów wewnętrznych. Wyobrażenia wpływają uspokajająco, dzięki nim troski, problemy i inne rozpraszające myśli są zepchnięte na dalszy plan.
Biały obłok
Usiądź lub połóż się wygodnie, spróbuj przyjąć przyjemną pozycję, jeszcze wygodniejszą. Wyobraź sobie, że jest ciepły letni dzień, a ty leżysz na plecach na łące. Leżysz tak, zupełnie odprężony i patrzysz w czyste, bezchmurne niebo (ok. 15 sek.). Leżysz wygodnie w trawie, jesteś odprężony i zadowolony z siebie. Napawasz się pięknem cudownie niebieskiego nieba. Wolniutko, daleko na horyzoncie pojawia się mały, biały obłoczek. Patrzysz zafascynowany na tę chmurkę, która powoli zbliża się do ciebie. Leżysz tak rozluźniony, odprężony i spokojny. Obserwujesz jak mała chmurka podpływa coraz bliżej. Cieszy cię piękno błękitnego, czystego nieba i małego białego obłoku. Mała biała chmurka znajduje się tuż nad tobą i zatrzymuje się. Patrzysz na nią, odczuwasz przyjemność jesteś odprężony. Sam stań się małą chmurką, zmień się w obłok. Teraz to ty jesteś tą małą białą chmurką Rozpłynąłeś się całkowicie w bieli obłoku. Jesteś zupełnie odprężony, jesteś sobą. Jesteś rozluźniony i całkowicie spokojny (o. 1 min.). Jesteś przyjemnie zrelaksowany, świeży i pełen sił. Poruszaj palcami, otrzyj dłonią o dłoń, otwórz powoli oczy, przeciągnij się i wyciągnij. Jesteś rozluźniony, spokojny i skoncentrowany.
Pojazd marzeń
Zamknij oczy i usadów się wygodnie. Dzisiaj wybierzesz się w podróż samochodem swoich marzeń. To cudowny pojazd potrafi; latać, pływać i nurkować. Stoi teraz przed tobą, przyglądasz mu się ze zdziwieniem. Podchodzisz bliżej. Widzisz otwarte drzwi i zaciekawiony wsiadasz do środka. Rozglądasz się w samochodzie. Masz ochotę wybrać się na przejażdżkę. Siadasz i zapalasz silnik. Pojazd porusza się wolno naprzód. Nabierasz pewności siebie i ruszasz szybciej. Masz bardzo dużo czasu, żeby cieszyć się podróżą. Uważaj na wszystko, co widzisz i słyszysz, co czujesz w czasie tej wyprawy. Nadchodzi czas powrotu. Widzisz już miejsce, z którego wyruszyłeś. Samochód zwalnia. Zatrzymujesz go. Wysiadasz i przyglądasz mu się. Żegnasz się ze swoim wymarzonym samochodem i pomału wracasz do nas. Poruszasz palcami, ramionami i nogami. Otwierasz oczy.

4. Dodawanie siły i odwagi
Nauka w odprężeniu oznacza likwidację niepotrzebnych lęków, kompleksów, uprzedzeń lub wątpliwości, których nabywa się w przeszłości. Wielu uczniów sądzi, że nauka zawsze związana jest z wysiłkiem i obciążeniem. Wielu z nich uważa, że są „głupi”, „niezdolni do nauki” lub „brak im uzdolnień”
Rozmowy o stresie szkolnym
Należy pozwolić mówić uczniom o sytuacjach wyzwalających stres w szkole
(np. testy, wywołanie do odpowiedzi). Uczniowie powinni opisać swoje reakcje
(np. drżenie rąk, ból żołądka) i uświadomić sobie negatywne myśli (np. nie uda mi się).
Sama rozmowa pomaga wielu uczniom, ponieważ po raz pierwszy dowiadują się, że ich problemy dotyczą także innych.
ćwiczenie relaksu
• ćwiczymy z uczniami progresywne odprężenie mięśni, przy czym powinni się oni sami nauczyć odprężać na indywidualny sygnał np.” jestem spokojny”, „rozluźnić się’, „ Stop ! Nie będę tak dalej myślał. Powiem teraz hasło odprężenia Jestem zupełnie spokojny”
pozytywne myślenie
• uczniowie powinni sami dawać sobie pozytywne samoinstrukcje. np. „potrafię to zrobić,”
„im bardziej jestem zrelaksowany, tym lepiej uda mi się wykonać pracę”, „uczyłem się wystarczająco”.

