Jak opanować lęki?

Moze był w szkole próbny alarm pożarowy i niesprawnie przeprowadzona ewakuacja z przepychaniem się i deptaniem?

Po poranku całkiem spokojnym, wysiadamy z samochodu, żeby wejść do szkoły, a tu blokada jakaś. Nie pójdzie bo się boi pożaru. Potem doszły inne powody, jak np że ma dużo lekcji dzisiaj.

A może prawdziwym powodem lęku jest za dużo, lub zbyt trudne lekcje, albo jeszcze coś innego związanego ze szkołą.
A pożar to tylko takie określenie dla zupełnie innego problemu, którego sama nie potrafi nazwac.
Ja bym spokojnie próbowała wypytac co czuje, co ją niepokoi, może zacznie mówic.
To, że przekonała się do Pani, koleżanek i swoich możliwości, to może tylko Twoje odczucie,a nie jej.

Proponuję przypomnieć sobie pierwszy atak paniki. Wszystkie zdarzenia (w domu i w szkole) z tego dnia i z dnia poprzedniego (jeżeli to było po weekendzie, to kilka dni wstecz). Programy, które w tych dniach oglądała. I nie skupiałabym się tylko na ogniu, bo powodem może być coś zupełnie innego.

To tyle co Ty sama możesz zrobić.
Moim zdaniem jednak potrzebne młodej (natychmiast) spotkanie z psychologiem ewentualnie psychiatrą.

Nie podjęłabym się samodzielnego tłumaczenia takich lęków dziecku, bo nie byłabym w stanie stwierdzić czy są czymś poważnym czy tylko drogą do pozostania w domku.

Rzeczywiście oglądali podobno jakiś film o pożarach, myślę, że coś w rodzaju instruktażu jak się zachować w takim przypadku. Bajki i komputer też swoje robią, choć i tak dobieram takie bez przemocy i raczej spokojne. Poza tym córka sama ma jakieś wyczucie, że niektóre są zbyt przerażające. Ale nie wykluczam .
Szkoła rzeczywiście jest molochem i może dodatkowo potęgować uczucie zagubienia i osamotnienia, co widać, bo córcia najlepiej się czuje jak spotka w czasie przychodzenia do szkoły koleżanki.
Sama nauka i ćwiczenia pisania, nie są dla niej problemem. Trudniejsza jest ta cała relacja z ludźmi i z nowymi, tak odmiennymi zasadami, w których "ona" nie jest już pępkiem świata, Często mówi (w różnych sytuacjach), że ona nie chce nic zmieniać, że chce żeby zostało tak jak jest.
Wizyta kolejna u psychologa (bo to już będzie trzecia, nie dawałam sobie rady), to dopiero gdzieś za miesiąc. Faktem jest że już ostatnio stwierdziła u niej duży poziom lęku. Ale wydawało mi się że jest coraz lepiej. Uczę się być stanowcza i nie dać sobą manipulować, bo to główny mój problem.
Na razie nie ignoruję tego lęku. Staram się być przy niej, nie każę jej iść samej do dużej, pustej szatni. Zanim pojawi się panika w jej oczach, uspokajam ją i próbuję zmotywować, że razem spróbujemy stawić czoła lękowi, bo jak się raz poddamy, to będzie wracał. Dzisiaj to pomogło. Za pierwszym razem sama straciłam nad sobą panowanie, bo nie mając już siły uznałam, że wymyśla. Nawet jeśli to był tylko sposób na niepójście do szkoły, to też wyciągnęła wnioski, bo rozmawiał z nią o tym co starciła opuszczając jeden dzień i sama się przyznała, że za dużo.
Pogadam jeszcze z nauczycielką jak wyglądało to "nauczanie" na wypadek pożaru.
Ach ta masówka, w której giną indywidualności;/

tak akurat na temat troszkę
http://dzieci.pl/breedingAid,11457192,t ... caid=6900b

To ja z innej beczki: jest dziecko - któremu opieka psychiatryczna regularna dobrze zrobi. Jest matka tego dziecka, która po wcześniejszych doświadczeniach z psychiatrami dziecięcymi dorobiła się fobii i wpada na dźwięk nazwy tej specjalizacji w regularną panikę, z bólami brzucha i biegunką.
Pytanie: jak ma owa matka opanować swoje lęki w sytuacji gdy idzie do nowego psychiatry dziecięcego z dzieckiem dziś o 18.30 i już ze strachu "w majtki robi" niemalże?
Sytuacja, niestety, autentyk. Matką z fobią jest pisząca te słowa. Dziecko u psychiatry - przez matczyne fobie - nie było 2.5 roku.

Poślij dziecko z kimś innym.
Napisz na kartce, co chcesz powiedzieć psychiatrze a sama idź do kina.

Wersja druga, jeśli na przykład nie masz pod ręką nikogo do posłania z dzieckiem.
Trudniejsza, niestety.

Powiedz sama sobie:
Tak mam i tyle. Zaraz pewnie będzie mnie skręcać w żołądku. I pojawi się biegunka ..., o już jest .
Obserwuj to wszystko "z zewnątrz", jakbyś miała kamerkę zawieszoną pod sufitem.

A z drugiej strony indoktrynuj sama siebie, że: to dla dziecka, spec polecony przez..., w końcu to co od niego chcemy, to dla niego chleb powszedni, itp.

Panika nie zniknie, ale zgrubsza da się opanować.
Nie ma gwarancji, czy podczas wizyty Ci nerwy nie puszczą.

Sorry, nic lepszego nie znam.

Wyobraź sobie tę osobę w starej, zniszczonej, obleśnej bieliźnie...

Mnie ta wizualizacja pomogła już w wielu sytuacjach.

Trzymam kciuki.

Lolinko i jak Twoja fobia?