Myślę, że warto podejmować wciąż nowe wyzwania, które stawia przed nami życie.
Czas, który przeznaczymy na ćwiczenia relaksacyjne w klasie, spotęguje aktywność dzieci na zajęciach szkolnych. Pozwoli wprowadzić ciało i umysł w stan optymalny do przyswajania wiedzy równoważąc wymiar lateralności, koncentracji i stabilności. Pamiętajmy nauczyciel ma za zadanie nie tylko nauczać, ale również służyć pomocą w rozwiązywaniu bieżących problemów, budować poczucie wartości w uczniach, uczyć prawidłowej komunikacji i zachowań asertywnych. Cytując słowa Jadwigi Stasicy „Najważniejsze to uczyć dzieci wiary we własne siły i możliwości, aby dążyły do celów, które sobie wyznaczą, aby stopniowo stawały się w pełni wartościowymi ludźmi i zdawały sobie z tego sprawę” utwierdzam się w przekonaniu o celowości stosowania „Gimnastyki mózgu” Paula Dennisona, Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne oraz technik relaksacyjnych Huberta Temla.
Przykładowe scenariusze zajęć ukażą wykorzystanie metod w codziennej pracy z dzieckiem.


Bibliografia:
1. Bogdanowicz M..; Kisiel B.; Przasnysza M.; Metoda Weroniki Sherborne w terapii i wspomaganiu rozwoju dziecka. Warszawa 1994, WSiP
2. Dennison P. E; Dennison G; Kinezjologia edukacyjna dla dzieci, Warszawa 2003
3. Gnitecki J; Supernauczanie perspektywy nowej edukacji, Poznań 1997, Wydawnictwo Naukowe Towarzystwa Pedagogicznego
4. Hannaford C; Zmyślne ruchy, które doskonalą umysł. Podstawy Kinezjologii Edukacyjnej, Warszawa 1998, MEDYK
5. Kora R; Kinezjologia edukacyjna- o „gimnastyce mózgu” według Paula Dennisona, Lider, 2003, nr9.
6. Stasica J; 160 pomysłów na nauczanie zintegrowane relaksujących, rozwijających fantazję, zainteresowania i zdolności uczniów w klasach I-III, Kraków 2001, Oficyna wydawnicza „Impuls”
7. Teml H; Relaks w nauczaniu, Warszawa 1995, WSiP
8. Więckowski R.; Podstawy nauczania początkowego, Wrocław 1990, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego

http://www.lider.baler.pl/down/tluczek_relaks.doc
"Wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić, aż znajduje się taki jeden, który nie wie, że się nie da, i on to robi." /Albert Einstein/

małgosia

Awatar użytkownika

Wsparcie

Posty: 689


Rejestracja:
27-05-2005 16:12

Post 21-10-2006 07:45

"Jestem pedagogiem specjalnym - magistrem oligofrenopedagogiki, absolwentką Uniwersytetu Wrocławskiego. Pracuję w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym już od 21 lat, z czego 16 lat z dziećmi w klasach I - III.
Ciągle poszukuję metod poprawiających sprawność umysłową moich uczniów. Z odchyleniem od normy w rozwoju umysłowym wiąże się gorsze funkcjonowanie w takich procesach jak: spostrzeganie, wyobraźnia, uwaga, pamięć, mowa i myślenie. Celem rewalidacji dzieci lekko upośledzonych jest ich ogólny rozwój oraz optymalne usprawnianie psychofizyczne i społeczne.
Poszukując sposobów zwiększających efektywność zajęć, często prowadziłam i prowadzę rozmowy z moją serdeczną przyjaciółką, która jest magistrem psychologii. Obok pracy dydaktycznej i naukowej praktykuje ona wykonywanie zawodu psychologa. Na Uniwersytecie Wrocławskim prowadzi zajęcia z metod diagnozy psychologicznej, jest specjalistką od testów osobowości.
Podczas jednych z tych rozmów przekazała mi swoje wrażenia z właśnie ukończonego kursu "Kinezjologii Edukacyjnej opracowanej przez Paula Dennisona" zorganizowanego przez Polskie Stowarzyszenie Kinezjologów. To właśnie od niej otrzymałam pierwsze materiały z kursu. Zafascynowały mnie proste ćwiczenia, które jak się okazało, są bardzo atrakcyjne dla dzieci i mogą im pomóc w sposób przyjemny i skuteczny.

Chciałabym tu w kilku zdaniach przybliżyć to, czym zajmuje się kinezjologia.
Wyraz "kinezjologia" wywodzi się od greckiego rdzenia "kinesis" oznaczającego ruch. Kinezjologia zajmuje się badaniem ruchu ciała ludzkiego. Pedagogiczna kinezjologia jest systemem umożliwiającym uczniom w dowolnym wieku rozwinięcie ich potencjalnych możliwości zablokowanych w ciele. Wysuwa ona (P-K) tezę , że niektóre dzieci " zanadto się starają" i "wyłączają" mechanizm integracji mózgu niezbędny do efektywnego uczenia się. Tylna część mózgu odpowiada za odbiór informacji, które jednak są niedostępne dla przednich części mózgu odpowiedzialnych za " nadawanie" czy też" " ekspresję". Owa niezdolność do " ekspresji" czyli uzewnętrzniania tego, czego się uczeń nauczył prowadzi do syndromu niepowodzeń szkolnych. Rozwiązaniem tego problemu jest uczenie się całym mózgiem dzięki zmianie wzorca ruchowego oraz ćwiczeniom ruchowym zawartym w "gimnastyce mózgu". Umożliwiają one uczniom włączanie tych części mózgu, które były dla nich uprzednio niedostępne. Reedukacja wg. Kinezjologii Edukacyjnej nawiązuje do bardzo wczesnego etapu uczenia się przez ruch. Ćwiczenia gimnastyki mózgu mają na celu przywrócenie zablokowanych na skutek stresu, oraz wypracowanie nowych, połączeń nerwowych, po których biegną impulsy do kory mózgowej, gdzie odbywa się właściwy proces uczenia się. Ta nieinwazyjna metoda poprawiania sprawności umysłowej istnieje już od 30 lat. Jest ona doskonałym sposobem na problemy szkolno-wychowawcze. Na świecie jest coraz bardziej popularyzowana. Centrum Pomocy Psychologiczno-Pedagogicznej MEN włączyło Kinezjologię Edukacyjną do programu szkolenia przeznaczonego dla psychologów, pedagogów, nauczycieli i rodziców.


Książką, którą chciałabym polecić zainteresowanym tą metodą jest pozycja "Zmyślne ruchy, które doskonalą umysł. Podstawy Kinezjologii Edukacyjnej"- dr Carly Hannaford. Jest ona bardzo dostępna dla przeciętnego czytelnika i równocześnie oparta na badaniach naukowych. Autorka podaje w niej szereg argumentów ilustrujących niesamowity wpływ ruchu na życie człowieka i pokazuje jak się ruszać , aby w pełni uaktywnić nasze możliwości uczenia się. Zebrane są w niej informacje i myśli, które świetnie objaśniają proces uczenia się. Książka powinna stać się obowiązkowym podręcznikiem dla nauczycieli i rodziców. Prezentuje ona czytelnikowi m.in. zestaw prostych ćwiczeń fizycznych-gimnastykę mózgu. Ćwiczenia opracował Paul Dennison na podstawie doświadczeń, które zdobył w walce z własną dysleksją i wadą wzroku, w pracy z dziećmi oraz w pracy z ludźmi, którzy doznali uszkodzeń mózgu w różnych wypadkach.
Dr Paul Dennison opracował proste ruchy, które przynoszą korzyść każdemu uczącemu się. Ćwiczenia te przynoszą efekty w postaci poprawy koncentracji na zadaniach, poprawy koordynacji wzrokowo-ruchowej, poprawy różnych umiejętności szkolnych (wysławiania się, czytania, liczenia, zapamiętywania cyfr, pisania), zwiększania zdolności manualnych, uaktywniania lewej półkuli mózgu, synchronizacji współpracy obu półkul mózgowych. Ćwiczenia te usuwają zmęczenie, energetyzują, odprężają i relaksują. Może wydają się czytającym zbyt proste, aby je zaakceptować i uwierzyć w sens stosowania tego programu? Zwykle bywa tak, że program, który nie jest trudny i kosztowny wydaje się mniej wartościowy. Gimnastyka mózgu jest bezpieczna, nie niesie żadnych zagrożeń. Może być stosowana na początku lub końcu lekcji, czy jako ćwiczenie śródlekcyjne. Czas jej trwania wynosi około 5 minut. Zapewniam, że kiedy uczniowie zapoznają się z tymi ćwiczeniami-bardzo je polubią.

I Ćwiczenia na przekraczanie linii środkowej - mają one uruchomić obie półkule mózgowe[/size]
Obrazek
"Ruchy naprzemienne w miejscu"

Podskoki raz na jednej nodze raz na drugiej, dotykanie lewym łokciem prawego kolana i odwrotnie, klepnięcie prawą ręką uniesionej z tyłu stopy itp.

Obrazek

"Leniwe ósemki"

Poprawiają poczucie równowagi, koordynację, płynność pisania-kreślenie w powietrzu poziomych ósemek wodząc wzrokiem za kciukiem. Powtarzanie ćwiczenia 3 razy każda ręka, potem łączenie obu kciuków i śledzenie ósemki

Obrazek

"Rysowanie obiema rękami jednocześnie"

Ćwiczenie to wykorzystuje obie półkule, poprawia orientację w przestrzeni, ułatwia zapamiętywanie

Obrazek

"Ćwiczenie alfabetycznych ósemek"

Ćwiczenie pomaga w pisaniu, polega na wpisywaniu liter w ich właściwe miejsce. Zmusza do jednoczesnego myślenia twórczego i pisania

Obrazek


"Słoń"

Wykonujemy te same ruchy co przy "leniwych ósemkach" , tak jakby robił to słoń. Kładziemy lewe ucho na lewym ramieniu i patrzymy wzdłuż wyciągniętego ramienia-trąby słonia. Ćwiczenie to rozluźnia mięśnie szyi i oczu. Powtarzamy ćwiczenie drugą ręką.

Obrazek


"Krążenie szyją"

Usuwa napięcie, rozluźnia, poprawia przepływ krwi do mózgu-unosimy barki do góry, pochylamy głowę do przodu i łagodnie kołyszemy z boku na bok. Odchylamy głowę do tyłu i ćwiczymy krążenie tak jak poprzednio. Powtarzamy to ćwiczenie przy barkach opuszczonych.

Obrazek

"Oddychanie brzuszkiem"

Usuwa napięcie i zdenerwowanie, pomaga się rozluźnić-kładziemy rękę na brzuchu, wypuszczamy powietrze łagodnie robiąc krótkie, małe wydechy. Powoli robimy głęboki wdech. Ręka na brzuchu unosi się przy wdechu i opada przy wydechu.
[/img]http://www.ipe.pl/archiwum/+/html/prace/urbanska_bozena/12.jpg[/img]

II Ćwiczenia wydłużające:

Obrazek

"Aktywna ręka"
Ćwiczenie poprawia charakter pisma i ortografię-podnosimy do góry wyprostowaną rękę i przytulamy do ucha. Robimy łagodny wydech przez usta stulone w "ryjek" . Równocześnie pobudzamy mięśnie ręki odpychając nią druga rękę w czterech kierunkach (w przód, w tył, do siebie i od siebie)[/img]


"Pompowanie piętą"

Rozluźnia, zwiększa motywację-wychylamy się do przodu, opieramy o ławkę czy krzesło. Jedna noga wyciągnięta do tyłu i wsparta o palce. Robimy wydech i dociskamy piętę do ziemi. Następnie rozluźniając mięśnie unosimy piętę i robimy wdech. Powtarzamy to ćwiczenie 3 razy każdą stopą.

Obrazek

III Ćwiczenia energetyzujące:

"Picie wody"
"

Woda konieczna nie tylko do życia ale i do uczenia się. Regularne jej picie utrzymuje ciało nawodnionym i pracującym z optymalną efektywnością . Pozwalamy dzieciom popijać wodę w czasie zajęć.

"Kapturek myśliciela"

Ćwiczenie pobudza cały mechanizm słuchu i wspomaga pamięć-odwijamy swoje uszy kilkakrotnie od góry do dołu masując je delikatnie


Obrazek

IV Ćwiczenia pogłębiające:


"Pozycja Cooka"
Ćwiczenie pobudza korę mózgowa, poprawia koncentrację, łagodzi stresy-Ćwiczenie składa się z 2 części. Najpierw zakładamy lewą nogę na prawą tak, by oprzeć kostkę na kolanie. Następnie prawą ręką obejmujemy lewą nogę pod palcami. Siedzimy przez minutę głęboko oddychając z zamkniętymi oczami. W 2 części siadamy zwyczajnie, składamy dłonie tak, by dotykały się czubkami palców i przez następną minutę głęboko oddychamy.

Obrazek

Podsumowanie

Przedstawiłam kilka ćwiczeń, które stosuję na lekcjach. Zajmują one niewiele czasu, są odpoczynkiem od pracy w ławce, nad książką, wspomagają proces uczenia się.
Skuteczność uczenia się zależy od współpracy prawej i lewej półkuli mózgowej. Właśnie te ćwiczenia uaktywniają ich pracę. Działają na obie strony ciała w równy sposób i angażują skoordynowane ruchy obojga oczu, uszu, rąk, stóp a także mięśnie brzucha i pleców.
Działanie tych ćwiczeń jest wszechstronne: usprawniają one ciało, aktywują system nerwowy, rozładowują napięcie wywołane stresem, podnoszą energię.

Te proste ćwiczenia naprawdę działają !!!

Zachęcam do literatury:
1."Zmyślne ruchy, które doskonalą umysł. Podstawy Kinezjologii Edykacyjnej" -Dr Carla Hannaford, Oficyna Wydawnicza Medyk Sp.z o.o. oraz Polskie Stowarzyszenie Kinezjologów, Warszawa-1998
2.Materiały z kursu "Kinezjologii Edykacyjnej opracowanej przez Paula Dennisona", zorganizowanego przez Polskie Stowarzyszenie Kinezjologów(1998)
3.Artykuł Aleksandry Kurzyny na stronie internetowej WWW.monalisa.pl
pt."Poprawa sprawności umysłowej""

http://www.ipe.pl/archiwum/+/html/prace ... ikacja.htm






[/b]
"Wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić, aż znajduje się taki jeden, który nie wie, że się nie da, i on to robi." /Albert Einstein/

małgosia

Awatar użytkownika

Wsparcie

Posty: 689


Rejestracja:
27-05-2005 16:12

Post 23-10-2006 20:49

Anna Szymonowicz: Program zajęć pozalekcyjnych z dziećmi o parcjalnych deficytach rozwojowych klas I-III szk. podst.


http://www.eduforum.pl/modules/Publikacje/files/[061012]_Anna_Szymonowicz_-_Program_zaj___pozalekcyjn.doc

W programie wiele o metodzie Dennisona.
"Wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić, aż znajduje się taki jeden, który nie wie, że się nie da, i on to robi." /Albert Einstein/

małgosia

Awatar użytkownika

Wsparcie

Posty: 689


Rejestracja:
27-05-2005 16:12

Post 03-12-2006 16:38

"Wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić, aż znajduje się taki jeden, który nie wie, że się nie da, i on to robi." /Albert Einstein/

małgosia

Awatar użytkownika

Wsparcie

Posty: 689


Rejestracja:
27-05-2005 16:12

Post 03-12-2006 18:41

"KINEZJOLOGIA – czyli jak ruch wpływa na rozwój mózgu
Czy możemy wpływać na to jak pracuje nasz mózg? Czy wiemy jak o niego dbać by w pełni wykorzystywać jego możliwości? Oprócz tego, że dostarczamy nowe i ciekawe bodźce wpływające na tworzenie nowych połączeń neuronalnych musimy zapewnić mu ochronę i paliwo.
Czy zdajemy sobie jednak sprawę z tego, jaką rolę odgrywa ruch? Czy wiemy, że wpływa na procesy myślenia, uczenia się i zapamiętywania?

Aby zrozumieć związek ruchu i myślenia należy sięgnąć do wiedzy o rozwoju mózgu. Człowiek rodzi się z niemal pełnym kompletem komórek nerwowych-neuronów. Mózg noworodka jest tylko lekko zorganizowany, reaguje na dźwięki i grawitację. W miarę jego rozwoju, stymulowanego przez bodźce płynące z narządów zmysłu i ruchu, tworzy się skomplikowana sieć neuronalna. Budują ją neurony kojarzeniowe (asocjacyjne), to one w 99% tworzą ośrodkowy układ nerwowy. Podczas procesu umysłowej i fizycznej aktywności z protein, syntezowanych w ciałkach Nissla, znajdujących się w ciele neuronu, powstają nowe dendryty, a tym samym nowe połączenia. Te ciągle rozgałęziające się drogi znajdują się w nieustannym procesie powstawania. Tak długo jak trwa stymulacja, pojawia się coraz więcej dendrytycznych rozgałęzień.

W jaki sposób aktywność fizyczna wpływa na ten nieustanny proces rozwoju i restrukturyzacji sieci neuronalnych, szczególnie w zakresie specyficznych dla człowieka funkcji nerwowych.?
Każdy ruch jest czuciowo-ruchowym wydarzeniem, połączonym z osobistym rozumieniem fizycznego świata. Ruchy głowy ustawiają narządy zmysłów tak, aby w najbardziej optymalny sposób zostały przyjęte informacje z otoczenia. Precyzyjne ruchy rąk pozwalają badać zmysłem dotyku otaczający świat i przekształcać go. Również mowa jest aktywnością, wymagającą koordynacji precyzyjnych ruchów mięśni twarzy, języka, fałdu głosowego a także informacji z proprioreceptorów twarzy (receptory ruchu, pozycji i równowagi). Mowa jest ucieleśnieniem myślenia, a więc każda myśl ma swój konkretny ruchowo-czuciowy kształt. Wielu osobom pomaga w myśleniu mało angażujący uwagę, powtarzalny ruch, np. jazda na rowerze, spacer, pływanie.

Ruch wpływa na aktywność w sposób niespecyficzny i specyficzny. Aktywność fizyczna zwiększa naszą wydolność krążeniowo-oddechową, co powoduje wzrost utlenowania krwi, a tym samym lepszego zaopatrzenia w tlen tkanki mózgowej. Niedawno przeprowadzano badania, które ukazały jeszcze inne, pozytywne skutki ruchu. Wykazano, iż czynności wymagające aktywności mięśni, a szczególnie ruchy skoordynowane stymulują wytwarzanie neutrofin, substancji, które stymulują wzrost komórek nerwowych i wzrost liczby połączeń neuronalnych w mózgu. Aktywność fizyczna może oddziaływać również specyficznie. Dzieje się to poprzez stymulowanie różnych obszarów mózgu, pewnych jego funkcji, poprzez konkretne ćwiczenia ruchowe. Poniżej zostanie przedstawionych kilka ćwiczeń, które należą do zestawu określanego jako GIMNASTYKA MóZGU.


· Punkty na myślenie to ćwiczenie wykonuje się poprzez położenie jednej ręki na pępku, podczas gdy druga masuje wgłębienie pomiędzy pierwszym a drugim żebrem, po obu stronach mostka. Ręka na pępku wskazuje na grawitacyjny środek ciała, tu leżą mięśnie tułowia, które w dużej mierze odpowiadają za utrzymanie równowagi ciała. Uaktywnia to układ przedsionkowy, który jednocześnie stymuluje twór siatkowaty. Jest to sieć włókien, znajdujących w głębi pnia mózgu, które zapewniają odpowiedni poziom wstępnego, niespecyficznego pobudzenia. Twór ten wpływa hamująco lub pobudzająco na inne struktury mózgowia, przede wszystkim na korę mózgową. Dzięki temu kora uzyskuje tylko taką ilość informacji i taki poziom pobudzenia, które są adekwatne do sytuacji. Druga ręka poprzez ucisk, który odbierany jest przez baroreceptory w tętnicach szyjnych, stymuluje przepływ świeżo tlenowej krwi do mózgu.

· Ruchy naprzemienne to po prostu naprzemienne chodzenie w miejscu, w którym wysoko podnosimy nogi. Poprzez dotykanie lewym łokciem prawego kolana i na odwrót, dodatkowo pobudzane są duże powierzchnie obu półkul mózgowych. Przede wszystkim jednak to ćwiczenie ma na celu stymulowanie mielinizacji włókien wchodzących w skład ciała modzelowatego, inaczej spoidła wielkiego. Jak wiadomo mielinizacja wpływa na przyspieszenie transmisji impulsów nerwowych. W najbardziej zmielinizowanych neuronach prędkość przemieszczania się impulsu dochodzi do 100 metrów na sekundę. Zwiększenie szybkości komunikacji między półkulami pozwala na lepszą integrację ich działania.

Każda półkula przetwarza informacje w specyficzny sposób. Półkula lewa określana jest często jako logiczna odpowiada za liniowe, sekwencyjne przetwarzanie informacji, związane z wyróżnianiem części składowych. Półkula prawa, nazywana niekiedy półkulą gestalt, przetwarza informacje w sposób całościowy, operuje obrazami, znaczeniami, emocjami. Zdarza się, że u niektórych funkcje logiczne pełni półkula prawa a za myślenie globalne odpowiada półkula lewa.

Spoidło wielkie mózgu działa jak autostrada, umożliwiając zarówno szybkie dojście do szczegółów liniowych w półkuli logicznej, jak i do ogólnego obrazu w półkuli całościowej. W zasadzie każdy z nas ma pewien stopień dominacji pólkulowej, ujawnia się on szczególnie wyraźnie w sytuacji stresu. Jednakże dla najbardziej efektywnego działania korzystne jest maksymalizowanie integracji działania obu półkul.


· Kapturek myśliciela wykonuje się poprzez kilkakrotne odwijanie uszu z dołu do góry. Sam fakt fizycznej stymulacji ucha zewnętrznego pobudza ośrodek słuchu znajdujący się płacie skroniowym. W jego sąsiedztwie, w zakręcie skroniowym górnym, znajduje się ośrodek zrozumienia i pamięci dźwięków, jego uszkodzenie powoduje niepamięć słuchową. Ten rodzaj ćwiczenia nie tylko ma znaczenia dla lepszego zapamiętywania informacji słyszanych. Wpływa ogólnie na polepszenie procesów zapamiętywania i przypominania. Zaliczany do najstarszych filogenetycznie części kory mózgowej, fragment płata skroniowego, wchodzi w skład układu limbicznego. Układ ten, oprócz funkcji regulujących emocje i popędy, ma również swój udział w procesach uczenia się i zapamiętywania.


· Energetyczne ziewanie wykonuje się jednocześnie masując mięśnie wokół stawu skroniowo-żuchwowego. Przez staw przebiegają pnie pięciu głównych nerwów czaszkowych, które zbierają informacje czuciowe z całej twarzy i aktywują mięśnie odpowiedzialne za mimikę oraz żucie i wydawanie głosu. Ziewanie energetyczne rozluźnia cały obszar twarzy i zwiększa efektywność przyjmowania informacji zmysłowych. Wspomaga też werbalizację i komunikację.

Są to przykłady z dużej grupy ćwiczeń wykorzystywanych w gimnastyce mózgu, metody opracowanej przez badaczy zajmujących się neurologicznymi podstawami trudności w uczeniu się. Metoda ta jest szeroko stosowana na całym świecie, przez tysiące terapeutów i pedagogów. Jej zaletą jest również to, iż można ją stosować samemu, również podczas przygotowań do matury J.


Zachęcam do lektury książki Carli Hannaford Zmyślne ruchy, doskonalą umysł. Podstawy Kinezjologii edukacyjnej, do której sięgałam podczas pisania tego artykułu.
Ela Miodunka"

http://biologia.edu.pl/biologia_art1.html
"Wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić, aż znajduje się taki jeden, który nie wie, że się nie da, i on to robi." /Albert Einstein/

Ciekawska

Wsparcie

Posty: 439


Rejestracja:
26-05-2006 18:51

Post 04-12-2006 16:54

Jako praktyk mogę z czystym sumieniem polecić ćwiczenia Dennisona. Dokładnie teraz w grudniu mija 3 lata od ukończenia kursu. Od tego czasu stosuję w swojej pracy ćwiczenia. Codziennie. Czasem są to ćwiczenia poprawiajace koncentrację, czasem wyciszające na początku zajęć albo jako sródlekcyjne. Dzieci bardzo lubią te ćwiczenia. Ja też ćwiczę razem z nimi. Leniwe ósemki są świetne jako przerywnik w pracy przy komputerze.

małgosia

Awatar użytkownika

Wsparcie

Posty: 689


Rejestracja:
27-05-2005 16:12

Post 03-02-2007 15:26

"Wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić, aż znajduje się taki jeden, który nie wie, że się nie da, i on to robi." /Albert Einstein/

Ciekawska

Wsparcie

Posty: 439


Rejestracja:
26-05-2006 18:51

Post 05-02-2007 13:40

Przeczytałam to galopem. Uważam, że to, co piszą księża, to przesada. Myśląc tymi kategoriami to do wszystkiego można sie przyczepić, (najlepiej siedzieć w jaskini i z niech nie wychylać nosa). Do muzyki, kontemplacji, zamyślenia, pozytywnego myślenia, do działania leków, ziół, pogody, biometu itp. Nie jestem teologiem, żeby się zagłębiać w to i owo. Myślę jednak, że Pan Bóg tak ten świat urządził, żeby człowiek korzystał z niego, lecz ma to robić mądrze i z rozwagą. W każdym razie nie zamierzam się spowiadać z tego, że stosuję ćwiczenia Dennisona. Np. ruchy naprzemienne wykonuje każdy niemowlak który raczkuje. Wiemy, jakie to korzystne dla rozwoju dziecka. To czysta natura. Organizm sam wie, co dobre.

dreptak

Awatar użytkownika

Wąsata bufetowa ze ścierą

Posty: 12367


Rejestracja:
20-02-2005 21:41

Lokalizacja: Warszawa

Post 05-02-2007 14:16

Ciekawska
I masz rację i nie :)
To znaczy, metoda może jest dobra lub zła, nie wiem nie sprawdzałem.
Ale otoczka tworzona wokół niej jest dla mnie odrzucająca.
Przypuszczam, że jest to element marketingu, bo dla wielu ludzi lepiej brzmi, że coś tam wynika ze starożytnej filozofii wschodu albo jest poparte mglistym bełkotem New Age albo jeszcze lepiej jak wynika z feng sui. Ludzie lubią takie brednie, to im się je pokazuje.
Więc przypuszczam, że księża czepiają się głównie tej nowomowy nie zwracając specjalnie uwagi na merium.
Dreptak
Bóg stworzył człowieka, ponieważ rozczarował się małpą. Z dalszych eksperymentów zrezygnował... (Mark Twain)

Fundacja Savant
Obrazek


Poradnia Savant

Ciekawska

Wsparcie

Posty: 439


Rejestracja:
26-05-2006 18:51

Post 05-02-2007 18:51

Właśnie o tą otoczkę chodzi. Jak sie ktoś uprze to do każdej rzeczy mozna podpiać jakąś ideologię, filozofię lub coś tam.

mamaiwa

Awatar użytkownika

Huragan Porządku

Posty: 1902


Rejestracja:
11-10-2007 12:25

Lokalizacja: wielkopolska

Post 16-10-2007 10:25

Ściągnęłam sobie z internetu co było na temat metody Dennisona i próbujemy z moim dzieckiem ćwiczyć. Trudno powiedzieć o efektach, bo to za wcześnie (3 dni), ale napewno nie zaszkodzi, a pomóc może.

rubina

Dama/Kawaler Brązowego Orderu ADHD

Posty: 23


Rejestracja:
22-09-2007 20:12

Lokalizacja: Połczyn Zdrój

Post 26-10-2007 19:52

Ja z moim synem robiłam te, żwiczenia ale zaczeło nam brakować czasu bo odrabianie lekcji ciągneło sie przez cały dzień nawet kilka godzin czy one naprawde pomagają ? i jaką role spełnia woda mineralna? prosze o odp.

olasp

Awatar użytkownika

Dama/Kawaler Złotego Orderu ADHD

Posty: 158


Rejestracja:
29-06-2007 21:34

Lokalizacja: Tychy

Post 28-10-2007 14:37

woda mineralna nawadnia komórki , jest doskonałym przewodnikiem energii elektrycznej, a procesy przebiegające w naszym mózgu zależne są od przewodnictwa elektrycznego , które ulatwia woda. Najwięcej wody tracimy podczas stresu!!!
możecie robić kika ćwiczeń na dzień i też będzie dobrze.
Ola terapeuta integracji sensorycznej
http://www.integra.edu.pl

Ciekawska

Wsparcie

Posty: 439


Rejestracja:
26-05-2006 18:51

Post 31-10-2007 18:25

rubina pisze:Ja z moim synem robiłam te, żwiczenia ale zaczeło nam brakować czasu bo odrabianie lekcji ciągneło sie przez cały dzień nawet kilka godzin czy one naprawde pomagają ? i jaką role spełnia woda mineralna? prosze o odp.


Rubina, to nie ma być woda mineralna. To ma być czysta, przegotowana woda o temperaturze pokojowej (bez soku, niesłodzona, bez jakichkolwiek dodatków smakowych, bąbelków itp). Woda pełni rolę neuroprzekaźnika impulsów przekazywanych z jednej półkuli do drugiej. To tak bardzo skrótowo. Bez wody każdy organizm przestaje prawidłowo funkcjonować, prawda? Jak chce nam się pic, to myślimy o tym, aby sie napic, a nie o innych sprawach.
Ćwiczenia robisz przez kilka minut, nie przez pół dnia. Wybierasz sobie zestaw kilku cwiczeń i zajmuje to 5 - 10 minut. Np.: podczas pracy na komputerze czy podczas ogladania robisz przerwę i kreślicie w powietrzu leniwe ósemki wodzac wzrokiem za ręką. Świetne ćwiczenie dla gałek ocznych. można rysować leniwe ósemki na duzej kartce, na podłodze, na podworku. Można rysować wzorki (rozne kompozycje) z leniwych ósemek na kartce formatu A4. Ołówkiem, kredą, kolorowymy pisakami itd. Pozycja Cook, cwiczenie wyciszające. Moje dzieciaki z terapii przed zajęciami robia mi niespodzianke i siadaja w pozycji Cook.
Masowanie punktów na myślenie, można wykonywać przed trudniejszymi zadaniami np. z matematyki, przez sprawdzianem.

Leo

Awatar użytkownika

Dama/Kawaler Brązowego Orderu ADHD

Posty: 28


Rejestracja:
17-10-2008 19:46

Post 22-10-2008 00:01

Polecam do ćwiczeń muzykę z płyt do programu edukacji przez ruch "Zbieram, poszukuję, badam" p. Doroty Dziamskiej cz.1 i cz. 2. Przyjemne irlandzkie klimaty.
"Jeżeli zabałaganione biurko jest znakiem zabałaganionego umysłu, znakiem czego jest puste biurko? A. Einstein

Beata

Awatar użytkownika

Dobra dusza i nie tylko

Posty: 4829


Rejestracja:
08-06-2006 07:21

Lokalizacja: Warszawa

Post 15-11-2008 19:22

U mojego młodszego syna nauczycielka od przyrody wprowadziła na lekcji ćwiczenia Denisona.
Ciekawe czy jest to w programie?
Następna

Wróć do Bank pomysłów



Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika

Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group.
Designed by Vjacheslav Trushkin for Free Forums/DivisionCore.